Maandag 17 juni – mediation??

Het is maandag en ik besluit wat later te beginnen. Het is de nationale dag van rouw vanwege de vliegtuigcrash en het overlijden van de vice-president Chilima. Iedereen is vrij en dat geeft gerede twijfel of er iemand op kantoor aanwezig is. Als ik wil ontbijten staat er iemand in de tuin te wachten en we weten allemaal niet wie of wat. Het blijkt de jongen te zijn die vrijdag verlegen om werk kwam vragen, maar niet kon vertellen wat voor werk of waar hij goed in was. Hij had tijd, want hij zat een maand voor zijn examens en dus wilde hij geld verdienen. Ik vond zijn Engels erg moeizaam voor iemand die daar examen in moet doen, dus merkte eigenwijs op dat hij mogelijk zijn tijd beter aan de examens kon besteden en we eventueel wel samen Engels konden oefenen. En dus stond hij voor de deur, of ik inderdaad Engelse les wilde geven. Eh ja hoor, maar niet nu! Na werk is hij de eerste. Eh. Hij kwam voor werk en nu heb ik er werk bij? Haha, ja dus!

Als ik  iets na 8u30 op werk aankom, is er toch een handje vol mensen, maar niet iemand met een sleutel. Met je vingerafdruk kom je ook wel binnen, maar niet door het stalen frame heen… Rond 9u worden we eindelijk binnen gelaten, blij dat ik later was! De dag verloopt gestaag en er is maar weinig aanspraak op kantoor. Ik heb mijn procesevaluatie, verwerk wat feedback op mijn verslag en stoei weer met de pc die kuren blijft houden. Meer hulp is noodzakelijk en dus benader ik de ‘gids’ van gisteren die 2 bachelors op gebied van technologie heeft afgerond. Toch handig dat ik zijn nummer heb! Met een enkele aanwijzing krijgt hij mijn pc in actie om bepaalde fouten (in een update?) te herstellen en het lijkt te werken! Wauw! Maar nu moet ik haasten, want ik heb beloofd Engelse les te geven. Kendi appt reeds met de vraag of het klopt dat hij er weer is. Ja dus. De jonge jongen is toch al 19 jaar en we wandelen een rondje van 45min waarin we Engels oefenen en we toch maar afspreken de volgende keer de boeken erbij te pakken. Oefff.. hiermee kan hij toch bijna niet zijn examen door komen! Maar omdat mijn Chichewa nog veel dramatischer is, moet hij zich wel in het Engels verstaanbaar maken, dus wie weet gaat het zo lukken!

En dan krijg ik een app van Kesso; ze heeft een mediator geregeld voor ons ruziënde huisgenoten! Gelijk om 17u45 moeten we klaar zitten en we lijken allen verrast dat dit is opgezet om te zien hoe we verder komen. Na 1,5u moeizaam gesprek lijkt er weinig licht aan de donkere hemel en spreken we af afstand te houden, het hoognodige te communiceren en volgende week verder te gaan. De een spreekt net wat meer uit dan de ander dat er weinig hoop is op verbetering, maar nog 2 weken met z’n 3en en 6 weken met z’n 2en in één huis wonen, en 4 weken met z’n 3en werken is erg lang op deze manier! De mediator leek me erg zwaar geschut voor dit moment, maar vanuit het gesprek bleek dat het zonder mediation helemaal weinig kans van slagen had, en met… tja dat moeten we nog maar zien… De verwijten die er hier en daar naar me werden geuit waren niet erg helpend… Aan de ene kant word ik alleen maar bozer, aan de andere kant hoop ik dat we elkaar nu beter hebben gehoord en dat dat helpend is… de tijd gaat het leren.  

Dinsdag 18 juni – zweepslag?

Ik ben de hele dag op kantoor en de meiden dan dus (weer) niet. Tot mijn verbazing wordt er door één van de meiden gecommuniceerd waar ze wel/niet werkt/aanwezig is. Waarop ik dan toch ook maar verder ga met communiceren, terwijl ik daar zelf eigenlijk wel van genezen was. De ochtend spendeer ik op werk, samen met Pam. Pam is arts, Nederlander, woont sinds februari hier of in Tanzania en is hier nu op vrijwillige basis een onderzoek aan het afronden. We gaan samen lunchen en dat is gezellig, want gisteren alleen was toch wel erg saai. Ik had iets losgelaten over onze ‘non-speaking terms’  waarbij ze om meer uitleg vroeg. Ik doe dus maar verhaal, want het is ook fijn om erover te praten. Wat ik op dat moment niet doorheb, is dat ze in nauw contact staat met mijn huisgenoten… Opnieuw hoor ik dat dit toch wel wat Amerikaans is; enerzijds meer egoïstische keuzes maken (ik dacht dat wij NLs over het algemeen eigenlijk wel wat egoistisch waren) en slecht tegen de directe manier van communiceren kunnen… dus die combi mogelijk meespeelt in de clash. Wie zal het zeggen…?

