Categorie archief: Reis 2018

Georgië, deel 1: Batoemi & Svaneti (15-26 oktober 2018)

We worden gewaarschuwd voor Georgië. Ze rijden er als gekken. Op de wandel- en fietsbeurs afgelopen winter kregen we een verrassende presentatie over Georgië. De rasechte wereldfietsers die nergens voor terug deinzen, hebben Georgië vervroegd verlaten. Ze vreesden continu voor hun leven op de wegen van Georgië… De zaal vol geïnteresseerden raakt in verwarring. En iedereen die wel (wij niet) naar ‘wie is de mol’ heeft gekeken, wil ook naar Georgië. Auke is al tijden in Georgië geïnteresseerd en hé met een flinke detour is het op de route te noemen.

P1050502
De Turken noemen Batoemi – waar we Georgië zullen binnen komen – ‘sin city’ zonder verdere toelichting. Als moslims dat zeggen, nemen we dat met een korreltje zout. Al voelden we er al iets van aankomen in Hopa, met meer tekelshops (drankwinkels) dan we tot heden in heel Turkije zijn tegen gekomen en verdacht schaars geklede dames.
Zodra we de grens oversteken, verandert alles. We verliezen niet alleen een uur tijd, we zien tevens (reclames voor) casino’s, alcoholwinkels en de verkoop van eigengemaakte alcohol vanuit auto’s. Het lijkt alsof ze bij de grens hun rijvaardigheden hebben ingeruild om verder te mogen. In Turkije hebben we buiten de tunnels van drukke autowegen ons nooit onveilig gevoeld. Hier over de grens is er mondjesmaat een vluchtstrook en rijden ze gestoord. Als iemand inhaalt, wordt ook de inhalende auto bij voorkeur gepasseerd. Ze passeren je op enkele centimeters afstand. Als na 25 km een vrachtwagen zeer voorzichtig met gepaste snelheid inhaalt, checken zowel Auke als ik onafhankelijk van elkaar of deze de Turkse nationaliteit heeft en ja wel! Wij zijn van de Turken gaan houden en missen ze nu extra erg.

Nog geen 5 km verder rijdt een tegenligger over de middenstreep recht op Auke af. Ik schreeuw en Auke vliegt de berm in. De automobilist zit hard te lachen achter het stuur. Als ik in mijn spiegel Ivan in de gaten houd, blijkt de automobilist niet op hem af te rijden. Ivan heeft het voorval ook gezien en houdt de bestuurder in de gaten en ziet hem vooral hard lachen. Woest en geschrokken springen we van de fiets af. We denken allebei gelijk aan de terroristische aanval 2,5 maand geleden op fietsers in Tadzjikistan. Hierbij zijn 4 van de 7 fietsers vermoord door zowel de aanrijding, het nogmaals op inrijden en daarna nog op ze in te steken. Een gruweldaad die elke wereldfietser heeft meegekregen, zonder dat we überhaupt het nieuws volgen. Die aanslag is door IS opgeëist, 4 daders zouden zijn gedood en 4 anderen aangehouden. Het is zo’n bizar incident dat we echt niet geloven dat dit ons zal overkomen. Maar het kan natuurlijk anderen op ideeën hebben gebracht. Deze gek die op ons inreed vond het vooral grappig en zal ons niet hebben willen raken, laat staan vermoorden, maar toch….

De schrik zat er gisteren al even in, toen Ivan ons inhaalde en een tegenligger een vrachtwagen inhaalde. De vrachtwagenchauffeur zag het gebeuren, toeterde luid en ging opzij, Ivan reed ook naar buiten toe en raakte mij en ik vervolgens Auke. Hierop viel Ivan op straat. De auto was inmiddels voorbij en is ook nooit meer gestopt (ondanks over een doorgetrokken streep in de bocht inhalen en de gevolgen…). Ivan had wat schrammen en zijn fietstas is beschadigd geraakt, maar uiteindelijk kwamen we er allemaal vooral met de schrik vanaf. Toch voelde dat héél anders aan dan het incident vlak voor Batoemi…

In Batoemi aangekomen komen we in aanraking met automaten op straat. We interpreteren direct dat het gokautomaten zijn. Dat was echter iets te voorbarig. Je KAN er gokken, maar ook je bankzaken regelen, gas, water en elektra mee betalen, telefoonsaldo opkrikken en noem het maar op. Het is ons niet helemaal duidelijk of dat juist heel vooruitstrevend is of niet.
Ook alcohol is overal weer te koop. De mensen doen oost-Europees of Russisch overkomen en de sfeer voelt erg anders. We horen geen “Cai? Cai? Hos gildenez” meer. En voelen ons daarom wat minder welkom.

Als ik na een pintransactie een sms krijg van de Rabobank dat mijn ‘rekening in quarantaine is geplaatst’, krijgen we het idee dat pinnen in dit land onbetrouwbaar wordt geacht. Nou ja niet zo gek, zo helemaal in Georgië (na tijden niet deze pas te hebben gebruikt). Door inloggen met de Raboscanner kan de blokkade eraf worden gehaald. Na een tweede verificatie moet ik digitaal tekenen om €10.000 (??) naar mezelf over te maken, met de melding dat dat alleen een test is. Allemaal via de superecht uitziende, betrouwbare Rabo-site. Maar dit is te raar voor woorden, dus annuleer ik per direct, raak wat in paniek en check wat er op de rekening gebeurt. De bestedingsruimte is van €0,- opgerekt naar het creditbedrag van -€399.633,18 !!!!! Via Skype direct de bank gebeld en op tijd de rekening kunnen blokkeren. En dan maar denken dat je daar nooit in zou trappen…. Ze worden steeds beter die phishing-criminelen! Je bent gewaarschuwd!

dav
Het is dinsdag 16 oktober en onze eerste ‘vrije’ dag na 10 dagen achtereen fietsen vanaf Sivas. Ook onze eerste dag alleen op pad zonder Ivan, want we gaan allemaal even onze eigen weg. We hebben een Simkaart nodig, onze USB-stick met héél véél foto’s moet hersteld worden, we willen een kaart kopen van Georgië en gewoon even niets. Van dat laatste is weinig gekomen, maar de USB-stick is voor het overgrote deel gerepareerd!! Via het Informatie centrum (die we in Turkije nooit vonden), kwamen we bij een computerreparatiewinkel terecht. De man wist na een korte uitleg gelijk waar we het over hadden en kwam direct met ‘data recovery’. Precies! Dat willen we. “Moeilijk. Moeilijk”. Maar hij gaat er mee aan de slag. Na 3 uur knutselen heeft hij voor elkaar wat ons en 3 anderen niet lukte; de meeste foto’s zijn terug! Zelfs de verwijderde foto’s na uitgebreide selecties… Bang voor de rekening, kwam er nog een verrassing; we hoefden nada, niente, noppes te betalen! Wat een gigantische service! Morgen maar even een bloemetje langs brengen… We beginnen Georgië toch te waarderen 😉

De ‘sin-city’ Batoemi voelt heel relaxt en prettig aan. Het kiezelstrand wat in de zomer vol ligt kan ons niet bekoren, maar het stadje heeft mooie beelden met oude Sovjet-flats en daartussen hypermoderne gebouwen. Zo staat er de Alfabet-toren met het Georgische (voor ons onleesbare) alfabet van 33 letters. En Ali&Nino, het liefdes-standbeeld. Dit moeten Romeo&Julia voor verschillende nationaliteiten voorstellen. Het beeldt het verhaal uit van de liefde tussen de Azerbeidjaanse Islamitische prins en Georgische Christelijke prinses . En we zien een mini-Burj Kalifa; een hypermodern smal en hoog gebouw met zelfs een mini-reuzenrad erin. Het is net Dubai. Al met al best de moeite waard en niet een stad om voorbij te fietsen. Sterker nog, het feit dat we nog niet alles hebben gezien, nog niet bij zijn met de foto’s en het bloggen, doet ons besluiten nog een nachtje in ons appartementje te verblijven.

P1050575P1050540
Na 2 hele dagen Batoemi en een paar blogs verder wordt het tijd om meer van Georgië te zien. We willen naar Svaneti. Vanaf het zuidwestelijke Batoemi gaan we naar het Noordelijkste deel van Georgië, de Kaukasus, waar besneeuwde bergtoppen de grens met Rusland vormen. Ten westen ligt Abchazië, in het noorden Rusland zonder grensovergangen en ten oosten Zuid-Ossetië. Sinds een oorlog tussen Rusland en Georgië in 2008 hebben Abchazië en Zuid-Ossetië zich onafhankelijk verklaard. Sindsdien zijn dit instabiele gebieden die je beter kan vermijden. Svaneti bevindt zich tussen deze gebieden in. Dit gebied is al eeuwen moeilijk te veroveren door indringers. Het onherbergzame gebied wordt gekenmerkt door 175 ‘koshkebi’s’ oftewel verdedigingstorens uit de 9e- 13e eeuw. Deze werden niet alleen gebruikt tegen indringers maar ook om onderlinge vetes uit te vechten. Tot vrij recent stonden de Svaneti bekend om hun bloederige vetes…

P1050708.JPG
We weten dat het een pittige tocht gaat worden met vele hoogtemeters en delen de route dan ook in naar hoogtemeters in plaats van kilometers. Zelden kijken we een paar dagen vooruit, boeken we vooraf iets, zoals we nu wel doen. Er zijn niet veel dorpen met accommodaties en de hoogte en dus de kou nu in oktober, maakt kamperen na een pittige fietsdag niet iets om naar uit te kijken.

In 8 dagen fietsen we van Batoemi naar Kutaisi via Svaneti. De dagafstanden delen we dus in naar aantal hoogtemeters, niet dat we zo enorm stijgen, maar vooral ‘hobbelen’ oftewel op- en neer gaan. Waar we normaal blij worden van een afdaling, zijn we nu angstig dat het te lang duurt, want dat wordt weer klimmen. Hierbij een idee van afstanden, hoogtes en hoogtemeters:

Tabel Svaneti.jpgIvan – de Engelsman – is een dag eerder vertrokken richting Kutaisi, mede om Roelie en Harry te ontmoeten. Roelie en Harry is een Nederlands stel (hearttobeat.nl) die 1,5maand na ons op de fiets uit Nederland is vertrokken. Hun reis is de extremere versie van de onze. Zij hebben hun huis niet verhuurd, maar verkocht en hebben een reis van 3 jaar uitgestippeld. Ook Nepal staat op hun lijstje, en om dezelfde reden; een bergwandeling van een paar weken te maken. Zij gaan echter als een speer en zijn eerder dan wij in Georgië aangekomen en willen in november in Nepal zijn. Hiervoor moeten ze echter vanuit Tbilisi gaan vliegen, i.p.v. vliegend te fietsen. Ivan was warmshower gast in mei bij hun en heeft sindsdien contact gehouden. Auke hoorde via squashmaatje Marco over Harry en Roelie en wij zijn hun blogs gaan volgen. Dus linksom en rechtsom ‘kennen’ we het stel op papier. Ivan hoort tijdens dit ‘reünie’-etentje met het stel dat zijn route tegen de klok in, niet haalbaar is. Sterker nog, met de klok mee was al een behoorlijke uitdaging die niet echt voor de bepakte fietser is weggelegd… Dat belooft wat! Als we vlak voor Zugdidi Ivan even appen, zien we hem pardoes voorbij rijden. “Ivan!!!” En dan vertelt hij wat we later ook in het blog van Harry en Roelie lezen. “Het wordt een pittige tocht en we moeten hem allemaal kloksgewijs gaan afleggen..” Vanaf nu fietsen we niet dezelfde ronde in tegengestelde richting, maar samen, ieder zijn eigen tempo, zeker omhoog. Maar houden wel contact. Ivan bikkelt enorm. De ene dag 140km, de andere dag fietst hij waar wij 2 dagen over doen.

De eerste 3 dagen vinden we het nog niet erg de moeite waard. De beginnende tekenen van de herfst zoals we in Turkije zagen, is vervangen door echte herfst hier in Georgië. De bladeren verkleuren, er is meer bewolking en –ook met de hoogtemeters- wordt het een stuk frisser. De wegen vallen alleszins mee. De drukte is te overzien, want het enige verkeer dat hier komt rijdt richting Svaneti. De grenzen met Rusland zijn hier dicht en Svaneti kan je met de auto alleen op dezelfde manier uit als je bent binnen gereden. Op de fiets wordt immers al een uitdaging.. Het verkeer rijdt soms erg hard en wat dicht bij ons langs, maar dat is meer uitzondering dan regel. Gelukkig maar, want op steile stukken hebben we de gehele breedte van de weg nodig, zigzaggen verlaagt immers het hellingspercentage. Het afwisselend stijgen en dalen is vermoeiend en dus verwennen we onszelf vaker met halfpensions. Behalve deze luxe, is het bijna onmogelijk een maaltijd te bereiden zonder keuken, met de weinige winkeltjes die we tegenkomen en het nog beperktere assortiment.

