Maandag tot woensdag 3-5 juni 2024: weer ziek!

De week begon als elke week met de gewone stagedagen. Op dinsdag zouden we weer aerobicen, maar dat ging niet door. Mijn huisgenoten laten zich er niet door afleiden en creëren een circuitje op de patio. Ook de 5 liter water flessen worden hiervoor ingezet. Het is grappig om zo ’s avonds buiten te trainen als het verder helemaal donker is. De lol vergaat me echter als ik iets doe waarbij ik mijn buikspieren moet aanspannen. Het voelt niet goed en ik vermoed voedselvergiftiging en besluit zonder eten mijn bed in te kruipen. Om de volgende ochtend redelijk okay maar verlaat op te staan. Ik neem een licht ontbijt met 2 getoaste sneetjes brood met jam en een kop koffie, en start om 9u in de tuin met een teamsmeeting van de dieetbehandelingsrichtlijnen. Ik trek me erdoor heen door vooral rustig te blijven zitten met voldoende ruimte voor mijn opgezette buik. Als ik vervolgens terug het huis in loop, kan ik met versnelde pas net de wc halen en verdwijnt mijn ontbijt het toilet in. Het is duidelijk, het wordt een vervelende bed-dag…  Op mijn zij-liggen is goed te doen, slapen is goed te doen, maar op mijn rug liggen geeft pijn en misselijkheid. Ik kan en wil niet veel, maar morgen verloopt mijn visum en daarvoor is NU actie nodig. Als ik een uitnodigingsbrief van de host-organisatie TRUE geregeld krijg, kan ik mijn visum verlengen. In de stad Blantyre (1,5u rijden) kan ik gelijk een 6 maanden permit aanvragen en hoef ik over 3 maanden het land niet uit… Het heen en weer appen om dit te regelen gaat nog, maar rechtop zitten om op de laptop wat te doen bevalt me slecht, maar het lukt allemaal. Als ik gedurende de dag de 2 glazen cola light (in de hoop op bacteriedodende activiteiten) binnen houdt, waag ik me aan een herkansing van mijn ontbijtmaaltijd en met succes.