De middag werk ik thuis, niet alleen de ruimte is te warm geworden, ik wil ook de laptop thuis brengen voor ik naar aerobics ga EN ik heb het gecommuniceerd en dus hou ik me er maar voor de zekerheid aan. In de tuin is het lekker werken, de apen die toch steeds vaker zichtbaar zijn (of vooral gezien worden door thuiswerken) en de schaduw en frisse lucht buiten (al zat ik flink in de rook van de buren). Maar dan is het allemaal minder leuk en doet de pc weer heeeeel vervelend. Ik app mijn tech-hulp Theo en we maken een afspraak dat hij de volgende dag langs komt om me verder te helpen. Ondertussen tikt de tijd en om 16u30 moet ik aan de wandel voor aerobics op 4-5km afstand en heb ik een belafspraak met mijn EMCcollega Maaike. Even sparren over hier en daar en we zijn weer op de hoogte. Als vanouds duurt dat zo een uur, terwijl zij de geluiden van Malawi meepakt en zo even in de sferen hier wordt meegenomen. Ruim op tijd ben ik bij aerobics waar mijn beide huisgenoten ook zijn, de buuf zoals afgesproken, en ook Pam komt aansluiten. Pam heeft sportkleding geleend van mijn huisgenoten en op dat moment realiseer ik dat ze wellicht meer contact heeft met hen dan ik door had… oei ingewikkeld. De les is weer op niveau oude lullen – wederom goed voor mij- als het opeens in mijn kuit schiet; zweepslag…! (zelf benoemde diagnose). We rijden allen met Lala mee terug en Pam wordt bij ons afgezet en wil wel blijven eten. Maar dan wordt het helemaal ingewikkeld; eet ze met Sophia mee of met mij? Wie heeft haar nu uitgenodigd, beide of niet? Misschien toch goed dat ze mijn kant van het verhaal weet, want het gaat nu moeizaam in de communicatie. Sophia geeft duidelijk aan dat we nooit samen eten (niet meer, maar dat is ze misschien vergeten), maar de situatie dwingt ons dat we ieder wat ingrediënten koken en met z’n 3en eten. Is Pam onze onverwachte mediator…? Is dit wat we nodig hadden? De klap met de zweep om nader tot elkaar te komen? In ieder geval lijkt het helpend te zijn.

Woensdag 19 juni – te gast en vergast?

Ik werk thuis en communiceer dat niet. Ik krijg het ook niet gecommuniceerd wat de anderen doen en ben niemand verantwoording schuldig. Terug op dat niveau. Sophia vraagt daarop of ik thuis blijf werken en de wifibox de hele dag nodig heb. Ik vermoed dat ze van plan was buiten de deur te werken en de wifi-extender dan meeneemt. Raar gedoe dat dat niet gemeld wordt, want ik acht het normaler dat er thuis wifi is, tenzij in overleg deze wordt meegenomen, niet andersom. Ik ben thuis want ik heb met SoS Theo afgesproken en als de laptop niets doet heb ik thuis meer om handen dan op werk. Bovendien moet er gas geregeld worden. In andere omstandigheden zou ik mogelijk mijn gangen anders bewandelen en ruimte scheppen voor de ander, maar die ruimte zit niet in mijn hoofd of de realiteit. En in de praktijk loopt alles toch altijd anders. Theo komt een uurtje later dan verwacht en is ook nog eens een uur langer bezig dan verwacht. Wat is dat toch lief en behulpzaam! Hij doet keihard zijn best om bugs uit de systemen te halen; tijdelijke bestanden te verwijderen (‘cookies’ verwijderen en prullenbak legen was namelijk niet voldoende). Maar we vermoeden uiteindelijk dat het de onedrive is, die we ontkoppelen en koppelen en dan lijkt het beter te werken. Het is lunchtijd als we denken dat we alles hebben gedaan wat nodig was EN het lijkt te werken. Dus nodig ik hem uit voor lunch, wat helaas niet past vandaag. Pam is jarig en wil en kan wel graag samen lunchen  ze zit alleen op kantoor, (waar Kendi is geen idee en Sophia is thuis). We hebben een verassend lekkere maaltijd, terwijl ik hiermee gelijk mijn cadeautje heb geregeld, een ander cadeautje was niet zo snel geregeld. Voor mij ook een cadeautje want de lunch en gezelschap waren zeer geslaagd. Voor de avond nodigt ze me uit voor haar verjaardag waar ik geen nee tegen zeg.