20181021_150244
De hotels of guesthouses wisselen van kwaliteit. Van een uitgebreid appartement voor onszelf voor €12,- belanden we de volgende dag in een onprettige kamer van een guesthouse voor €15,-. Hier zijn de spiraalbedden net hangmatten, de wc heeft een gebroken wcbril waar niet op te zitten valt en de badkamer heeft 2 deuren die niet op slot kunnen. En dat terwijl we deze badkamer delen met de familie… En je weet van buiten niet of deze bezet is. We kaarten vooral de bedden aan, maar daar zou niets mis mee zijn, want ‘er heeft immers nog nooit iemand geklaagd’. De volgende dag kiezen we op booking.com voor een hotel mét referenties. Niet goed opgelet, deze ligt een stuk hogerop de berg, als hoogste huis van het dorp. Een eindeloze trap houdt ons tegen verder te fietsen. Als we de hoteleigenaar wandelend verderop treffen, moet ze alleen maar lachen en roept ‘no problem’. Op enig aandringen komt ze met de auto ons opzoeken, laden we onze bagage in en kunnen we haar volgen via een iets begaanbaarder hobbelweg. Googlemaps en Osmand kennen hier geen wegen en zelf hadden we deze route zeker niet gevonden. Ook zónder bagage redden we dit pad niet fietsend en lopen dus geregeld. Wat een keuze weer! Echter de obese dame weet alles over lekker eten en maakt veel goed met de heerlijke warme maaltijden ’s avonds en ’s ochtends. Het is even wennen, maar het ontbijt is hier enigszins vergelijkbaar met de avondmaaltijd; dus pasta, patat, bonensmurrie om het brood in te dippen, groenteprut of tomaten en komkommer erbij, etc.

Ook het guesthouse met halfpension een dag later is een feest, inclusief wijn en wodka. En het ontvangst dan… ! We werden zeer enthousiast, klappend in de handen –zonder enige reservering- ontvangen. “Hollandia, soeperrr, soeperrr!” Bijna alles is hier in Svaneti zelf verbouwd, zelf gemaakt, zelf geconserveerd of zelf gemolken 😉 De dorpen in Svaneti liggen erg afgelegen, dus de mensen moeten ook wel, maar ze zijn ook (terecht) trots op hun zelfvoorzienendheid en eigen producten. En wij kunnen er heerlijk van meegenieten.

20181020_204053

Het is maandagochtend en het regent. Als het goed is, wordt het straks beter. We hopen erop, gaan wederom zeer uitgebreid ontbijten en pakken in voor de fietstocht van Becho naar Ushguli. Met vele hoogtemeters (1.660m) en 64km waarvan meer dan 14km onverhard pad kunnen we alle tijd gebruiken.

Miezerregen maakt helaas ook erg nat. We hebben in Denemarken dure lichtgewicht regenjassen gekocht en ik heb een prachtige lichtgewicht fietsregenbroek van Vaude. Helemaal goed voorbereid dus. Dachten we. Het houdt allemaal niets tegen. Binnen een half uur is de laag eronder nat en als je nog even doorfietst ben je door alle (5)lagen doorweekt. Na 1,5 uur komen we aan in Mestia, een kleine 20 km verderop. Hier hadden we gisteren willen aankomen, maar niet gelukt. Nu twijfelen we; blijven we hier of gaan we verder? We nemen een pauze in een café voor de nodige koffie’s, Georgische lekkernijen en het drogen van alle kleding. We eten weer eens khachapuri (ovengebakken brood met kaasvulling) en khinkali (gestoomde deegpakketjes met vlees en bouillon). Als de zon dreigt door te breken, stappen we op de fiets. Echter wel de verkeerde kant op. Er zijn tóch meer wegen hier. Na 8 km zijn we terug bij het café en slaan daar af de berg op, terwijl het inmiddels alweer regent. We gaan het proberen, we gaan door. Bovenop de berg is na een km of 17 een restaurant, daar kunnen we schuilen. Daar na 2u bikkelen aangekomen (het gaat erg langzaam als je omhoog moet), blijkt het restaurant gesloten. We kunnen buiten wel onder een afdak schuilen, maar opwarmen en opdrogen ho maar. Gelukkig hebben we nog wat heet water in de thermos, wat enigszins helpt. Voor de afdaling aan de andere kant van de berg heb ik een drogere onderlaag aangetrokken en gewoon weer 5 lagen, helm op, handschoenen aan. ‘Gelukkig’ mogen we alle verloren meters daarna gewoon weer stijgen. Daar warmen we wél door op. Het is tegen 18.00 uur als we een open caféetje tegenkomen. We hebben eigenlijk geen tijd, de avond valt, maar wel veel behoefte aan warme thee en zitten. Binnengekomen komt er wat eten bij en buiten valt de duisternis snel in. We gaan het echt niet meer redden. We zijn koud, de weg is vanaf nu nog 13 km onverhard met 400 hoogtemeters en met dit weer één grote modderpoel. “Is hier een plek om te slapen?” Het teken slapen (hand tegen de wang) lijkt in alle talen hetzelfde, lekker praktisch! En ja hoor er is daar een kamer! We gaan in volle verbazing kijken en verrek, er is een gloednieuw gebouw met prachtige innieminnie kamers! Ook een warme douche, handdoeken en een radiator kunnen geregeld worden. Top. We bestellen avondeten (in principe altijd wat de pot schaft), warmen op onder de douche, zetten de radiator hoog aan in de kamer en zijn erg blij met de onverwachtse oplossing van ons dilemma.
Ondertussen hebben we contact gehad met Ivan, die een uurtje later is vertrokken en ons onderweg blijkbaar ergens heeft ingehaald. Hij heeft eindbestemming Ushguli net wél gehaald, maar het was een hel en ook hij beaamt dat we er heel goed aan hebben gedaan hier te blijven slapen.

P1050740
Het is droog! Nou ja boven ons dan. De weg is zoals verwacht één grote modderpoel met kuilen en plassen. Wat een ramp. Het kost ons 2 uur (inclusief foto’s maken 😉 om de 13 km verderop gelegen Ushguli te bereiken. Niet alles is te fietsen. Er is een waterval die over het pad loopt, waar we voorzichtig langs moeten kruipen. Maar er zijn ook vooral veel steile stukken met tot 30% hellingsgraad, waar de banden wegglippen bij elke trap die we zetten. Wat zijn we blij dat we hier niet in de stromende regen en het donker hebben hoeven fietsen!!

20181023_102129

Ushguli is een pittoresk dorp op 2.100m hoogte met meer dan 20 oude Svan torens en is een Unesco erfgoed. Het zou de enige en hoogste permanent bewoonde plaats in Europa zijn. Het dorp ligt in een dal tussen 2 riviertjes in met een uitzicht op de enorme berg Shkara van 5.193m hoog. Niet alleen deze berg is op de top besneeuwd, bijna alle bergen hebben momenteel een topje verse sneeuw. De winter komt eraan! Sterker nog, volgens de weersverwachting komt er niet alleen meer regen maar ook verse sneeuw aan. Wij checken zo snel mogelijk in een guesthouse in en gaan voor een wandeling naar een bergtop op 2.900m hoogte voor een 360’ uitzicht. Nou ja, dat dachten we. Met de zon de berg op, met de buien in de verte in aantocht, redden we de top net. En dan begint het te sneeuwen, is het uitzicht vooral op de wolken en wordt het flink kouder. Als we een paar honderd meter zijn afgedaald, is het weer helder en droog. We gaan niet meer terug, het is prachtig geweest en als we verder dalen gaat het regenen en mogen we opwarmen in de keuken van ons guesthouse. De houtoven is –overal waar we komen- de warmtebron bij uitstek. En dus verzameld jan en alleman zich altijd in de keuken. Onze slaapkamer en zitruimte is een graad of 10-15’C, dus daar zijn we zo min mogelijk.

20181022_190538
We hebben vaak goed warme dekbedden, dus de nachten zijn goed te doen. De dekbedden zijn zo lekker warm omdat ze van dons zijn. Leuk en aardig, maar daar kan ik dus niet tegen. Vele nachten eindigen met jeukogen. Normaliter vragen we om synthetische dekbedden, maar ik verwacht niet dat ik dit hier goed kan uitleggen en dat er een alternatief is…. Oogdruppels en allergiepilletjes in de aanslag dus.
Als we in Ushguli wakker worden in de koude kamer, regent het nog altijd. Het is echter zo onaangenaam koud hier, dat we hoe dan ook weg willen. Met enorme spierpijn in de benen van het wandelen (na 5,5 maanden fietsen zonder spierpijn!!), trekken we de stoute regenkleding aan en maken ons op voor de klim naar de Zgaro pas, een pas van 2.623m hoogte en 400 hoogtemeters over 8 kilometer. Een déjà vu van de laatste kilometers naar Ushguli. Het is zwaar! Erg zwaar!. Het wegdek is slecht met stenen, oneffenheden en modder(poelen). We doen er 2u15m over om de top te behalen (afstand: 8 km en 5,6 km/u en bijna 1 uur aan stops nodig gehad).

P1050800
En dan zijn we er niet. De snelle afdaling blijft eerst nog uit. Tijdens de afdaling blijkt het pad nog veel slechter te kunnen zijn. Er volgen meer stenen, meer kuilen en grotere plassen tussen de modder. We hebben reeds 30km onverhard gehad omhoog wat erg zwaar is geweest, maar de 20km onverhard pad naar beneden liegt er ook niet om. Mountainbiken voor gevorderden! Echter zonder die prettige profielbanden en mét 26 resp. 32 kg extra bagage erbij…. We vliegen met plezier naar beneden, in volle concentratie, gefocust op de meters voor ons en plassen en stenen vermijdend.

Dan komt een enorme plas van onbekende diepte en dus probeer ik via het droge strookje ernaast er langs te komen. Een tak steekt uit en grijpt mijn voortas. Mijn voortas houdt vast aan mijn fiets. Boem, daar ga ik volledig onderuit. Een mooie smak in de zachte modder tussen de twee plassen in. Met regenkleding aan is dat niet zo erg als het klinkt. De sluiting van de voortas aan de bagagedrager is echter stuk en als we na een paar hobbels ook de achtertas steeds neigen te verliezen, blijkt die ook een kapotte sluiting te hebben. Met reservemateriaal en een tie-wrap is alles zo gemaakt. Tot ik een kilometer of 10 verder weer een sliding maak. Een stevige ondergrond met zachte modder is een slechte combinatie. Dit keer is alleen de tie-wrap kapot. Dat is 2 minuten werk 😉

P1050865
De afdaling duurt lang en is ondanks de opperste concentratie best koud. Trappen hoeft immers niet. Remmen is wat we doen. In Tsana, een gehucht, hopen we op te warmen, te eten en te drinken. Maar er is niets. Ook het hotel en de kiosk zijn dicht. We worden opgemerkt door diehards die in de tuin onder een parasol (werkt prima tegen regen) lunchen. Ze vragen wat we willen. “Nou eh. Zitten, opwarmen, koffie en eten?”. En dan komt de Georgische gastvrijheid om de hoek kijken. We worden mee naar binnen genomen, de tafel wordt gedekt, er komt koffie, wijn, brood, kaas en tomaten tevoorschijn. We voelen ons zo – toch wel erg onszelf uitgenodigd- wat bezwaard. Echter dit is het enige moment na 3,5 uur fietsen dat we droog kunnen zitten en opwarmen én kunnen eten, want zelf hebben we niets bij ons…. Als we na een uurtje willen gaan en vragen wat we kunnen betalen, wordt de gastvrouw rood en weet niet goed hierop te reageren. “Nee, nee, nee.” Komt er net uit. Volgens de cultuur komt de gast van god en hoor je deze als zodanig te behandelen….

Eenmaal op het asfalt zijn we wederom verkleumd en behoeftig. We vinden alleen cola en gaan er nog een uurtje tegenaan. Ivan heeft op 17 km van Mele een guesthouse gezien waar wij graag naartoe willen. Vlak voor guesthouse Marina behalen we een hoogtepunt: 7.500km, zijn we halverwege Nepal??? Wat een dag, een vlokje sneeuw, een korrel hagel, een sprankje zon, bijna 50% van de fietstijd regen gehad, de meest heftige afdaling ooit én de 7.500km behaald. Toch wel gaaf!

20181024_123305
Het guesthouse is top. We komen onaangekondigd in het donker aan de deur, krijgen binnen 5 minuten de kamer te zien en is het tijdstip voor het avondeten besproken en zijn we ingecheckt. De kamers zijn warm, de douche is heerlijk en Marina, onze host een gezellige, openhartige topkok. Gelukkig maar, want de volgende dag stortregent het onaangebroken en blijven we een dagje extra. Kunnen de spieren nog een dagje bijkomen, traplopen is met de enorme spierpijn van het wandelen een crime geworden…!

Het eten is ook hier te lekker. Marina haar man en twee kinderen zijn obees. Het wordt gênant als haar man door de stoel heen zakt. De tweede deze maand… Als later naar voren komt dat ik diëtist ben, wordt dit onderwerp nogmaals besproken. Auke en ik zagen de oorzaak o.a. in de alcohol. Hij vond steeds een aanleiding om te drinken en elk drankje startte met een toost en eindigde met een leeg glas. In 5 seconden…
Het viel natuurlijk ook op dat we zelf erg veel eten (’s ochtends teveel om lekker te fietsen) en beweging werd een onderwerp van gesprek. Geen idee hoe het uiteindelijk kwam, maar de volgende ochtend is meneer 2x 2 km aan de wandel geweest. Tot dat moment zagen we hem zitten en zitten. Mooie stap, hopen dat hij doorzet!