Donderdag 6 juni: visum verlengen

Donderdag gaat om 5u45 de wekker en ik voel me een stukkie beter. Alles moet wel trager, echter het lukt om 7u de deur uit te zijn en met Martine (NLer /arts/ ‘collega’ ziekenhuis) mee te rijden naar Blantyre. Zij heeft een cursus en daarvoor een taxi geregeld, haar bestemming is bij de immigratiedienst in de buurt die ik nog niet had gevonden, maar de chauffeur wel. Gezien de standaard prijs voor de taxi naar Blantyre/ vliegveld absurd hoog is met 60.000 kwacha (€30,-), lijkt het minimaal een retourprijs. Ik kijk of ik voor dit geld ook mee terug kan, maar dan is het opeens toch een enkeltje én heeft hij zijn (opnieuw betaalde) return pas later in de middag gepland. Via een whatsapp groep van Zomba heb ik reeds een rit kunnen regelen om 13u, maar als ik eerder terug kan heeft dat mijn voorkeur. Het is 8u30 als we door Blantyre rijden en ik zie hier alles bij elkaar wat ik nodig heb; fotowinkel voor pasfoto’s (en nog maar een HMDI-kabel voor de camera), een copy shop en de immigratiedienst. De taxichauffeur wandelt me van de ene naar de andere locatie tot de immigratiedienst. Op een rustig tempo kan ik het allemaal goed aan, al ben ik nog wat verzwakt met 4 sneetjes brood in 24u in mijn lichaam. Het rustige tempo zet zich door bij de immigratie, beetje kastjemuur verhaal en zitten wachten, stempel hier en daar en weer wachten tot ik kon gaan. Ze waren het er niet helemaal mee eens dat ik mijn 6 maanden temporary residence permit kwam halen, (“kan pas aan het eind van de 3 maanden”), maar ze zetten het wel in gang en ik krijg de stempels voor de komende 2 maanden. Omdat ik wel veel vraag maar geen duidelijke antwoorden krijg (dan wel niet begrijp wat ze bedoelen), loop ik nogmaals terug naar de balie waar ik opeens de papieren terug overhandigd krijg. Bij toeval dus, want niemand had me verteld dat ik ze weer mee moest nemen! Wanneer de 6 maanden permit rond is kunnen ze niet aangeven, misschien vandaag, misschien een paar dagen later… Iets waar je weinig mee kan, dus ik besluit huiswaarts te keren en er niet te wachten. Dan staat de taxichauffeur me op te wachten en meld dat ze aan het staken zijn en daarom mij opwachtte. Hij biedt aan me naar de supermarkt te rijden, waar ik een bezoekje wil brengen en mijn lift terug kan verwachten. Dat laatste bleek echter gecanceld en ik ben nog vroeg en besluit het OV uit te testen. Na eerst heerlijk vers bruinbrood te scoren in de supermarkt! 😉. De taxichauffeur licht toe waar ik welke minibus moet nemen, moet overstappen en wat de kosten ongeveer zijn. Altijd handig te weten, want zodra ze me zien, verdubbelen de prijzen. Bij het eerste busje geef ik zonder vragen 500 kwacha en keek gewoon afwachtend tot ze iets terug gaven, en dat werkte. Bij de 2^e minibus vroegen ze 7.000 kwacha, hield ik het bij 4.000 (€2,-), en komen we er niet uit tot ik in het busje vroeg wie naar Zomba gaat en wat de kosten zijn. Tot mijn verrassing toch wel 6.000, dus dat betaal ik maar. Voor 10% van de prijs van een gewone taxi mag ik überhaupt tevreden zijn. Het gaat wel langzamer, want ondanks dat de minibus al gevuld leek (anders vertrekken ze niet), gaan we pas na een uurtje wachten. Onderweg zijn er roadblocks en bij een van de controles duurt het ook allemaal wat langer, want de papieren zijn niet op orde. Hoe dan ook, om 13u ben ik terug in Zomba en kan ik nog even wat werken.

Als ik TRUE binnenloop tref ik Kesso die samen met haar partner op punt staan te vertrekken voor een paar dagen wildlife, de taxi staat al voor. Mijn huisgenoten en ik zouden het weekend ook gaan, maar vrijdags vertrekken met mij als chauffeur. Echter Kendi en Sophia hebben besloten mee te taxiën met Kesso en naar lake Malawi te gaan en ons weekend een week uit te stellen omdat ik natuurlijk wel fit wil zijn. Ik acht een voedselvergiftiging iets van zeer tijdelijke aard, maar naar mijn mening wordt niet gevraagd, het besluit is genomen. Met z’n allen nu gaan past überhaupt niet (chauffeur + 4 volwassenen), dus mij hiernaar vragen had misschien geen passend antwoord opgeleverd… Dus…

Ik ga in de tuin werken en krijg als beloning apen te zien als ik even naar links staar. Als ze verdwijnen en ik de andere kant op kijk zit er nog één. Ik ben omringt door apen!

Vrijdag 7 juni: alleen

Mijn eerste avond alleen voelde eenzaam, maar als ik vrijdag de enige op kantoor ben (van ons azungu team) en thuis ook maar geen wifi heb, voel ik me helemaal eenzaam en verlaten. De wifi was een kwestie van bijkopen wat de eigenaar op verzoek snel regelde. We hebben in een paar weken 32G verbruikt en dat was verassend snel. Tja een werkende wifi heeft te maken met stroom, batterij v.d. extender en betalingen, ik ken inmiddels alle oorzaken😉. Op kantoor eet ik mijn lekkere bruine bammetjes in plaats van buiten de deur en sluit ik aan bij andere collegae. Als we het over de taxi en minibus hebben krijg ik interessante details te horen. De taxiprijs was inderdaad te absurd, er rijden shared taxi’s à 6.000 en de minibus is echt 4.000 kwacha. Dat mijn minibus zo duur (jaja alles in perspectief 😉) was en dat ik zolang moest wachten was onderdeel van een business model. Er worden namelijk mensen ingehuurd om in de bus te gaan zitten, zodat deze vol lijkt. Elke keer als er iemand komt, stapt er weer een uit…!! Dus ja, dat waren ook de mensen in het complot toen ik naar de prijs vroeg! Hilarisch!