Thuis ga ik weer verder werken, maar heb de 2 bestanden waar ik vooral aan werk offline geplaatst en dat werkt redelijk. Helemaal overtuigd dat het probleem is opgelost durf ik niet te zijn en wederom rond 16u15 begint het systeem te storen; dit lijkt elke dag wel rond hetzelfde tijdstip! Op dat moment heb ik ook alweer gezelschap van mijn ‘ leerling’. In plaats van 16u30 voor kantoor staat Gracian gewoon om 15u45 in onze tuin! Nou, gemotiveerd is ie zeker en anders is zijn Engels nog duidelijk voor verbetering vatbaar. Niet dat hij boeken bij zich heeft, maar mogelijk heeft hij ook geen boeken, maar leent van school en moet ze achter laten. Ofzo. Ik geef hem schrijfopdrachten, want ik ben nog lang niet klaar met mijn eigen werk. Wooohh… dat is het! Op papier kan hij veel beter Engels! De reden dat hij Engels wil leren is dat hij zaken wil doen, want hij wil geld verdienen, want hij en zijn ouders zijn arm, hij wil ze kunnen onderhouden en andere mensen gaan helpen…. Hij is erg ambitieus want hij wil ook dokter worden, een tankstation beheren en auto’s verkopen… Nou ja, hij zit hier al voor dag 2 om Engels te leren, en hij had de guts om op het aanbod in te gaan en ervoor terug te komen, en met die instelling zou hij best ver kunnen komen…!

Pam heeft ons vanaf 17u uitgenodigd en ik besluit dat 17u30 mooi op tijd is en vraag mijn leerling Gracian de hele route mee te lopen, wat hij graag doet. Ideaal; we kunnen een vol uur oefenen, ik ondervraag hem over zijn toekomst en zijn huidig eetpatroon, hij maakt nu al stappen vooruit en is mijn chaperon naar de andere kant van de stad!

Pam zit samen met Kendi die me vrolijk begroet alsof er niets aan de hand is, laat staan mediation heeft plaats gevonden… Nou ja, beter een poppenkast dan een moeizaam samenzijn, want het is Pam haar verjaardag en dat moet gezellig zijn en als we maar lang genoeg acteren gaan we zelf in het plaatje geloven en zo kan het ook vanzelf goed komen. Nog geen paar minuten later komt Sophia en gelukkig breiden we dan snel verder uit tot we op een hele natuurlijke manier gesprekken met anderen kunnen voeren zonder dat het ongemakkelijk wordt. Pam is nog niet zo lang terug in Malawi en heeft zowel azungus als Malawiërs uitgenodigd en met erg veel plezier eten we super lekker bij Blend. Blend is het lokale hostel/hotel met Nederlandse eigenaren. Wauw wat heerlijk om zo ontspannen te zijn! Uitgebreid tafelen, ontspanning in de gespannen sfeer, 2 biertjes en een wijntje na een eeuwigheid niet te hebben gedronken, interessante gesprekken, leuk gezelschap, in de avond ‘uit’, wauw! Thanks Pam!

Om 22u kom ik thuis, drie kwartier na de dames. Ik lees hun appjes bij binnenkomst. De dames: S:“the house smells like gas”, K: “really strong”. S: “Can Philip take a look?”, K: “ Is that normal?”, S: “Hilgien, do you have Philips number?“ K: “A bit concerning”.

Het gas is dan misschien wel vervangen maar lekt het huis in… En wat was de oplossing? De dames hebben me geappt, zijn naar hun slaapkamer gegaan en de deur dicht getrokken, want het hele huis stonk. Sorry??? Serieus???? A) waarom staan de ramen en deuren niet wagenwijd open, b) is het niet bekend dat Philip in zijn condo op <2 m van ons huis woont? C) dat hij vaak vuur aan heeft…?!!!