20181025_125817
De traditionele manvrouw verhoudingen die we van Turkije kennen, komt ook in Georgië in alle huizen naar voren. Ook in dit gezin doet Marina alles. Ze gaat ’s ochtends en ’s avonds de koeien halen en melken, ze maakt al het eten (een dagtaak hier) en doet het huishouden. Ze zit zelden stil, terwijl de rest op de bank hangt. Marina is zich hier van bewust, zegt dat ze de kinderen anders opvoedt, maar haar zoon doet echter nog minder dan haar dochter… Marina wil graag op vakantie, maar kan geen dag weg. Hoe moet dat met haar man en kinderen van 15 en 17 jaar?

Ook vrijdag 26 oktober regent het nog steeds. We willen niet langer wachten en stappen op de fiets. Vandaag meer dan 50% regen, een lange afdaling met vooral asfalt en 1.200 hoogtemeters. Pittig. Erg pittig. We gaan het beoogde doel Kutaisi niet redden. Daarvoor zijn we zowel te laat weggegaan en hebben te lang geschuild. Gelukkig boeken we meestal niets van te voren, hooguit een uur voor aankomst.
Het hotel in het dorp ervoor met wellness-centrum klinkt te goed in de oren! Wat te goed is moet je niet geloven…. In het dorp Tskaltubo KUN je naar een badhuis. Dat is wat anders dan dat ons hotel relaxbaden bevat. Tskaltubo was in de 20er jaren een echte Spa-stad voor exclusief Sovjet-gasten. Nu is het vergane glorie en de hele stad ademt armoede uit…. Wij zijn zo moe dat we hier alleen slapen en wel zo snel mogelijk. Svaneti was mooi, pittig, nat, koud en de moeite zeker waard.

20181023_115921

 

Hos Geldiniz! Deel 2: Het Turkse binnenland met Cappadocië!! (18 september-15 oktober 2018)

Vanaf Side verlaten wij de kust en gaan we diagonaal door het land naar het noordoosten. Eerstvolgende langere stop is Konya, waar inmiddels Auke zijn nieuwe bril uit Macedonië is aangekomen. Voor Auke een heerlijk (vooruit)zicht! De afstand leggen we in 4 dagen af, waarbij we één pas over moeten van 2.050 meter. Een flinke klim vanaf zeeniveau, maar de (vaak gloednieuwe) wegen blijven fantastisch, met mooi asfalt en een brede vluchtstrook. Niet alleen in parken, maar ook in de wegen is flink geïnvesteerd. Wij zijn keer op keer verrast wat een geld hierin gepompt moet zijn. De wegen zijn vaak rustig, meerbaans wegen lijken vaak niet nodig en de hele infrastructuur is (ook qua rails) perfect. De Turkse chauffeurs geven ons ruimschoots de ruimte. Het enige negatieve wat we hier ervaren, is de regen aan lekke banden. Hadden we in Europa niet één lekke band, we hebben er tot Konya 5(!) en aan het eind van Turkije 7 of 8 (we raken de tel kwijt). Er ligt ongelooflijk veel glas op de wegen, maar daar zijn onze Schwalbe Almotion banden tegen bestand. Vaak zijn het stukjes ijzer (schroot?) die door de band heen steken, maar één keer blijkt het ventiel kapot te zijn. Dat is natuurlijk gewoon botte pech.

[001720]
In die 4 dagen hebben we weer een aantal leuke ontmoetingen. Mensen die zomaar allerlei dingen aanbieden. Vooral thee, maar ook eten en overnachtingen. Een hele bijzondere is wel de overnachting die we aangeboden krijgen van Hakki. Hakki is de manager van een restaurant net over de pas, vóór Seydisehir. Omdat het al laat is informeren wij of het mogelijk is ons tentje op te zetten op dat mooie stukje groene gras uit het zicht van de weg. Niet dat we daar echt naar uitkijken, want de temperaturen zijn ‘s nachts (op deze hoogte) rond het vriespunt. Van het personeel krijgen wij akkoord, maar Hakki had ons al gespot toen we aan kwamen fietsen en toen we uitgegeten waren, werden we uitgenodigd voor thee. Iets wat vaker gebeurt. Maar de thee hebben we nog niet doorgeslikt of we hebben een overnachting in de 25 km verder gelegen Seydisehir, bij hem en zijn gezin. Gelukkig hoeven we geen kilometer fietsend te missen (we hebben onze principes), want de volgende dag kunnen we met het personeelsbusje terug naar het restaurant en met de fiets verder waar we de dag daarvoor gebleven waren. Oh ja nog zoiets verrassends. Ooit een digitaal menu voor je neus gehad? Dus een IPad met het menu waar je door heen kan scrollen? Dat hebben ze hier in dit restaurant!

[001750]
Als we Konya naderen, blijkt ook Konya een stad van 1,3 miljoen inwoners te zijn. De stad ligt aan de rand van een hoogvlakte, dus we kunnen lekker afdalen de stad in. Konya is bijna de tegenpool van het moderne Antalya, aangezien deze stad in Turkije bekend staat als een heel conservatief. De stad huisvest een moskee (en museum/mausoleum) gesticht door en gewijd aan een profeet genaamd Mevlana. Hij is de stichter van de soefibeweging en Konya is voor volgers van deze islam-stroming dan ook een bedevaartsoord. Hij stichtte ook de dansende derwisjen; monniken die door een ronddraaiende dans mediteren.
Als we aankomen is het net tijd voor het vrijdagmiddag gebed en dus zien we overal biddende mensenmassa’s voor moskeeën. Gaaf om getuige van te zijn!

[000128]
’s Avonds hebben we afgesproken met warmshowers host Mahmut. Hij heeft Auke’s bril in ontvangst genomen en hij leidt ons rond door de stad. Heel prettig om een rondleiding en tekst en uitleg in het Engels te krijgen. Waar je in Nederland dan als wederdienst iemand een drankje aan zou kunnen bieden, kan je dat in Turkije gewoon niet voor elkaar krijgen. Het is onbestaanbaar dat een Turk zijn gast toestaat iets voor hem te laten betalen. Ook stiekem naar de kassa gaan lukt niet. Zelfs de bediening houdt rekening met deze traditie…

In Konya gaan we niet één, maar twee keer naar een voorstelling van dansende derwisjen en we bezoeken het Mevlana museum. Maar zoals het gezegd; het is een heel andere stad dan Antalya. Om 10 uur ’s avonds zijn de straten uitgestorven, en verwacht hier geen moderne winkels, luxe restaurants en een wereld van zien en gezien worden. Wij vermaken ons daarentegen met markten vol met kruiden, vis, groente en fruit en zuivelproducten.

[000665][000755]
24 september fietsen we Konya uit, de hoogvlakte in. Met enige verbazing nemen we een foto van een bord verboden harder te rijden dan 82 km/u. Dat is wel heel precies. En nee, niet haalbaar voor ons 😉
Met het inrijden van de hoogvlakte verandert er echt iets aan het landschap. Het was inmiddels al een stuk droger en dorder geworden, maar nu verdwijnen de bergen ook en betreden we een soort steppelandschap dat we eerder in centraal Azië hadden verwacht. Maar dat maakt ook dat we wat makkelijker grotere afstanden kunnen fietsen, over de onophoudend goede wegen.
De wegen die we fietsen zijn oude routes van oost naar west en maken onderdeel uit van de zijderoute. Om de 50 à 60 km staan er langs deze oude routes Karavanserais. Deze gebouwen dienden voor de verzorging van de Karavanen die met handelswaren van oost naar west trokken en vice versa. Er kon in zo’n Karavanserai geslapen, gegeten, gedronken en gebeden worden, maar daarnaast was er (medische) zorg voor mens en dier. Zo was er een dokter, een dierenarts, een kapper, etc. De Karavanserais zijn mooie gebouwen en wij bezoeken er hier en daar dan ook een paar. De eerste de beste die wij bezoeken blijkt helaas dicht te zijn, vanwege renovatie, maar gelukkig is ernaast een andere bezienswaardigheid: een gigantische sinkhole. Dit sinkhole met zijn dikke 100 meter doorsnee en oneindige diepte is een indrukwekkende bezienswaardigheid. Wij zijn dat overigens ook voor een groep Turkse vrouwen in traditionele pofbroeken. Of liever gezegd, vooral Hilgien, want de dames willen allemaal met haar op de foto!
Die dag knallen we even 114 km tot vlakbij een volgende Karavanserai, die van Sultanhani, zodat we die de volgende dag bijtijds kunnen bezoeken.

[001319][001284]P1040403
Als we richting Selime en de Ihlara vallei fietsen, op de rand van Cappadocië, zien we in de verte wat bergen opdoemen. Deze bergen, of liever oude vulkanen, zijn een onderdeel van het recept geweest die het landschap van Cappadocië gevormd hebben tot wat het is. De regio bestaat uit zacht karstgesteente. Dit karstgesteente is door vulkaanuitbarstingen overspoeld geraakt met lava. Lavagesteente is veel harder dan karstgesteente. Daar waar het lava gesteente dikker was, bood het een bescherming tegen erosie voor het eronder gelegen karstgesteente. Het gevolg is dat de erosie zeer onregelmatig verliep en er fantastische rotsformaties zijn ontstaan. Door plaatselijke verschillen in steensoorten en diverse vormen van erosie, zijn de formaties overal verschillend van vorm en kleur. De natuur heeft weer indrukwekkende kunstwerken neergezet.

dav

Maar dat is niet alles wat Cappadocië zo bijzonder maakt. Mensen zijn dit gebied 5.000 jaar voor Christus gaan bewonen. Mogelijk (veel) eerder. Zij gebruikten het zachte karstgesteente om rotswoningen in uit te hakken, met een techniek die zij steeds verder verfijnden. Zo zijn complete steden ontstaan. Wij zoeken en vinden in Selime een rotswoning voor de nacht, een bijzondere ervaring. Helaas werd Hilgien allergisch wakker. Waar je hier allergisch voor kan zijn – er is niets dan een beetje ‘zand’- blijft een raadsel.
Toen de mensen werden gekerstend, bouwden zij ook kerken, versierd met gebeeldhouwde motieven en fresco’s.

P1040477[000310]
Daarnaast is het gebied het strijdtoneel geweest van vele oude beschavingen (Perzen, Mongolen, Grieken en Romeinen, om maar een paar te noemen). Om zich tegen deze indringers te beschermen zijn de bewoners ondergrondse steden gaan bouwen om zich in tijden van gevaar in terug te kunnen trekken. Deze ondergrondse steden hadden alles wat nodig was om een tijd ondergronds uit te houden; huizen, wijnmakerijen, keukens, luchtschachten, vluchtroutes, communicatiekanalen, waterputten, voorraadkamers, kerken, etc.

P1040676
Kortom het gebied Cappadocië is een enorm gebied met veel natuurschoon en bezienswaardigheden. Reden voor ons om hier van 26 tot 30 september door te brengen. We bezoeken 2 ondergrondse steden (Derinkuyu en Kaymakli), we wandelen door de Ihlara vallei en we bezoeken talloze rotskerken. Slapen doen we in een rotswoning, maar ook in pensionnetjes, aangezien de temperatuur ’s nachts gevoelig onderuit kan gaan.

P1040579

P1040761
Een hele mooie overnachting hebben we bij Göreme, waar we op een plateau boven een vallei ons tentje opzetten om ’s ochtends gewekt te worden door luchtballonnen die boven ons hoofd hangen. Met de overtuiging dat wij de volgende dag het feit willen vieren dat we de 6.000 km hebben gehaald, nemen we enthousiast foto’s. Het is vanaf de grond een fantastisch gezicht om 150 luchtballonnen boven dit onwerkelijke landschap te zien, maar vanuit de lucht moet het wel bijna magisch zijn. Helaas is het ons niet gegund, want de volgende dag en de dag daarop worden er geen ballonnen in het luchtruim toegelaten, vanwege de mindere weersvoorspelling. Wat een teleurstelling!

P1040804P1040796
Als we langzaam wandelend en fietsend het gebied verlaten, hebben we een prachtige overnachtingsplek op de valreep bij Pasabagi. We slapen in een valleitje, met uitzicht over briljante ‘fairy chimneys’; rotspilaren met een hoedje van hard lavagesteente.

P1050218P1050223

30 september fietsen we Cappadocië uit, naar Kayseri. Kayseri is een grote stad, waar we weer even wat dingen hopen te organiseren. De USB stick die kapot is, waardoor we 80% van onze foto’s lijken kwijt te zijn, proberen we te laten repareren. Helaas zonder succes. Maar verder kunnen we wel weer even wat voorraden inslaan en wassen. Kayseri zelf is geen boeiende stad, maar vooral een nuttige tussenstop.