In de avond word ik opeens gebeld, via de Zomba Whatsapp group had ik contactgegevens van een autoverhuurder ontvangen voor de weekend uitstapjes, en de tussenpersoon belde me op. Het is geen officiële verhuurder – dan levert namelijk meer roadblocks en problemen op! Reden van bellen: De verhuurder wilde zeker wou weten dat ik betrouwbaar ben en of deze meneer Prince me ook echt kende. En dus wilde de tussenpersoon weten wie ik ben, wat ik doe etc, zodat hij kan doorgeven dat hij een beetje weet wie ik ben. Dat ik geen Malawische ben, bleek dit keer in het voordeel uit te pakken (prijs was al gedeeld :), want dan was er meer vertrouwen.

Maar wat ga ik het weekend doen, nu ons weekend NP Liwonde voor me is gecanceld? Ik wil een goed alternatief hebben en vraag rond, maar er is niets gaande of niemand die tijd en zin heeft om bv te wandelen op het plateau. Ik ben echter helemaal fit dus besluit nogmaals het Zomba Plateau op te gaan.

Zaterdag 8 juni: Zomba Plateau

Lekker op tijd -om 6u20- ben ik de deur uit. Goed voorbereid met een kleine powerbank die de hele nacht aan de lader lag, snoertje, steripen voor het steriliseren van water, thermos koffie en beker, flesje water, bikini voor het zwembad (de beloning en afkoeling aan het eind van de inspanning), 6 sneden brood met pindakaas en komkommer, 2 gekookte eitjes en zelfs een zakje zout. Om 5u45 bleek het al licht, dus te laat voor een mooie lucht, maar het is nog lekker fris en heerlijk om met een flinke pas van start te gaan. Ik wandel de kortste route welke via de Cobbe Barracks gaat. Dat is soort van een dorp alias legerterrein. Je merkt weinig van het ‘leger’ deel, met uitzondering van soms wat militaire gebouwen of voertuigen tussen de gewone woningen. Ik kom op eenzelfde punt terecht waar ik eerder was en zie opnieuw een bewaakte doorgang die me de weg versperd. Volgens googlemaps/Osmand is dat toch echt waar ik moet zijn en loop toch maar op de bewaking af. Ik realiseer precies op tijd dat dit niet een ingang, maar de uitgang naar de openbare ruimte is en ik er zeker doorheen mag, graag zelfs…!  

Binnen 50 minuten ben ik bij de start van de potato trail waar het pad gelijk stijl omhoog gaat. Ik probeer een groep militairen voor te blijven maar laat ze toch maar snel voor. Ze zijn echter met een te grote groep waar niet op te wachten valt, dus nemen ze me in hun wandelgroep op. Ze nemen graag een foto met mij erbij, maar andersom werd minder gewaardeerd. Na 45 minuten op hoog tempo zonder pauzes te knallen, moet ik echt even afkoelen, waarbij ik gezelschap krijg van de hekkensluiter die op nog een paar zit te wachten. Het blijft gezellig met ook andere wandelaars waarbij we elkaar met regelmaat passeren. Grappig om te zien dat je hier gewoon de fiets op de nek hangt als je omhoog moet, en niet op de fiets blijft ploeteren.

Om 8u00 herken ik het punt waar we vorige keer het pad eeeeeiindelijk vonden na gestoei door de dichte begroeiing. Al vertrokken we toen op dezelfde tijd, nu ben ik er 1,5u eerder, maar wel net zo rood en bezweet terwijl het een stuk frisser is. Sterker nog, het is koud, mistig en regen dreigt. Zo danig dat ik vrij snel erna bij hotel Sunbird (waar het zwembad is) weer pauzeer en het weer afwacht gedurende een uurtje. Ik heb dan netto ‘slechts’ 1,5u gelopen over 5 km en 600 hoogtemeters gemaakt.