Vanmiddag heeft onze conciërge Philip op mijn verzoek de gasfles vervangen en daar was Sophia getuige van en de vervanging van gas is door mij aan eenieder in onze appgroep medegedeeld. Dat bleek op, maar niet dat iemand daar melding van doet of actie op ondernam tot ik er achter kwam (trial &error, beetje lastig als je niet kan ruiken). En dus actie ondernam, want als ook de elektriciteit uitvalt heb je 0,0. Maar ook koken met 2 i.p.v. 4 pitten (we hebben 2x gas en 2x elektriciteit) is niet ideaal… Philip had veel moeite met het aansluiten van de gasbus en was veel aan het draaien, ik keek toe, want het leek me goed te weten hoe en wat. En dat is helpend nu!

Met gebrek aan reukvermogen en daarmee nu in een potentieel gevaarlijke situatie te zijn, moet en zal ik hulp krijgen van een van de dames en dat gebeurt, maar niet van harte, want ja het stinkt er immers…. Eh. Ja. Had je zelf niet kunnen bedenken alles open te zetten? Ik heb alles al 5min wagenwijd open en de gaskraan dicht gedraaid nu je komt kijken… Dat had ook drie kwartier eerder kunnen gebeuren… Anyway, waarschijnlijk zat de knop er niet goed op, de gaskraan was wagenwijd open gezet en dus draai ik deze potdicht, draai de slang eraf en beter op, laat de ramen wagenwijd open en morgen mag iemand met een functionerende reukvermogen eens gaan beoordelen hoe het er dan voorstaat. Voor nu is het gescheten. Ligt het aan mij of is dit ronduit kinderachtig onverantwoord gedrag die je NIET ziet aankomen voor meiden van 25+ jaar…??? Nee misschien ben ik (weer) te negatief en was er dermate veel angst dat zij in de (freeze, fight,) flight modus verkeerden en daar vanzelfsprekend niets aan konden doen…

Donderdag 20 juni – organiseren  

Vandaag staat in het teken van de reorganisatie van mijn manual, met daarbij veel leeswerk, maar ook andere stage-activiteiten die me teveel tijd kosten en te weinig te maken hebben met de content. Zo vind ik het echt wel lang genoeg duren om mijn visum te laten accepteren als de directeur van TRUE mailt dat het eindelijk binnen is. Feest! Nou ja niet te snel. Ik app maar weer eens met de immigratie officer om te kijken of ik de betaling en stempel hier in eigen stad kan regelen of toch terug moet naar Blantyre wat ik zonde vind van de tijd (kost een dagdeel). Hij mailt me de permit toe en zegt dat ik het kan proberen. Dan kan ik verder met mijn casus in het Osiris-systeem van de WUR wat ik moest aanpassen en daarna de oude verwijderen, wat niet lukt. Dus daar moet ik ook achteraan, want anders gaat het geheid een keer mis. Mijn stagebegeleider heeft verder nog iets goed te keuren, maar ziet dat waarschijnlijk niet zomaar in beeld. Overigens wordt ze mijn examinator i.p.v. dat ze mijn supervisor blijft, wat toch ook weer consequenties heeft qua examendatum. En dat duurt nog bijna 2 maanden, maar als zowel de supervisor als de examinator minimaal 1 volledige maand deze zomer afwezig zijn, mag ik nu wel gaan afstemmen wie wanneer wat… En ondertussen overvraag ik mijn laptop die ondanks alle stappen nog steeds niet perfect werkt. Ik heb mijn work around gevonden met offline documenten en werk niet meer op onedrive, wat wel een extra risico is – juist nu- want opslaan gaat niet meer continu en automatisch, we’ll see! Naast alle noodzakelijke organisatorische rompslomp besluit ik ’s avonds dat het al wel bijna weekend is en ik een leuk weekend wil hebben en dus in actie moet komen. Wandelen in de bergen zit er in elk geval niet in door mijn kuitblessure. Eten kan wel en ik besluit voor vrijdagavond 7 mensen uit te nodigen die allemaal pas in de ochtend het bericht zullen lezen, maar hoe last minute dan ook, iedereen komt! Mijn eerste plan staat en dan zien we wel weer verder. Oh en zo zie je maar weer dat het gas regelen en functioneel krijgen maar net op tijd was, want na 1,5u bonen koken viel de stroom uit en had ik nog een half uur te gaan, maar kon ik switchen naar gas en heb ik mijn bonen alvast gekookt voor morgenavond!