De route van Kayseri naar Sivas (1-5 oktober) is grotendeels vlak en dor. Dat betekent dat we weer door kunnen fietsen. Het betekent overigens niet dat het saai fietsen is, want ondanks of dankzij de dorheid is het landschap kleurrijk. En zo nu en dan besluiten we even van de grote weg af te gaan. Dit loont zich altijd in enthousiaste ontmoetingen met de plaatselijke bevolking. Overal klinken vriendelijke begroetingen en regelmatig worden we voor thee uitgenodigd. Als we in het plaatsje Palas aankomen om water te tanken voor een nacht kamperen, worden we direct door de dorpsbewoners opgemerkt. Binnen de kortste keren zitten we aan de thee, vervolgens aan het eten om tenslotte te blijven overnachten. Zo gastvrij en ook zo’n ontzettend leuke ontmoeting. Wij worden ieder apart op sleeptouw genomen door de mannen (Auke) en de vrouwen (Hilgien). Met Google translate als onze grote vriend, komen we tot hele gesprekken. En in wat een andere wereld leven zij! Jong trouwen (in dit geval 17 en 18 jaar) en direct kinderen krijgen is het devies voor de vrouwen. De mannen zijn of boer of verdienen het geld elders. Onze gastvrouwen hebben hun mannen in Ankara en Izmir zitten. Eén van hun huizen wordt aan ons tweeën overgelaten. De dames in kwestie zijn immers zonder hun man en dús kunnen zij niet in hetzelfde huis verblijven waar een vreemde man verblijft. Wat geweldig is, is dat de gesprekken open en respectvol zijn. Dat wij samenwonen, niet getrouwd zijn en geen kinderen hebben, wordt, nadat de schok is verwerkt, wel gerespecteerd. Sterker nog, we worden bedankt dat we deze eerder benoemde leugen (we zijn getrouwd) hebben weerlegt.

P1050289

sdr
Qua overnachtingen hebben we iets nieuws gevonden; de ögretmenevi. Dit is een lerarenhuis, bedoeld om leraren die ver van hun woonplaats les geven, te huisvesten. Kennelijk is de keuze vrijheid van leraren beperkt en kunnen ze zomaar ergens in het achterland geplaatst worden om daar les te gaan geven. Indien er plek (over) is, worden kamers aan anderen verhuurd en dus ook aan toeristen. Het voordeel voor ons is dat er in relatief kleine plaatsen, overnachting is te vinden. En wel voor een hele goede prijs-kwaliteit verhouding. En dat is best prettig, want we gaan voelbaar richting de herfst.
5 oktober komen we aan in Sivas bij warmshowerhost Burcin. We hebben al weken niet echt gewassen, dus een goede gelegenheid om dat weer een keer te doen. We vinden een paar mensen die handig zijn met computers, echter helaas niet handig genoeg om onze USB-stick te repareren. De spanning begint aardig op te lopen of we ooit nog de foto’s terug krijgen… We geven nog niet op.

De tweede avond is Burcin jarig en dus besluiten wij voor hem te koken. Nou ja, koken, we bakken stapels pannenkoeken en bizar genoeg vinden we stroopwafels in de supermarkt bij hem om de hoek. Samen met onze laatste klompjes hebben we mooi wat ‘authentieke’ Nederlandse dingen om aan hem te geven. Die avond wordt een zoete inval van mensen, want naast nog twee lifters, komt er een derde fietser (Ivan) en komen er vrienden en familieleden langs. Het wordt al met al een korte nacht en ’s ochtends liggen overal mensen te slapen. En dat terwijl de riolering het gisteren al had begeven en zo nu en dan het vuilwater de vloeren doet onderlopen….

’s Avonds besluiten we dat we een tijdje met Ivan gaan opfietsen. Ivan heeft niet echt een plan, of liever het plan was om naar Griekenland te fietsen over de Balkan en door Italië weer terug. Het fietsen beviel echter zo goed dat hij door is gaan fietsen en in Georgië wil overwinteren. Of toch niet? In elk geval wil hij niet vliegen en niet dezelfde route terug fietsen EN hij heeft een hekel aan regen en kou. Hmm, dat wordt een ingewikkelde puzzel dan!
Samen met Ivan, zetten we flink de vaart erin, want we fietsen 10 dagen non-stop (van 6-15 oktober) van Sivas naar Batoemi. Over de route twijfelen we lang. We vinden de Zwarte Zee aantrekkelijk klinken, vanwege de temperatuur en de mooie route, maar het is er nat en je kan uitsluitend over de snelweg fietsen. Het alternatief is wat meer landinwaarts te blijven, waar het rustiger fietsen is, het weer droger, maar ook bergachtiger. We kiezen voor het laatste en via Ispir en Artvin fietsen we noordoostwaarts, om na Artvin door te steken naar de Zwarte Zee.
Ivan is -door ons aangestoken- ook helemaal fan van de ögretmenevi en zo proberen we van ögretmenevi naar ögretmenevi te fietsen. Waar hij geen fan van is, is lekke banden, maar hij is kennelijk wel zo aardig om onze lekke banden vloek die Turkije over ons heeft afgeroepen, van ons over neemt. We slechten de mijlpalen 6.500 en 7.000 km, nog vóór de grens van Georgië.

Of de route keuze de juiste is, weet je natuurlijk niet als je het alternatief niet kent, maar wij zijn zeker niet ontevreden met onze keuze. We hebben droog weer, fietsen over goede wegen en de landschappen zijn mooi. Alleen het stuk tussen Yusufeli en Artvin vinden wij wat minder, omdat deze door 30 tunnels van in totaal 42 kilometer leidt. Slechts sporadisch zien we wat van het landschap. Zo nu en dan hebben we tevens te maken met de grootse bouwprojecten die hier plaatsvinden. Turkije werkt namelijk hard aan zijn energievoorziening door grote dammen en stuwmeren aan te leggen. Twee dammen zijn al gebouwd, met als gevolg dat wegen, huizen en soms zelfs dorpjes onder water zijn komen te liggen. Een derde, enorme dam is in aanbouw. Als deze dam gereed is, zal de stad Yusufeli, met zo’n 20.000 inwoners onder het water verdwijnen. Hoog op de berg boven de stad wordt al hard gebouwd aan de nieuwe huisvesting voor de inwoners van Yusufeli. Toch een raar idee, dat zo’n aardig, levendig plaatsje zal verdwijnen.

P1050399P1050469
Artvin is een aardige plaats. Het enige wat niet zo sympathiek is, is dat het centrum van de stad 300 meter boven de rivier ligt. En één keer raden waar alle accommodatie zich bevindt. Het is een flinke domper om aan het eind van het fietsdag 300 steile meters af te leggen en dan nog op zoek te gaan naar (betaalbare) accommodatie.

Na Artvin draait de weg naar het westen, richting de Zwarte Zee, naar de plaats Hopa. Nog steeds hebben we regelmatig een tunnel, totdat de laatste tunnel ons vlak voor Hopa in een totaal andere wereld brengt. Was Artvin nog een continentale, frisse, bergstad, Hopa is vochtig en warm. Onvoorstelbaar dat je door een tunnel van 7 kilometer in een totaal ander klimaat uit komt. Overal waar we kijken zien we theeplantages, en wordt thee vervoerd. Thee, thee en nog eens thee. Thee is verweven in de cultuur; op ieder moment van de dag wordt thee gedronken, om mensen welkom te heten, om transacties te sluiten, of gewoon een bakkie thee met vrienden, familie of collega’s. En het is ons na 2.000 kilometer gelukt om de bron van al die thee te vinden.
Wat ons ook is gelukt is om van de Middellandse Zee diagonaal door Turkije naar de Zwarte Zee te fietsen. Van zee naar zee en van thee naar thee door Turkije.

P1050489
De statistieken even op een rijtje. We hebben ruim 2.000 km in 5 weken gefietst met gemiddeld 73,9 km per fietsdag. Ruim 10 km meer dan in Europa. We fietsen verhoudingsgewijs ook meer dagen. 27/37 oftewel 73% van de dagen. Het gemiddelde ging omhoog van 16,2 km/u naar 16,8 km/u. En dat terwijl we toch ruim 17.000 hoogtemeters hebben gemaakt. We kamperen veel minder, maar het is altijd wildkamperen (8x, 22% van de tijd) en we krijgen vaker een overnachting aangeboden (8x = 22%). De overnachtingskosten zijn gehalveerd naar minder dan € 11,-. Het eten is ook goedkoper en was veelal genieten. We aten veel pide, lamachun, köfte, kebab, dolma uit blik als reservevoedsel, pilav, patat, baklava, künefe en Dido repen (heerlijke chocoladerepen). Die dido-repen zijn het resultaat van een Dido inzet bij weddenschappen met Ivan als we iedere avond de rekening van ons eten inschatten. En we dronken natuurlijk heel veel thee, Turkse koffie en ayran (karnemelk met zout) en erg weinig alcohol. Het is er te koop, maar niet in ons ritme hier.

We worden bijna weemoedig om Turkije te verlaten. Want het is zo’n ontzettend fijn land om doorheen te reizen. Je voelt je overal welkom. Mensen zijn enthousiast en trots dat je als reiziger hun land bezoekt. En daarbij is het land prachtig en veelzijdig en de wegen fantastisch. En het eten heerlijk. Hoe kan dit overtroffen worden? En hoeveel moois hebben we links moeten laten liggen, omdat je nou eenmaal niet alles kan zien in 5 weken? Maar goed een nieuw land is ook altijd leuk en de verwachtingen over Georgië zijn bij voorbaat hoog gespannen. Dus vooruit, laat maar komen, al zullen we het hos geldiniz (welkom) en çay (uitnodigingen om thee te komen drinken) missen!

P1040628

Wij fietsen voor HDKT. Heb jij al gesponsord? We zijn je super dankbaar!
We hebben 10% van het beoogde einddoel binnen. Help jij mee? Klik hier.

Voor meer foto’s en onze route zie Polarsteps.

Hos Geldiniz! Deel 1: De Turkse kust (8-18 september 2018)

Hos Geldiniz! Hos Geldiniz! Çay? Çay? Hos Geldiniz! In Turkije worden we warm welkom geheten door de gastvrije Turken. We fietsen in ruim 5 weken van zee naar zee en van thee naar thee.

Eens kijken wat Turkije te bieden heeft… In 2003 heb ik reeds 3 maanden in Alanya als reisleider gewerkt, maar Alanya is een toeristisch oord en Europees georiënteerd. In 2011 was ik een paar dagen in Istanbul wat al een hele andere wereld was en waar ik me met Engels niet erg goed kon redden… Het binnenland is me vrij onbekend. Auke is reeds 3 maal in Turkije geweest, te weten in 1985, 1991 en 2004 en dat smaakte zeker naar meer. En dus nemen we de tijd en fietsen we in 5 weken diagonaal door Turkije, van zee naar zee, oftewel van Fethiye naar Hopa. Een rit van 2.000 km gastvrijheid.

We komen 8 september vanuit Rhodos aan in Fethiye, een bekende vakantiebestemming die bij aankomst heel gemoedelijk aanvoelt. We blijven drie nachten om ons psychisch voor te bereiden op Azië en vooral nog even te genieten en uit te rusten aan het strand;) We vieren land #17, het volgende continent en de 5.000 km op de teller. Fethiye is een leuk stadje, heeft mooie boulevards, prachtige gloednieuwe parken en fietspaden en een lang zandstrand met prachtige zonsondergangen. Wij zitten aan het Çalisstrand, welke tevens geliefd is bij de caretta schildpadden om hun eieren te leggen. Gedurende de nacht heb je kans wat mini’s over het strand te zien rennen, maar wij hebben dat geluk helaas niet.
[001242]P1030616

P1030564
We hadden vooraf natuurlijk wel de hoop dat we zover zouden komen, maar hebben dit niet als een vanzelfsprekendheid aangenomen. We zijn dan ook uitermate trots dat we Azië hebben bereikt. Die 5.000 km vieren we daarom groots door te paragliden vanaf de berg Babadag met de landing op Ödeniz beach.
Auke lijkt deze reis wat aan zijn hoogtevrees te willen doen. In Slovenië wilde hij perse ziplinen boven een afgrond…. In Bosnië sprong hij als eerste van een brug van 8 meter en nu wil hij paragliden! En dat roept hij al sinds Slovenië… Dus daar gaan we dan eindelijk…!
Fethiye en vooral het Ödeniz strand staan bekend om paragliden. Dit is niet alleen te zien, maar ook te merken aan het lopende band werk. Via het pension kunnen we een ‘goede organisatie’ boeken, wat succes garandeert. Voor (‘slechts’) €50,- (1/3 ten opzichte van Slovenië) kan je een tandemsprong maken. Een succes is het vanzelfsprekend met de uitzichten die je voor de kiezen krijgt!!! De (gemiste) uitleg, het onpersoonlijke en het (lange) wachten vooraf waren echter wat minder. Maar wat is dit gaaf! De blauwe zee, de bergen, de vergezichten… een aanrader eerste klas! Het ‘stunten’ oftewel de pirouetjes, maken wel behoorlijk misselijk, maar het nagenieten duurt langer 😉 Onder het moto van bijkomen, liggen we de rest van de dag op het strand te lezen, te zwemmen om af te koelen en spotten we een schildpad en genieten van onze welverdiende rust.

DCIM100GOPROG0050870.JPGDCIM100GOPROG0022405.JPG

Elk nieuw land betekent inlezen (Lonely Planet, internet en andere fietsblogs), route bedenken, routes door Osmand laten uitrekenen en weer strepen in de wensen. Fietsen is traag reizen en elke zijsprong is al snel 1-3 dagen extra. We besluiten niet de kortste route binnendoor naar Antalya, maar in 4 dagen via de kust te fietsen (11-15 september).
Een nieuw land buiten de EU betekent tevens uitvinden waar het goed pinnen is. Het verschilt enorm per bank wat je aan commissie betaalt en wat de wisselkoers is, die men rekent. Bij onze eerste pintransactie betalen we maar liefst 10% commissie en een hele slechte wisselkoers. En dat terwijl we juist meer dan €600,- aan Lira’s pinnen. Bedankt Akbank!!:( We besluiten daarom tot een vergelijkend warenonderzoek onder de banken. Dit wordt vergemakkelijkt door het feit dat er vaak meerdere geldautomaten van meerdere banken naast elkaar staan en op het scherm aangegeven staat welke kosten je betaalt, vóórdat de transactie definitief is. Kwestie van opletten dus en na een paar uur weten wij bij welke banken we wel moeten zijn! (Ter info: ING, Ziraatbank en evt. de Vakuf bank).