Helaas waren mijn voorbereidingen niet zo goed als gedacht, mijn powerbank doet niets, telefoon opladen met alleen een snoertje (via een pc) i.p.v. snellader gaat te traag (4% in een half uur) en die bikini had beter een regenjas of minimaal extra laagje kunnen zijn. En later zal ik er ook achter komen dat mijn steripen leeg is…. Zucht.

Van 9u40 tot 12u10 (2,5u) loop ik de volgende 8 km naar mijn eindbestemming Chingwe’s hole. Mijn telefoon die ik regelmatig nodig heb voor de route staat verder op vliegtuigstand maar neemt toch van 54% naar 21% af doordat ik de route trek en mijn locatie om veiligheidsredenen deel via Whatsapp. Onderweg op de heen en terugweg kom ik één wandelgroepje en een enkele lokale tegen. Het is er erg verlaten maar is prachtig en voelt veilig. Het is zeer open, zodat ik de wijde omgeving kan afspeuren op paden, mensen en dieren (geen). Ik mis ergens een afslag waardoor ik omloop en op de terugweg realiseer dat de omweg veruit de mooiste route was. Ik word continu getrakteerd op de meest mooie, kleurrijke vogels die zich helaas maar matig op de gevoelige plaat laten vast leggen. Auke kan straks zijn lol wel op hier! En met Auke komt ook de verrekijker, wat geen overbodige luxe is!

Mijn eindbestemming Chingwe’s hole is een gat van zo’n 5 bij 5 meter en 10 meter diep. Bizar om zo’n gat te zien waar je in kan en verder doorgaat dan je kan zien. Ik laat de afdaling achterwege vanwege de twee mannen die hier spullen verkopen én de route via takken naar beneden. Die twee mannen zaten me op het pad al op te wachten en dat was even beangstigend. Echter het zijn de twee stenenverkopers die hier altijd zitten en als ze me wat dan ook zouden aandoen zou dat consequenties kunnen hebben voor toekomstige toeristen (hun inkomen). Bovendien hebben ze me nodig, want ik ben de enige bezoeker vandaag, getuige de uren van niemand hier.
Niet alleen de route, ook het uitzicht op deze plek is fantastisch!

Zodra ik uitgegeten en uit gefotografeerd ben zitten de mannen klaar voor de verkoop. Om ze te vriend te houden en een dagloon te bezorgen koop ik voor 5.000 (€2,50) wat bij beide (ook de heerlijke gooseberries!) en heb ik een paar stenen die ik niet perse wil hebben, en dan keer ik huiswaarts. Geen andere detour, want ik ben bang dat mijn batterij en mijn niet-gefilterde 500ml water me niet ver gaan brengen…  Bovendien heb ik er al 13km en 1000 hoogtemeters op zitten.

Om 15u00 ben ik terug in de meer bewoonde wereld rondom Sunbird. Statistieken: Bijna 9u onderweg, netto 5,5u gelopen, 21km, 4% batterij…. Ik wil drinken en de telefoon opladen maar Sunbird is 500m de verkeerde kant op en ook nog eens omhoog. Ik loop over de (auto) weg naar beneden en gok op een winkeltje of guesthouse nabij, maar ik heb misgegokt. Wel tref ik een groep apen die ik probeer te fotograferen, maar er komt geregeld wat naar beneden, onder andere gezeik, maar gelukkig was dat net mis! Bij een pauze drink ik het laatste kraanwater op, het zou immers veilig moeten zijn, ik ben uitgedroogd en ander drinken zit er voorlopig niet in. Een man in oude versleten kleding komt naar me toe en wil een veel te grote steen verkopen, ik ben duidelijk doch vriendelijk dat ik niets wil kopen. Hij neemt naast me plaats en hemelt de steen nog verder op alsof het een diamant betreft en geeft aan al dagen niet te hebben gegeten. Als ik een gekookt eitje aanbied neemt hij die met beide handen aan en bedankt me meermaals als hij het eitje oppeuzelt. Toch nog allebei blij 😉. Dan loop ik verder met meerdere mensen die allemaal via de weg naar beneden lopen. Geregeld haakt iemand aan om een praatje te maken.