 Vrijdag 21 juni

Ik start de dag werkend in de tuin om alvast 2 uur te knallen, voordat ik mijn visum probeer te verlengen en mijn laptop dan rust krijgt en ik ook. Met weinig vertrouwen maar wel hoop wil ik bij de immigratie langs voor mijn residency permit. Eerst een print regelen, zodat ik niet om die reden wordt weggestuurd. Op kantoor is geen papier en dus ga ik naar een hokje op de markt waar het wel lukt en hop op de motor erheen. De chauffeur weet de immigratie wel te vinden, maar bij aankomst heb ik twijfels of het wel de juiste plek is, en inderdaad dat was het niet. Ik word doorverwezen naar het 2^e kantoor iets verderop met de mededeling dat ze niet heel operationeel zijn, en dat ik beter naar Blantyre kan. Dat weet ik, maar dat wil ik niet – dus ik doe een poging en ook al bemoeien allerlei mensen zich ermee, er is niemand die geld kan aannemen en zonder betaling geen stempel dus ik ga weer huiswaarts met de mededeling maandag opnieuw te proberen. Hmm… Tijd voor de supermarkt, want daar ben ik nu vlakbij. Ik krijg eters en ik ben geen goede kok, heb geen idee hoe ik voor 8p moet koken en al helemaal niet hier in Malawi. Dus doen we Dutch; ik heb iedereen verzocht wat mee te nemen. Ik haal gin, bier, fris en wat eten en vlieg de winkel door. Maar bij de kassa is er een probleem. Ik kan geen bier kopen, ik moet éérst flesjes inleveren. Het is mijn eerste keer dat ik bier koop, dus ik heb geen lege flesjes, maar de supermarkt heeft een tekort en dus is het first in, than out… Bij een andere balie moet ik verhaal doen en krijg ik toestemming om bier mee te nemen, met de belofte wel weer flesjes in te leveren, haha geweldig weer!

Thuis ga ik snel verder met mijn werk, maar Sophia heeft een brief voor me n.a.v. onze niet al te vrolijke verstandshouding. We kiezen ervoor dat ze de brief voorleest en ik vind het stoer, zeer volwassen en knap dat ze een brief voor me heeft en dank haar voor ik de inhoud hoor, want dit voelt -ongeacht de inhoud- als zeer respectvol en een goede stap die zij wel zette en ik niet. Het wordt een emotioneel moment over hoe we beiden niet met (hetzelfde) plezier hier meer zijn, we elkaar pijn hebben gedaan door de acties en reacties en we verder moeten maar ruimte nodig is. Ze heeft besloten te verhuizen, 1,5 week voor ze sowieso diende te verhuizen vanwege de komst van een andere stagiaire. Dat is een heftig besluit, maar eerlijk is eerlijk, het is beter nu letterlijk ruimte tussen ons te creëren i.p.v. 24/7 samen leven thuis of op kantoor. Beide zijn emotioneel en eindigen het gesprek met een knuffel waarbij we opgelucht en fijner het weekend ingaan. Haar weekend gaat ook gelijk in, want ze gaan naar Liwonde NP. Daarheen waar het allemaal om begon.

Ik werk snel door, want er is nog genoeg werk. Bovendien moet er dinsdag een presentatie worden gegeven en daarvoor dien ik wat aan te leveren, waarbij Sophia het verder in elkaar zet. Op de vraag wat de opmaak is, zal ik later info krijgen en als ik om 16u nogmaals vraag, was ze het vergeten. Hmmm.. ze zou wat voor mijn onderdeel doen en daar komt ze niet aan toe, ik heb in de ochtend de opmaak gevraagd en om 16.30u heb ik nog geen antwoord dan wel toestemming om de presentatie in te kunnen. Dit levert niet alleen tijdstress op, maar ook frustratie want nu lukt het niet meer voor de deadline de presentatie te uploaden, terwijl ik aan het werk ben en ik van haar afhankelijk ben en zij vroegtijdig weekend heeft genomen..!