Aan de kust is het prachtig fietsen, doch erg warm en we zijn blij verrast met de (Seydikemer) waterval waar ik gelijk mijn verkoeling vind. Nog geen paar kilometer verder is het wederom een drukte van belang; hier is de Seydikemer kloof. Een kloof van een paar kilometer waar je voor een paar lira in kan met gehuurde waterschoentjes. Het is druk met Turkse toeristen en hoe verder we de kloof ingaan, hoe meer modderfiguren we tegen komen. Klei is heilzaam zeggen ze. Dus gaan ook wij klei-kliederen en genieten van het ijskoude water en indrukwekkende rotspartijen. Al die onverwachtse mooie dingen zorgen voor vertragingen, maar ach we gaan wildkamperen, dus hoeven nergens te zijn. Behalve bijtijds op een mooi vlak stukje grond. Dit lukt uiteindelijk en als de maan opkomt is het licht genoeg om te koken en de tent op te zetten.

P1030699
Als je de ene dag wat te weinig fietst, lukt het nauwelijks dit de volgende dag te compenseren. En dus halen we de beoogde bestemming, Demre, niet. Als we net besloten hebben weer te wildkamperen, horen we al fietsend geroep: hallo, merhaba, gute abend! We besluiten gehoor te geven aan de roep van Gunay. Gunay is een Turkse, getrouwd met Kona, een Duitser, en spreekt om die reden goed Duits. Ze vraagt ons of we toevallig een slaapplaats nodig hebben en of we met haar mee willen gaan. Daar twijfelen geen moment aan en lopen mee. We komen bij een groot huis met een enorm stuk grond. Ze stelt ons voor aan haar man en loopt naar het bijgebouw en meldt; “Dit is jullie appartement. Hos geldinez! Ga lekker douchen, rust lekker uit. Moeten jullie wassen, lever maar in. Willen jullie eten? Ik ga wat klaar maken.” En zo worden we enorm welkom geheten in het plaatsje Yavu door de goedlachse Gunay. Ze pikt weleens vaker mensen van straat op. Gunay en Kona hebben het erg goed en willen het delen. Wauw, wat is dit gaaf! Zoiets kom je in Nederland toch nooit tegen?

[001465]
Na een goed ontbijt nemen we dankbaar afscheid en fietsen we naar Demre. Een plaats die ons ophoudt, er is zoveel te zien! De natuur is prachtig en het stadje heeft een lange geschiedenis. Sinterklaas is in Patara, Turkije geboren en heeft lang in Demre gewoond (en komt dus niet uit Spanje;). Hier staat de St Nicolaaskerk die wij bezichtigen. Wie denkt dat St Nicolaas alleen of vooral bij de Turken en Nederlanders bekend is, heeft het mis. Voor de orthodox gelovigen is St Nicolaas een belangrijke heilige. Het loopt hier dan ook over van de Russen die speciaal komen voor de goed heiligman. Ze staan geëmotioneerd in de rij om de linkervoet van zijn standbeeld aan te mogen raken.

P1030803
Van Sinterklaas gaan we door naar het naastgelegen Myra waar hij bisschop is geweest. Myra is een oude Lycische stad van onbekende leeftijd maar van zeker voor 500 v.Chr. Er staan nog ruïnes van een oude tempel, theater en er zijn rotsgraven. Indrukwekkend genoeg om een uurtje rond te kijken.

P1030790
Na wat uurtjes Demre besluiten we ook nog een boottocht te maken naar Kekova. Een gebied waar al lang beschavingen wonen. Ook de natuur is erg mooi en het is leuk om deze voor de verandering vanaf het water te bekijken. Er is een blue hole, een verzonken stad en er zijn sarcofagen te zien. Wij wilden vooral de caretta schildpadden zien en ondanks de belofte van de ‘organisator’, wist de schipper van niets. Als de boot de haven weer invaart, zien we gelukkig nog een schildpad onder de boot door verdwijnen. Een mooie afsluiter.

P1030878P1030854
De dag vliegt en we proberen nog 25 km te fietsen om op een strand de tent op te zetten. We vinden een strand met horeca en vragen om toestemming. Tegen een kleine vergoeding mag het. Prima! Het is nog erg warm en we vinden de tent opzetten teveel moeite en vragen om strandmatjes. Dit resulteert in slapen in een ‘strandhut’ met allerlei matten, met zicht over het water, de sterrenhemel en verderop lichtflitsen. Wat een gave plek is dit!!! Met sanitair bij de hand is het perfect en we slapen dan ook fantastisch.

P1030887
De hele kust van Fethiye naar Antalya is mooi, bij Finike en ten oosten daarvan het allermooist. Er zijn campings, je mag op de meeste plekken wildkamperen, overal zijn watertappunten (drinkwater, die wij voor de zekerheid met UVlicht nabehandelen) en picknickplaatsen. En overal blauw water, strandjes en baaien. Voor fietsers een walhalla! Mits je reliëf houdt 😉

P1030891
Vanaf de ‘wild’kampeerplek bij Finike fietsen we door naar Olympos en Cirali. Olympos is een oude Griekse stad, gelegen aan het strand. Wij vinden het bijzonder dat Olympos vooral een strandbestemming is. Je betaalt een kleine entreeprijs om dit cultuurparadijs in te mogen. Vervolgens zie je bijna iedereen met zijn handdoek, over en langs de oude ruïnes richting het strand lopen. Tussen deze ‘badgasten’ zijn wij vreemde vogels met onze volbepakte fietsen. Op het strand aangekomen duwen we onze fietsen ongeveer 0,5-1 km over het mulle zand om een slaapplek te zoeken in Cirali. Over de weg (voor de auto de enige optie) is het 20 km. Dus dat zwoegen over het strand bespaard ons 20km en flink wat hoogtemeters.

P1030915
Cirali is, naast de bezienswaardigheid van Olympos, ook bekend vanwege de nabijheid van Chimera. Chimera is een natuurlijk fenomeen, waarbij continu kleine hoeveelheden brandend gas op verschillende plekken uit de berg ontsnapt. Heel bijzonder om te zien, zeker ’s avonds in het donker. Dus iedereen gebruikt deze natuurlijke gasbron om worstjes of marshmallows ‘klaar te stomen’. Overigens is de legende van deze vuurberg een leuke. Volgens de Griekse mythologie zou in de berg een verslagen draak opgesloten zitten. Dat verklaart in ieder geval het vuurspugen! 😉

20180914_194225
Vanaf Cirali is de route naar Antalya een stuk minder interessant. Tenzij je houdt van resorts, want de kust rondom Kemer staat volgebouwd met luxe hotels en resorts, met name in trek bij Russen. Maar kennelijk komen hier tevens Nederlanders, want we zien een replica van het centraal station van Amsterdam compleet met grachtenpanden.

De aankomst bij Antalya is niet prettig te noemen. Antalya blijkt veel groter dan gedacht, met zijn 1,3 miljoen inwoners. De snelweg waar we op rijden wordt steeds drukker en men rijdt zo’n 100 km/u. Meestal hebben we een vluchtstrook, maar zodra we omhoog moeten wordt deze opgeslokt door een tweede rijstrook, welke direct ook druk bezet is. De berm bestaat uit losse steentjes en is daarmee onveilig en ons tempo 7-10 km/u omhoog nog onveiliger. Vlak vóór de stad moeten we vervolgens samen met het mega drukke verkeer door meerdere tunnels heen. Echt niet fijn als je zonder vluchtstrook traag fietst, slecht zichtbaar bent en het verkeer langs je raast. Naarstig zoeken we naar alternatieven, maar kennelijk staat de rotsachtige kust geen andere routes toe. Als we de tunnels met angst en beven overleefd hebben (nooit meer!), zijn we meer dan opgelucht. We vinden dat we mimimaal een magnum hebben verdiend, maar we belanden daarvoor in het verkeerde wegrestaurant dat woekerprijzen vraagt. Ze laten ons duidelijk blijken dat niet wij, maar rijke Russische toeristen hun doelgroep zijn. Wegwezen dus.

Gelukkig komt het allemaal diezelfde dag nog goed tussen ons en Antalya, als we ons welverdiende superlekkere schepijsje vinden en ’s avonds kennis maken met het centrum van Antalya. Het centrum is een mix van oud en nieuw en ziet er ontzettend goed verzorgd uit: parken (met fiets- en hardlooppaden), boulevards, cafés, restaurants, prachtige winkels en als klap op de vuurpijl een eettentje waar we heel mooi, creatief en lekker eten kunnen krijgen. We kunnen zelfs ons kopje koffie opeten! Tegen onze principes in eten we zelfs twee keer bij ditzelfde eettentje / keten: Leman Kültür. Wat heerlijk hier! Prijs/kwaliteit een 10. We blijven twee nachten in Antalya. Deze stad heeft ons echt kunnen overtuigen dat ze geschikt is voor een (korte) vakantie/stedentrip. Naast alle bezienswaardigheden in de stad, is er in de (wijde) omgeving een keur aan dingen te bezoeken. Zo kun je raften, paragliden, oude steden bezoeken, zijn er watervallen, etc.

20180915_230112
Als we 17 augustus weer verder fietsen, komen we aan de rand van de stad langs een enorme waterval die van de rotsen pardoes in zee stort. Een zeer bijzonder gezicht. Er zullen ongetwijfeld meer rivieren ter wereld zijn die met een waterval in zee eindigen, maar wij hadden er nog nooit één gezien. Die dag wordt trouwens een hele lange fietsdag, via de oude Griekse stad Aspendos, naar een andere oude Griekse stad, Side. Wij komen daar pas aan als de zon onder is, maar hoe apart ook weer dat je zomaar overal mag en kan komen. Zo kunnen wij mooi ons tentje opzetten midden tussen de ruïnes en niemand die zich daar aan stoort of ons maant weg te gaan. Typisch Turkije. Heerlijk.

[001687][001665]

Een terugblik op Europa (14 mei-8 september 2018)

We zijn inmiddels in Georgië en Armenië als we op regenachtige dagen terugblikken op onze fietsreis door Europa. We hebben in net wat minder dan 4 maanden 5.000km en 16 landen door Europa gefietst.

Het stukje Benelux en Frankrijk hebben we in 2 weken door gesjeesd. We hadden haast, we vertrokken niet op 1 mei, maar 2 weken later, gelijk met de overdracht van het appartement.

Het was grotendeels redelijk vlak, al begonnen in Limburg al wel heuvels die we toen nog bergen noemden. Het waren 2 weken waarin we alles nog echt moest testen. De fietsen waren al wel 1.000km ingefietst, maar met bagage en de (nieuwe) fietstassen fietsen en het kamperen daarbij waren nieuw. We wisten nog niet of we alles wel bij ons hadden, maar het was zeker 60kg en met veel meer eten en drinken dan nodig. Alle restjes en cadeautjes eten en koffie gingen mee. De grensovergangen gingen snel en waren steeds weer een highlight. Het weer was – zeker voor mei- geweldig! En ondanks dichtbij huis (of misschien wel dankzij) werden we verrast door mooie omgevingen en prachtige steden. In Frankrijk ontdekten we de prachtige vakwerkhuizen en lukte het om te couchsurfen, daar worden we blij van. We behalen (op een vlak stuk) onze langste afstand op de fiets in Frankrijk: 131,5 km. Een afstand die we tot Armenië in ieder geval niet meer zullen overtreffen. De lente doet er voor het fietsplezier een schepje bovenop.

P1000212
Vanaf eind mei fietsen we in ruim een week langs en door Duitsland, Zwitserland en Liechtenstein. Behalve dat elke grensovergang weer een highlight is en dat dit nog steeds heel snel gaat, is Liechtenstein voor ons een gloednieuw land. De heuvels zijn inmiddels echte bergen en als we nog verder willen naar het zuiden, moeten we een pas over. Iets wat we qua fietsen totaal niet gewend zijn en de kilo’s bagage tellen daarbij dubbel mee. Bergen fietsen is en blijft zwaar, ook later blijkt dit niet te wennen. Zeker met de warmte. Boven is het altijd een stuk frisser (soms aangenamer, soms echt koud) en van de uitzichten en afdalingen genieten we optimaal. We krijgen ook geregeld te maken met onweer aan het einde van de dag. Als we geluk hebben, zijn we dan op onze eindbestemming en is de was binnen. Zwitserland en Liechtenstein waren nog duurder dan we konden bedenken. De Lidl werd onze favoriete supermarkt en die vinden we gelukkig overal.