Als het 16u is heb ik 1% over, kan ik nog precies zien dat er nog 5km te gaan is, dat de supermarkt dan exact gesloten is, en ik vanaf daar nog 4-5km te gaan heb. Ik maak screenshots van de routetrekker en dan stopt inderdaad de telefoon ermee. Tijd om de duim in de lucht te gooien, waarbij de 2^e auto met 2 dames stopt en me 10min later voor de supermarkt afzet. Nog even de rugtas volgooien met zuivel, mayo en cola light, achterop de motor springen en dan ben ik 17u15 voldaan thuis als de duister invalt. Voor ik thuis ben word ik nog even getrakteerd op een prachtig lokaal tafereeltje. De motorrijder/taxichauffeur stopt nog even om te tanken en geeft 2.000 (€1,-) bij de pomp, waarbij ik weer met de neus op de feiten wordt gedrukt wat het inkomen van de arme man is. Maar dan stelt de pompbediende de pomp op 1.000 in en geeft de andere helft terug. Wat??? Er wordt zelfs voor maar €0,25 getankt…? Zo weinig hebben die motortaxichauffeurs dus te makken…

Eindstatistieken: 0% batterij, 11u onderweg, 26km,  6-6,5u netto gelopen, met 1000 hoogtemeters, 200 foto’s en heel veel mooie indrukken rijker! Oh ik voel me bijna sterker dan ooit, wauw, dat was best een forse wandeling!

Nu ik thuis ben, de telefoon aan de lader ligt, dorst wordt gelest is het tijd voor actie. Ik zou met Lala gaan eten, maar was onbereikbaar en het blijkt door te gaan. Omdat ik geen batterij had om te overleggen wat ik mee kon nemen van de supermarkt noem ik op wat ik wel heb en besluiten we met allerlei dingen wel iets moois te kunnen maken. Als ik opgefrist ben is het 18.30u en pikkedonker. Lala is dan wel een buurvrouw, maar ik weet haar exacte huis niet en dus deelt ze me haar locatie. Dat ik de paar 100 meter route op de kaart uitteken en toestuur ter controle, wordt niet opgepakt. Op het pad waarvan ik denk dat ze woont komt een auto naast me rijden. Een vrouw vraagt wat ik daar doe en kent Lala niet, maar op mijn uitleg begeleid ze me, want alleen op straat is niet okay. Ik bel Lala en loop wat heen en weer totdat die dame aangeeft dat ik binnen de hekken van haar woning moet wachten tot ik word opgehaald. Dan snapt Lala waar ik ben en dat ik te ver ben gelopen en we lopen elkaar tegemoet. Tja eh. Tis er aardedonker. Het was hooguit 400m, maar toch was dit geen handige actie en zie je weer hoe mensen hier juist vriendelijk en beschermend zijn.

We staan ruim een uur in de keuken om daarna met elkaar te eten, verder te kletsen en een superleuke avond te hebben. Om 22u word ik moe en voldaan door haar inwonende neefje naar huis gebracht.  Nee dat doen we niet lopend, maar met de auto, want voor beide is het niet veilig op dit tijdstip… (!) Wauw wat een dag. Super leuk, mooi, indrukwekkend en lang. Maar ik had geen minuut ervan willen missen!

Zondag 9 juni: bijkomen

Ik slaap uit, want dat kan ik wel gebruiken en het weer is er ook niet naar. Het is koud, winderig, er is soms wat miezerregen. Wekelijks was ik mijn ondergoed, de rest doet de schoonmaker, maar drogen zit er nauwelijks in. Mijn schoenen moeten toch ook echt schoongemaakt worden en dat zal ook wel weer een paar dagen duren. Wat bloggen, foto’s, koffie, en meer wil ik ook eigenlijk niet. De Botanische garden mag wachten op mooi weer. I call it the week!