P1000444

In Italië is alles weer betaalbaarder (al begint het merkbaar seizoen te worden) en het eten fantastisch. We genieten 2 weken van stranden, steden en het eten. Het is het eerste moment dat ik, Hilgien er even helemaal klaar mee ben. We zijn nog geen maand op pad, 6 landen en 1.500 km verder. Ik heb het gevoel alleen maar te racen en te fietsen. Terwijl fietsen niet perse mijn hobby is. We hebben thuis behoorlijk hard moeten aanpoten om alles voor vertrek op orde te krijgen, werk af te maken en het huis verhuurklaar en verhuurd te krijgen. Het huis verhuren betekende een enorme opruiming houden. Het voorbereiden op de reis zelf kwam er ook nog bij, niet bepaald onbelangrijk. 3,5 maanden voorbereidingstijd is (te) kort. Zeker voor een reis als deze, waarvan we de meeste spullen nog moesten aanschaffen en dus heel veel uitzoekwerk nodig was. Vervolgens toch een beetje doorfietsen om de tijd te compenseren terwijl je dat niet gewend bent, is pittig. Dus komt de vermoeidheid om de hoek kijken. We hebben tot Italië 20 van de 26 dagen (77%) dat we op pad zijn gefietst met gemiddeld bijna 70 km per dag. En dat terwijl ik normaal 10-12 km fiets naar werk, 8 uur ‘rust’ heb en dan 10-12km terugfiets. Voor het lichaam een hele andere belevenis! En geestelijk is er ook nog weinig rust geweest. Al zou je denken dat je hoofd leeg raakt met fietsen. Daarvoor fietsen we teveel, zien we teveel, moeten we nog van alles.

In Italië besluiten we daarom wat meer rust te houden en vanaf dat moment fietsen we gemiddeld 2 van de 3 dagen. Dit hadden we vooraf ook gepland en dit voelt prettiger. Italië is niet alleen lekker en heeft fijne stranden, maar heeft tevens erg mooie steden waar we graag wat tijd willen doorbrengen. Ons hoogtepunt is Venetië, door de bijzondere eilanden Burano en Murano én zeker ook door onze couchsurfhost Federica.

P1000808
We gaan maar liefst 17 dagen naar het kleine, superschone landje Slovenië. Auke is er reeds geweest, voor mij is het nieuw. We maken ommetjes en proeven wat van dit outdoorland met zijn prachtige natuur. Auke wil ondanks zijn hoogtevrees ziplinen en dat blijkt enorm gaaf. We gaan kajakken op de Soça-rivier, de rivier die we met de fiets een heel eind volgen. We willen nog meer doen als paragliden, raften etc., maar het land is door het opkomende toerisme duur geworden. Fietsend is het ook genieten. We fietsen de Vrsic pas op en maken 1.430 hoogtemeters op één dag, het record in tijden. We fietsen hier verhoudingsgewijs nog minder; maar de helft van de dagen. Niet alleen de outdoor-activiteiten, maar ook Ljubljana en een nieuwe tent (nadat beide palen zijn gebroken) vragen onze aandacht…

bdr

Vanuit Slovenië fietsen we 10 juli voor 1,5 maand de Balkan in. We gaan in een kleine maand van Kroatië naar de Bosnische natuur, terug naar de Kroatische kust en weer terug naar Bosnië. Dan fietsen we in 2 weken via Montenegro naar Albanië, Kosovo, terug naar Albanië en naar Macedonië en voor de laatste keer naar Albanië. De Balkan is een ander stukje Europa. Overal valt het zwerfafval op, wat mogelijk voorlopig niet meer verandert. Maar de mensen zijn ook gastvrijer en behulpzamer. Ze hebben minder en geven meer. De werkloosheid is hoog, vooral in Albanië, waar het rond de 50% zou zijn. Dit geeft de mensen tijd, tijd voor roken en drinken, maar ook voor het sociale leven waar west-Europa minder in lijkt te investeren.

Kroatië is het meest toeristisch en daardoor relatief duur. De kust en de eilanden zijn prachtig. Onze highlights zijn Kuterevo met de beren die we nergens anders vonden en het Plitvice park. Bosnië is een wereld apart met het zichtbare oorlogsverleden, moslimgebieden en delen waar overal geadverteerd wordt met varkensvlees. Het raften op de Una was geweldig door de contacten die we opdeden en de prachtige natuur. In Mostar waren we enorm onder de indruk van het genocide-museum en dus de recente geschiedenis. In Albanië en Macedonië ervaarden we de gastvrijheid waar we ongemakkelijk van werden. De schapen, geiten en koeien op de weg zijn grappig. Het aanmoedigende getoeter geweldig. In de hele Balkan was de koffie rond de 1.- of goedkoper, altijd lekker en reden voor pauzes. Al was de enorme hitte ook een reden om in de schaduw te zitten of te liggen. De Balkan wordt steeds meer ontdekt als reisbestemming en dat is terecht. Al zou het daardoor wel veranderen zien we al in Albanië.

P1010368

P1010488

P1010532

[001842]

Eind augustus en begin september fietsen we diagonaal door Griekenland. Een periode waarvan we altijd zeiden, “dan wil je niet in Griekenland zijn”. Het was er net zo goed erg warm, zoals in de Balkan, Slovenië en Italië. Griekenland komen we via de snelweg binnen geracet en zien de pelikanen waar we naar gezocht hebben. Met Meteora hebben we de highlight van Europa te pakken, de duidelijke stip bovenaan de lijst van prachtige bezienswaardigheden die we op de fiets hebben mogen bereiken. Zelf had ik er nog nooit van gehoord en ik begrijp niet waarom. Ook doen we andere oudheden aan, zoals Delphi en in Athene diverse ruïnes. Daar raken wij echter verzadigd van, wat de natuur creëert of een aandeel in heeft, raken wij meer van onder de indruk.

P1020791P1020850

4 maanden Europa, 16 landen, 5.000 km (4.973 km om precies te zijn), het klinkt veel in weinig tijd. Maar we hebben héél véél gezien en ervaren. Europa heeft veel te bieden. Je hoeft niet ver weg om mooie dingen te zien. Wandelend Nederland in de omtrek heeft dat al eens bewezen. Fietsend Europa door laat dat nog eens zien.
Boven verwachting hebben we 46% van de tijd gekampeerd (54x) en zelfs wat wild gekampeerd (11x). Soms is het legaal, soms gedoogd, soms wettelijk verboden maar praktisch een mooie uitkomst. Wij kunnen er nog niet aan wennen, wie weet komt dat nog in Turkije…..

20180827_072246
Het couchsurfen en warmshoweren (couchsurfen voor fietsers) hebben we naar onze zin te weinig gedaan (14x). Hiervoor dien je meer vooruit te plannen en daarbij meer gewillige hosts te hebben. In Italië en Griekenland kregen we erg vaak een nee op het rekest. Jammer, dit is dé manier om letterlijk en figuurlijk achter de deur van de mensen te kijken en meer te horen, leren en ervaren hoe het leven (anders) is. De ervaringen die we wel hadden waren stuk voor stuk leuk en interessant.
Gemiddeld hebben we samen net geen €22,- per nacht betaald voor de overnachtingen, waarbij de duurste €84,- was. Dit was de eerste hotelovernachting en wel in België, waarbij we iets anders verstonden dan de werkelijke prijs 😉

Gemiddeld fietsten we 63,4 km per dag, 12 km minder dan we hadden verwacht. De langste afstand was 131,5 km in 7 uur. De gemiddelde snelheid is 16,2 km/u, wat we zelf wel netjes vinden gezien de zware fietsen. Gemiddeld zitten we een kleine 4 uur op de fiets, maar met de pauzes en het boodschappen doen, foto’s maken en toiletstops, zijn we een werkdag onderweg.

Qua hoogtemeters waren we natuurlijk niets gewend in Nederland en elke hoogtemeter konden we voelen. Het traject Kukes naar Rrenz had de meeste hoogtemeters met 1.750m op één dag. De Vrsic pas was ook een flinke (nr. 3 van de lijst) met 1.430 hoogtemeters en goed voor de laagste gemiddelde snelheid: 9,2 km/u. De dag dat we het snelst fietsten was de vertrekdag. Om 17.30 uur vertrekken was laat en een pontje halen zorgde ervoor dat we megasnel waren: 21,2 km/u.

Het voordeel van hoogtemeters maken is dat er een beloning volgt in de vorm van een afdaling en uitzichten. Bij zo’n afdaling halen we in Bosnië ons Europees snelheidsrecord van 71,6 km/u.
De planning was om 2 van de 3 dagen te fietsen (66%) en we hebben 74 van de 117 dagen gefietst (63%). De gemiddelde afstand was vooral lager waardoor we meer tijd in Europa hebben doorgebracht dan verwacht en ons plan om naar Cyprus te gaan voor een paar weken ‘vakantie’ hebben moeten laten varen.

Qua gezondheid. Spierpijn hebben we niet gehad van het fietsen. Wel van wandelen… We hebben 3 voedselinfecties opgelopen samen, waarvan allebei een keer in Montenegro. Sindsdien steriliseren we het kraanwater bijna overal en gaat het goed met het spijsverteringskanaal. Ik heb bij het klimmen verder wat knieklachten, welke met name zijn verergerd door jumping pictures. Eigenlijk gaat het erg goed met onze gezondheid. Of we zijn afgevallen? Weinig. Misschien een kilootje. Die 8 tubes mayonaise die er in deze periode doorheen zijn gegaan, zal niet geholpen hebben. (We zijn gek op brood met ei en mayo of tomaat met mayo). Wellicht zijn we wat lichaamsvet kwijt geraakt en hebben spiermassa opgebouwd. We merken dat we sterker worden. We zijn echter dol op eten en dat fietsen maakt dat we dat ruimschoots kunnen doen. We hebben veel vitamine D aangemaakt, maar ook extra rimpels. Zonnebrand werkt niet als je inspant bij 30’C…. Verbranden gebeurde gelukkig zelden.

dav

Over gezondheid gesproken. Wij fietsen voor een belangrijk goed doel: onderzoek naar sarcoomkanker. Het heeft de nodige tijd gekost om de actie op te starten. Maar het loopt nu en we hebben 10% van de beoogde €15.000,- binnen.  15.000 is het aantal kilometers die we nodig denken te hebben om Nepal te bereiken. Dus nog 2/3 van de kilometers te gaan en 90% van de sponsoring.  Heb jij al gedoneerd? Je bent een held! Nog niet? Zie hier voor meer informatie.

Het fietsen zorgt voor veel buitenzijn. Midden in de natuur. Maar ook midden in de stad, tussen de mensen. We zijn erg toegankelijk voor iedereen. Vanaf Frankrijk, maar vooral Italië worden we massaal aangemoedigd, waarbij de Balkan de kroon spande. Als fietser werden we met lof aangesproken, wat zorgde voor leuke gesprekken en het leren kennen van mensen. De bergen op waren beter te doen door de opgestoken duimen en het getoeter.

Europa is mooi, goed fietsen, erg divers met mooie natuur, cultuur en geschiedenis. Stap eens op de fiets en ontdek Europa per fiets. Slow travelling, fast connecting. Je hebt geen maanden nodig, met een paar weken kan je al mooie tochten maken.

bty

20180827_125006

Voor meer foto’s en onze route met GPS vastgelegd, zie onze Polarsteps site.

Dwars door Griekenland en een vleugje Rhodos (22 augustus-8 september 2018)

22 augustus fietsen we vanuit het gastvrije Albanië Griekenland in. Land #16 alweer, wat gaat het hard! Hard gaat het echter niet meer als we de keuze hebben OF de snelweg OF een oud gravelpad omhoog. We klimmen gestaag omhoog, terwijl het pad niet alleen steeds een tikkie steiler wordt, maar ook onbegaanbaarder. We voelen ons als fietser niet welkom! Jaloers kijken we opzij naar de prachtige bijna lege snelweg. Wij zijn pas een kilometer verder en er zijn hooguit 5 auto’s langs gekomen. Zou je misschien in Griekenland op de snelweg mogen fietsen? In Albanië had het zo gekund, maar was er geen noodzaak. Het gekozen pad is in ieder geval niet de juiste, dus keren we om, rammelen met de fietsen naar beneden en glijden de snelweg op.
[000657][000660]
Met toch een zeer onprettig gevoel fietsen we over de vluchtstrook. Enerzijds vermoeden we natuurlijk dat het wettelijk niet is toegestaan en anderzijds raast het weinige verkeer best hard langs. We komen 2 tunnels tegen waar we al helemaal niet blij van worden, maar de smalle stoep in de tunnel biedt uitkomst. De eerste afslag duurt zeker 10 km en vinden we niet handig. We raken gewend aan de snelweg en gaan nog 10 km door. Zeker als we tolpoortjes naderen en we zonder betalen doorgestuurd worden, ervaren we zowel toestemming als gewenning. Na 20 km is het genoeg. Als we de afslag nemen en bovenop de snelweg nog eens terug kijken op dit niet geheel vrijwillig gekozen avontuur, worden onze ogen groter. Onder ons gaat een auto bijna 1 km in de achteruit omdat hij de afslag heeft gemist! Pfff… wij waren in ieder geval géén gevaar op de weg!

Deze vliegende start zegt veel over de rest van onze tour door Griekenland; in 10 dagen fietsen we naar Athene. In deze periode fietsen we zo’n 650 km, hebben we maar 1 niet-fietsdag (dat is niet hetzelfde als een rustdag 😉 en bezoeken we Kastoria, Meteora en Delphi.

Kastoria is een schiereiland in een meer, wat vooral grappig op de kaart lijkt. In Kastoria lukt eindelijk wat we tot heden maar niet voor elkaar hebben kregen. We zochten in het Skhodra meer (zowel in Montenegro als in Albanië), in het Ohrid meer en gingen speciaal nog langs het Prespameer. Als we langs het Kastoriameer fietsen, hoeven we niet te zoeken en worden we spontaan op een groep pelikanen getrakteerd! De roze pelikanen en kroeskoppelikanen zijn vanaf de doorgaande weg te zien. Wij strijken neer en blijven er tijden naar kijken en foto’s maken. Wat een grappige grote vogels! Als ze landen steken ze hun grote poten naar voren, die bek is mega en als ze ’s avonds gaan slapen is er altijd wel één die zit te ouwehoeren. Geweldig!
[001002][000692]
Van het ene hoogtepunt belanden we in het andere hoogtepunt; Meteora. Meteora zijn op enorme hoge rotsformaties gebouwde kloosters. Vanaf reeds de 9e eeuw werden de natuurlijke zandstenen torens beklommen en bewoond door kluizenaars. Vanaf de 11e eeuw trokken elders verdreven monniken naar dit gebied. En halverwege de 14e eeuw verrezen de eerste kloosters op de toppen, met uiteindelijk 24 kloosters op deze enorme rotspartijen. De monniken vormden een volledig afgezonderde autonome gemeenschap. Echter vanaf de 17e eeuw begon het verval van het kloosterleven in Meteora. Er werd gesjoemeld, sommige monniken hielden er als monnik verklede vrouwen op na en van het idealistische gedachtengoed bleef niets over. Momenteel zijn er nog 6 kloosters in redelijke staat en toegankelijk, waarvan een aantal zelfs bewoond. Wij fietsen de ene en wandelen de andere dag in de hitte omhoog om er twee te bezoeken. Dit is echt overweldigend, wat bizar, wat gaaf, wat mooi. Die rare rotspartijen, door erosie gevormd, die kloosters en ruïnes op onmogelijke plekken…. We krijgen er geen genoeg van, tot we de 250 foto’s moeten reduceren tot een acceptabel aantal.
P1030014-aP1030002
Hier verblijven we op één van onze mooiste campings. We hebben niet alleen kookgelegenheden en tig picknicktafels om uit te kiezen, maar ook een zwembad met waanzinnig uitzicht! Hier worden we blij van. We zien prachtige natuur, schildpadden, hebben een zwembad en bereiken de 4.500 km op de top van Meteora. Wat een energieboost!

P1030035P1020850

Met die energie fietsen we in 3 dagen naar Delphi of Delfoi op zijn Grieks vertaald. Een bui van 12uur kunnen we ontwijken, door bijtijds een afslag te nemen naar thermen. Precies op tijd checken we in een hotel in, maar precies te laat voor de thermen; deze sluit vanwege het weer… De volgende dag gaan we alsnog in het zwavelbad liggen om ons lichaam een boost te geven voor de volgende run naar Delphi.
P1030141
De archeologische site Delphi kunnen we bij een bezoekje aan Griekenland niet missen. Het was in de klassieke oudheid één van de beroemdste cultusplaatsen van de god Apollo en het meest bezochte en gerespecteerde orakel van de gehele oudheid. Auke is meer van de geschiedenis dan ik, Hilgien, maar imponerend is het zeker. Wat ze 5-6 eeuwen voor Christus konden bouwen! En dat afgezet tegen de steile rotswanden bij ondergaande en de volgende dag opkomende zon, is indrukwekkend….! Hier verblijven we een nachtje in een hotel, maar bezoeken Delphi na en voor het fietsen en gaan vervolgens weer 700-1.000 hoogtemeters maken….
P1030249P1030198
Van Delphi vliegen we door naar Athene. Die 170km kunnen we in 2 of 3 dagen afleggen. We lopen wat achterop schema en doen het in 2 dagen om vervolgens 4 dagen in Athene de fietsen op het balkon te stationeren…

De 650km fietstocht laat ons veel groen zien, met natuurlijk veel olijfbomen en ook tabaksplanten. Het blijkt hier meer te regenen dan normaal gedurende de zomer. We verwachtten veel dorheid, maar zien dit beperkt. En ook de Grieken blijken gastvrij, al deed de entree anders voorkomen. Zo krijgen we koffie aangeboden als we met google translate in de aanslag vragen waar de bakker is. In een ander klein dorpje kopen we koekjes bij een winkeltje en zitten we bij een café koffie te drinken onder het genot van deze koekjes. Totdat we terug geroepen worden voor nog een schaaltje lekkernijen. Bovendien verlaten we het café nadat we alle bidons hebben gevuld met een fles ijswater, wat geweldig!

P1030113Wildkamperen doen we hier vaker. De situatie is ideaal. Praktisch overal zijn waterkranen en meestal komt er daadwerkelijk water uit. Er zijn veel bossen en zo nu en dan een meer te vinden. Ons prachtigste kampeerplek is aan een groot meer op een mooi stukje gras in het volle zicht zonder ons maar om iets te hoeven bekommeren…. We kunnen ons schoon zwemmen, zien er de zon zakken, de maan opkomen en ‘s ochtends de zon weer verschijnen.
20180827_072246
Veel fietsers hebben vooral slechte ervaringen met honden. Alle dagen in Griekenland krijgen we te maken met honden. Veel honden lopen los, zowel zwerfhonden als honden die bij een huis horen. Honden slaan 9 van de 10 keer aan als we langs komen. Fietsers zijn ze niet gewend en dus rennen ze graag achter die bewegende wielen en benen aan.
Op een gegeven moment fietsen we met de wind mee een kilometer of 25 per uur. Vanaf de overkant van de weg komen er 2 honden een terrein afrennen, waarvan één zeer agressief met ontblote tanden en grote snelheid op ons afkomt. Auke fietst voorop, ik zie hem recht op me afkomen. Zijn aanval wordt acuut gestopt door een frontale botsing met een auto. De hond vliegt met wat bumper onderdelen de lucht door. Het volgende moment is het stil. Wij staan stil, geschrokken van de hond en de botsing. De hond ligt dood. De automobilist stapt uit en kijkt naar zijn bumper. Twee getuigen kijken van een afstand naar het geheel. Niemand doet iets. Niemand kan iets. Het is vreselijk om te zien wat er gebeurde. Desondanks is het onze redding geweest, de kans dat de hond had gebeten was heel groot. Geschrokken fietsen we rustig door, mijn fluitje op het stuur in de hoop er honden mee af te schrikken. Alle latere ervaringen zijn verbazingwekkend positief. Als een hond op ons aanslaat of afkomt, gaan wij op de honden af. De ene keer vriendelijk, de andere keer met geheven stem. Ze zijn zonder uitzondering allemaal gaan kwispelen of zelfs op commando gaan zitten. Hoe verder we vanuit het noorden naar Athene fietsen, hoe liever en soms banger de honden lijken te worden. Ook zitten ze vaker achter een hek. Maar ook dan zorgt het benaderen voor een kwispelend effect. Voorlopig blijft het fluitje aan het stuur en houden we ons vast aan die ene uitzondering die de regel bevestigt.

In Athene is het heet. De temperatuur is overdag 33-35 ‘C en ’s nachts zakt het zelden onder de 21 ‘C. WIJ vinden het heet. De locals zeggen dat het best aangenaam is ten opzichte van de gewoonlijke 40 ‘C. Wij zijn deze 30 ‘C+ dagen eigenlijk ook gewend. Het inspannen op de fiets, zeker bergopwaarts lijkt dan ondoenlijk. Echter de rijwind maakt een groot verschil! In de bergen waait het nog weleens en als je wat hoger zit, scheelt dat. Op een gegeven moment zaten we op 1300m hoogte, in een ‘skigebied’ en hadden we het koud. Het was 21’C, de wind waaide en wij zaten in de schaduw te rillen… Best aangenaam en vooral verrassend 😉 We zijn officieel geacclimatiseerd. Mits op de fiets.
P1030137
[000710].jpgIn de grote, drukke stad trekken we het met moeite. We houden ons ritme erin en passen ons aan het Griekse ritme aan; vroeg op en eropuit, ’s middags in de airco een siësta. Griekenland is sinds Italië het eerste land met een merkbare siësta. De winkels zijn vaak dicht, de straten zijn een stuk leger. In dit Grieks-Orthodoxe land dienen we daarnaast rekening te houden met de zondag. Zelfs de grote supermarkt ketens zijn gesloten. Even wennen na de Balkan waar we te alle tijde bij winkels terecht konden. Als ze al dicht waren, gingen ze voor ons geregeld open. Hier niet. Hier moeten we creatief zijn met onze beperkte draagbare voorraad als we honger hebben op zondag. Overigens is pasta met tonijn, leblebi en rozijnen best een goede lunch!

Athene kenmerkt zich vooral door een hoop stenen of te wel vele oudheden. Maar ook armoede, inclusief veel (drug gebruikende) zwervers en een drukkende warmte. De echte oude ruïnes worden geregeld opgeknapt. De huizen verwaarlozen. Iets buiten het centrum zien we meer en meer verloedering, zelfs bosjes immigranten die op straat leven en wederom slechte wegen. We hebben veel tijd nodig om het e.e.a. te organiseren en zitten vaak op onze geairconditioneerde kamer. Het voelt zonde om ons in de hoofdstad van Griekenland af te zonderen. Echter Athene is niet helemaal onze stad. Natuurlijk bekijken we de oudheden Akropolis, Pantheon, de tempel van Zeus, Hadrian’s arch, Roman agora, ancient agora, de bibliotheek van Hadrian en de stad Plaka. Erg indrukwekkend wat ze zo lang geleden allemaal konden bouwen. Al is iets indrukwekkend, het is vooral drukkend warm en dat beperkt de interesse en energie. In mei of oktober wellicht een beter idee om Athene te bezoeken! Ondertussen verwachten we ieder momentje het pakketje uit Nederland, die we in Italië niet konden oppikken. We zien via track&trace dat het postkantoor niet open deed en het pakketje dus niet is afgeleverd… Eh… daarvoor sturen we toch naar ‘post restante’? We besluiten zelf naar het pakketje toe te reizen en mogen hem op het sorteercentrum ophalen. Jippieee! Lenzen, medicatie, dwarsliggers, kaart van Turkije en onze visitekaartjes! Na 4 dagen Athene en ons pakketje kunnen we verder! We bedenken ons niet langer, cancellen het hotel voor aankomende nacht en boeken voor dezelfde dag een ferry naar Rhodos! Het is dinsdag 4 september en vanavond om 21.30 uur verlaten we het vaste land van Europa om via Rhodos afscheid te nemen van Europa……
P1030363P1030454
We hebben een cabine geboekt op de boot en daar hebben we geen spijt van. Wat een rust, wat een heerlijke bedden! De tussenstop op Santorini maken wij niet bewust mee, maar vanaf Kos en de langs de Turkse kust wel. Zo hebben we in elk geval alvast een glimp opgenomen van het land waar we zo meteen weken doorheen gaan fietsen. Aangekomen op Rhodos, fietsen vrijwel direct de stad uit en strijken neer in een kasteeltje vlak bij het strand, zo’n 15 km van Rhodos stad. De ambities zijn niet zo hoog. We zouden vakantie vieren op Cyprus, maar gezien de tijd hebben we dat moeten laten schieten. Het wordt dus een korte vakantie op Rhodos. En daar is helemaal niks mis mee; het water is lekker warm, het zonnetje schijnt en het is niet te heet. Bovendien komen we een beetje toe aan lezen! Pas als we 8 september de boot nemen naar Turkije, nemen we de moeite Rhodos stad te bekijken. Rhodos stad is een plaatje om te zien. Zelfs hier zijn de Venetiërs ooit neergestreken en hebben ze een fort en een stad gebouwd. Nog even een laatste indruk van Griekenland, het Griekse eten en Europa. Onze laatste uren verstrijken. “Zouden we eigenlijk een visum moeten regelen voor Turkije?”. Oops. Ja dus. Niets visum on arrival, maar vooraf digitaal regelen. Gelukkig gaat dit vliegensvlug en is de aanvraag hetzelfde als het ontvangen van het visum. Aan Turkije hebben wij beiden goede herinneringen, dus vol goede zin en met het visum op zak stappen we op de boot naar Fethiye!

[001197].jpg

Macedonië & Albanië, deel 2 (17-22 augustus 2018)

De volgende dag gaan we via Peshkopi naar Debar in Macedonië, land #15. Net als we Peshkopi willen verlaten, komt er een jongen van een jaar of 12 op ons afstappen en vraagt ons in vlekkeloos Brits Engels of we koffie willen drinken? Jemig, jij spreekt goed Engels, brengen we uit. Ja, ik kom ook uit Liverpool. Juist ja. Hij is daar met familie en zij hadden ons kennelijk al een tijdje in de gaten. En in Engeland wonend of niet, als Albanees ben je gastvrij en nodig je gasten uit. Na een kop koffie met wat erbij, een ijsje en anderhalf uur kletsen, krijgen we niet de kans de rekening te betalen. We voelen ons elke keer als dit gebeurt toch enigszins bezwaard. Wij hebben verhoudingsgewijs meer geld dan de gemiddelde Albanees. Het gemiddelde inkomen is hier rond de Euro 250,-… We fietsen hierover na kletsend verder. Peshkopi wordt kennelijk ook wel klein Debar genoemd en Debar in Macedonië (of is het Noord Macedonië, of FYROM, of Skopje?) wordt groot Debar genoemd. Als we het land maar FYROM noemen als we Griekenland inkomen… het is hot item waarover één dezer dagen gestemd gaat worden.

Debar is een super leuke levendige plaats, barstensvol restaurantjes en cafés. Bovendien barstensvol Macedoniërs die in west Europa wonen en hier op vakantie zijn. Zo ontmoeten we wat Nederlands, Duits en Franssprekende mensen. Een Franssprekende Macedoniër helpt ons een uur lang zoeken naar de allergoedkoopste slaapplek (het is hier opeens weer duur), helaas met bijbehorende kwaliteit. Als wij later nog wat rondlopen, pikt een Macedoniër, genaamd Armend, ons Nederlands op; zijn zus woont in Nederland. Armend helpt ons met onze zoektocht naar (nog altijd) lenzenvloeistof en neemt ons mee naar het stuwmeer aan de rand van de stad. Wij hopen hier zijn koffie te kunnen betalen als dank voor zijn tijd en moeite, maar néé hoor, weer krijgen we niet de kans om te betalen. Tsjonge wat een enorme vriendelijkheid en gastvrijheid.
[000581]
Wij gaan door naar het meer van Ohrid, in de hoop daar pelikanen te kunnen zien. De stad Ohrid is veruit de bekendste (vakantie)bestemming hier, maar Armend heeft een tante in Struga met een pension waar we naar toe gaan. Struga blijkt tevens behoorlijk toeristisch te zijn, met allerlei horeca langs het mooie snelstromende riviertje. We overnachten twee nachten, om uit te rusten en lekker van het meer te genieten. Zwemmen en zonnebaden dan wel te verstaan, want pelikanen zijn in geen velden of wegen te verkennen.

Op weg terug naar Albanië komen we langs de stad Ohrid. Een heel toeristische plaats, maar het is dan ook een leuke, oude plaats met veel oude gebouwen (kerken en kloosters vooral) en gelegen aan een meer met een heerlijke temperatuur. Dat het populair is, is te begrijpen. Kennelijk is Ohrid populair onder de Nederlanders, want er is overal Nederlands op straat te horen en te lezen. Bij een opticien zien we een bord staan dat een bril laten maken, veel goedkoper is dan in Nederland. Dit heeft direct onze aandacht, want de bril van Auke is vreselijk beschadigd. Zo erg dat er nauwelijks goed doorheen te kijken valt. Van de opticien in Nederland heeft Auke te horen gekregen dat het onder de garantie valt en dat hij nieuwe glazen kan krijgen. Dat is heel fijn, maar daar is hij nu niet mee geholpen. Een paar uur later(!) is een montuur uitgekozen en de glazen opgemeten en dat voor 50% van de (erg hoge) prijs in Nederland. Nu alleen nog een adres waar de bril naar toe gestuurd kan worden. Naar alle waarschijnlijkheid wordt dat Turkije. Auke kan er niet op wachten dat hij de bril, inclusief zonnebril, ontvangt! Wat zal dat een rust geven.
[000497]
Het is al laat (veel later dan de bedoeling was) als we onze weg vervolgen naar Albanië, naar het plaatsje Pogradec. Te laat helaas om nog een aantal bezienswaardigheden onderweg goed te bekijken (een park met natuurlijke waterbronnen en een klooster in Macedonië en het buitenverblijf van Enver Hoxha net in Albanië), maar Auke is opgelucht nu er een oplossing in de maak is voor zijn versleten bril.

We gaan op weg naar het stadje Korce, maar belanden bij een couchsurfer in het plaatsje Sheqeras. Beide plaatsen liggen in een grote vlakte, omsloten door bergen. Het is weer even een heel ander Albanië: veel paard en wagens, stoffige, rechte wegen en mensen die met de hand op het land aan het werk zijn. En altijd zijn daar weer de enthousiaste begroetingen als ze even op kijken wat er nou weer langs komt. Alban, onze host, woont met zijn ouders en zusje in Sheqeras. Zijn zusje studeert in Frankrijk en Alban spreekt uitstekend Engels. Hij en zijn familie reizen veel en hebben een mooi huis. We worden met alle egards ontvangen en meegenomen naar het Prespa meer (er zouden pelikanen zitten, maar ondanks dat het hier prachtig is, hebben we geen pelikaan gezien) en neemt Alban ons ’s avonds mee naar Korce. Korce is een schattig stadje, met een mooi oud centrum, de oudste school van Albanië en een hele mooie kathedraal.

We zijn enorm verwend door Alban en zijn ouders en Alban is een schat van een jongen. Dit was een goede afsluiter van Albanië, waar de mensen vriendelijk en gastvrij zijn. Het land is schitterend, met woeste bergen en rivieren en soms grote vlaktes. Overal lopen dieren op de weg, geiten, schapen en koeien, maar we zien ook prachtige rups. Door het hele land staan 60.000-700.000 bunkers gebouwd onder het regime van Enver Hoxha. Ze zijn zo robuust dat het te duur is om op te ruimen, soms worden ze opgeleukt. Helaas wordt hier, net zoals in de rest van de Balkan, afval op grote schaal in de natuur gegooid. De wegen zijn over het algemeen redelijk tot goed en het verkeer geeft je de ruimte. Je hebt pas een auto als het een Mercedes is, ongeacht de leeftijd. Huizen zijn vaak in deplorabele toestand. Maar niet die van Alban zijn familie. Maar waar je ook komt, wie je ook ontmoet, iedereen is enthousiast en enorm gastvrij. Voor ons het kenmerk van Albanië.
Vaarwel Albanië, op naar Griekenland, ons laatste land van Europa.

[000650][000526]

Wij fietsen voor HDKT. Heb jij al gedoneerd? Onze dank is groot! Klik hier voor meer informatie en donaties.

Albanië, deel 1 & Kosovo (12-17 augustus 2018)

“We zitten vast in de bergen in Georgië, het regent pijpenstelen. Geen excuus meer om de achterstand qua bloggen weg te werken…”

Na Kroatië, Bosnië en Montenegro is het eindelijk tijd voor Albanië. Week 13, land 13. Auke is erg nieuwsgierig naar Albanië als nieuw land. In 2012 waren Sanne en ik hier en hebben een toptijd gehad en ik zie dus graag nog meer. In 2012 kwam het toerisme een beetje op gang, al wisten weinig mensen te benoemen waar het lag (en of het überhaupt in Europa lag). Inmiddels komen er aardig wat toeristen en dat heeft het authentieke er wel wat afgeschaafd, helaas.

Op zondag 12 augustus fietsen we Albanië binnen langs het Skhodermeer naar de stad Shkodër. Vanaf dat we de grens over zijn, worden we non-stop aangemoedigd met veel getoeter en met regelmaat willen de Albanezen een praatje met ons maken. Geweldig!! Dit zal de rest van onze tijd in Albanië zo blijven. Skhodër is geen mooie stad, maar wel een stad in een nieuw land voor Auke en herinneringen voor mij. Op zondag is het er uitgestorven, slenteren we langs tig wasmachinewinkels (hoeveel kan je er hebben?) en zien we hanggroepouderen in de parkjes. We vinden een paar winkels die wel open zijn en vinden zowaar in de supermarkt het juiste gastankje waar we al zo lang naar hebben gezocht én een USB stick van een fatsoenlijke grootte. Nota bene in het land waar we het dit minst verwachtte. Zo zie je maar weer!
[000360]
Vanuit Shkodër fietsen we een prachtige route naar Koman, met onderweg blauwe meren, groene bergen, schapen, geiten en koeien op de wegen zelfs koeien op het ‘strand’. In Koman willen we met een veerboot over Lake Koman naar Fierzë te varen. Een highlight volgens de Lonely Planet en door iedereen aanbevolen, waardoor het een toeristische bedoening is geworden. Wij willen het ook graag meemaken, al is het weer een flink stuk in noordelijke richting, in plaats van het zuiden waar we heen willen.

De boot gaat pas de volgende dag, maar we gaan de laatste klim alvast aan, om een kijkje te nemen en tickets te kopen van de stopboot; de niet-toeristische boot voor locals. We worden gelijk uitgenodigd alvast op de boot plaats te nemen en kunnen onze matjes uitrollen om hier (gratis) de nacht door te brengen. Het klinkt even erg aantrekkelijk, alhoewel de boot nogal deinst. We hebben echter geen eten voor de avond en het enige kleine winkeltje hier vraagt belachelijke afzetprijzen. Bovendien heerst er een raar sfeertje, lopen er alleen mannen rond en lijkt iedereen wat (teveel) op te hebben. We besluiten een stukje terug te fietsen en zetten de tent op, op de camping in Koman. Hier is de sfeer heerlijk, de tentplaatsen mooi, zijn er wat andere Europeanen, inclusief Nederlanders, kunnen we goed en goedkoop uiteten en in de ijskoude rivier dompelen. Heerlijk!
[000457]
De boottocht is zonder meer mooi, maar de superlatieven die de Lonely Planet tekort komt, vinden wij wat overdreven. Wellicht zijn we al te verwend! 😉
[000467]
De boottocht duurde een paar uur en het is dan ook al 13.00 uur als we vanuit Fierzë op weg gaan in de richting van Kukës. Het is enorm heet en flink bergachtig door de Albanese Alpen, waardoor pittig. Opeens rijden we op deze rustige weg een stel wereldfietsers uit Oostenrijk tegemoet. We kletsen wat en delen ervaringen en tips over de route. Onze route laat flinke beklimmingen zien en de Oostenrijkers hebben deze bewust vermeden door een iets langere, vlakkere route via Kosovo. Zonder kaart van Kosovo (ook niet op Osmand) en zonder overnachtingsmogelijkheden op de route te weten, gooien wij ons stuur om en belanden ongepland in Kosovo. Een land dat niet door iedereen erkend wordt en ook onze Polarsteps doet raar en plaatst een doodskop als vlag! Wij erkennen Kosovo als zelfstandig land, ons land #14. Al hoewel we maar 1 nachtje in Gjakova, een Albanees sprekende stad in Kosovo, doorbrengen. Met of zonder kaart bleek het erg ingewikkeld om onze slaapplaats op te sporen. Google en Osmand hebben beide hun ideeën over de locatie. Gelukkig zijn ze ook hier superaardig en komt de eigenaar ons ophalen en voorrijden. Zowel Osmand als Google zaten er volledig naast.
[000570]
Heel veel zien we niet van Kosovo, want het is al laat geworden door het zoeken en donker, maar de overnachtingsplek is smetteloos. Wat heet; wij zijn de eersten die er overnachten, want alles zit nog ingepakt in plastic. Het is allemaal bekostigd met Europees subsidiegeld. Wellicht om het toerisme hier een boost te geven.
De volgende dag zijn we in no time weer terug in Albanië en na een mooie, lange afdaling komen we met 4.000km op de teller aan bij een stuwmeer en de plaats Kukës. De binnenkomst is niet veel belovend, zo langs een vuilnisbelt, (ruïnes van) fabrieksgebouwen en een onooglijk hotel. Maar de eigenaar is een jonge man van een jaar of 30 die redelijk goed Engels spreekt. Zijn vader is (of was, dat is niet helemaal duidelijk) burgemeester van Kukës en hij is maar al te trots op ‘zijn’ stad en laat ons graag de mooie plekken zien. Eigenlijk de enige mooie plek is de boulevard waar, heel gebruikelijk in Albanië, de plaatselijke bevolking vanaf een uur of 7 ’s avonds over heen paradeert. De boulevard wordt voor dit doel iedere avond afgesloten voor autoverkeer. Wij vinden het heel leuk om mensen te kijken en gaan er eens goed voor zitten. Het is maar van korte duur, want een flinke onweersbui spoelt de straten schoon en een kwartier later als het nog steeds onweert, worden de straten van arren moede maar weer opengesteld.
[001843]
Vanaf Kukës gaan we zuidwaarts richting Peshkopi. Langs een rivier en het bergachtige oosten van Albanië. Het is weer een heleboel klimwerk, maar de wegen zijn doorgaans goed. Peshkopi gaan we niet halen, zoveel is zeker, maar we gaan kijken hoe ver we komen. We hebben van onze vriendelijke hoteleigenaar uit Kukës een tip gekregen om in een restaurant bij een waterkracht centrale te lunchen. Dat doen we en na een afdaling, waarbij we 600 hoogtemeters inleveren, laten we ons in ons fietskloffie het eten in het ***restaurant goed smaken. Ondertussen regelen we visitekaartjes, zodat we deze weg kunnen geven als mensen naar onze avonturen vragen. Na een flinke pauze kunnen we weer verder, terug de berg op! De tocht is (wederom) schitterend en de aanmoedigingen van de Albanezen hartverwarmend en heel erg welkom. Echter zoals verwacht gaan we Peshkopi niet halen. We vragen bij een café of we daar de tent op kunnen zetten. Dat mag, maar er zitten alleen maar (dronken en starende) mannen en Hilgien voelt zich daar niet zo lekker bij. Dan nog maar een stukje door en na 1.750 hoogtemeters, 68km en een gemiddelde snelheid van net boven de 11 km/u vinden we uit het zicht, een mooie stukje gras voor ons tentje, uitkijkend over een dal.

[000418]

[000489]

dig