Maar dan is het 17u, stuur ik maar zonder de juiste format mijn slides toe en is het tijd om het huis klaar te maken, want vanaf 17u30 kan iedereen aankomen, daarna is het immers donker. Het lukt allemaal en langzaam maar zeker stroomt iedereen binnen, is de keuken van een opgeruimde ruime ruimte flink opgevuld met meerdere koks, wordt de gerookte catfish van lake Malawi op het vuur bij Philip in zijn schuurtje opgewarmd, wordt gas en elektriciteit steeds afgewisseld omdat de stroom meerdere keren uitvalt en zitten we tegen 19u30 aan tafel met diverse gerechten waar we heerlijk van kunnen genieten. Super dit! Alle gerechten zijn goed gelukt, en er is meer dan genoeg, waardoor er nog zoveel over is dat de bewaker een maaltijd kan krijgen, een aantal mensen wat mee naar huis nemen en ik de volgende dag ervan kan ontbijten, lunchen en avondeten. Het grappige is; het is 21u en het eten is klaar en dan gaat iedereen zich klaarmaken om huiswaarts te gaan; ik had diegenen uitgenodigd die zo ongeveer allemaal binnen 2,5km afstand wonen dan wel veel dichter bij, maar iedereen gaat met een auto naar huis… Ik ga even meditatief afwassen, kijk terug op een heerlijke avond en een mooie start van het weekend! 

Zaterdag 22 juni: sightseeing Zomba

Zoals elke weekend heb ik een moment nodig mijn ondergoed te wassen, wat op te ruimen en te organiseren, maar als ik klaar ben, is Laurel uitgewandeld en kunnen we samen de Botanische tuin ontdekken. Voor 500 kwacha (€0,25) kan ik mijn lol wel op, want het is een bavianenparadijs en vooral bij de entree is het een drukte van belang.

 Het park is groter dan ik dacht, is mooi aangelegd en we kunnen genieten van de groene omgeving. Laurel is artistiek, is hier ook voor een art-project en heeft verf, penselen en papier mee en we gaan zitten schilderen. Allemaal leuk en aardig, maar het is iets te snel duidelijk dat hier niet mijn kwaliteiten liggen. Als de bavianen van grote afstand binnen notime door hebben dat we banaan eten, wordt de rust verstoord. Op dat moment zijn er nog 3 vrienden die contact opnemen voor lunch en activiteiten. De start van besluiten nemen, locaties en tijden die om de haverklap veranderen en leidt tot lunch bij Steers, een soort McDonalds, struinen door de stad terwijl we allemaal onze to do’s afwerken en ik ook nog even geld kan wisselen. Hier blijkt net als in Iran een zwarte markt te zijn, waar je een veel betere wisselkoers krijgt dan bij de bank. I.p.v. de officiële koers van 1870 kwacha voor $1,-, krijg ik 2000 en dat vind ik mooi genoeg om niet verder te onderhandelen. Bovendien ben ik lastig, ik heb $100 en wil $50 wisselen, zodat ik bij de immigratie ook echt de gepaste hoeveelheid geld kan overhandigen.  

We besluiten met elkaar op stap te gaan en Theo wil wel een kroegentochtje organiseren langs de lokale barretjes, top! Terwijl Pam en Laurel even wat rust pakken, gaan Theo en ik de juiste Malawische gin testen, omdat ik gisteren de verkeerde had gekocht. We zitten heerlijk in de tuin en ik leer over Malawi en de cultuur. Zijn moeder krijg ik aan de lijn met de vraag wie ik ben en hoe oud (bijna net zo oud als zij… 😉) en ondertussen veranderen de stapplannen steeds van locatie en de samenstelling ook. In plaats van tussen 20-22u met vrienden barretjes af te lopen, gaan we tegen 22u met twee voor mij onbekenden mee naar discotheken waar wij drieën wat minder genieten; de muziek, ambiance en leeftijdsgroep (heel jong) waren niet mijn idee van stappen. Anyway dat weten we ook weer. Te laat en met alcohol achter het stuur (is hier heel normaal) worden we allemaal weer thuis gebracht waar we veilig maar veel te laat aankomen. Ik voel de alcohol (2 glazen gin hakten erin), voorzie een te korte nacht en val gelukkig snel in slaap. Ach ja, weer allemaal nieuwe ervaringen opgedaan en Zomba + een aantal nieuwe vrienden beter leren kennen.  

Zondag 23 juni: cultuur happen

De wekker gaat om 7u45, ik app Lala en haar dochter Rebecca hoe laat ik waar moet zijn voor de kerkdienst van 9u, waarop ik het onduidelijke antwoord krijg dat ze komen als ze klaar zijn. Of dat voor 8u45 is en ik dan nog niet klaar ben krijg ik een bevestigend antwoord. Als ik voorstel te annuleren als ik zorg voor vertraging mag dat niet en loop ik gehaast hun kant op. Bij aankomst iets voor 9u is niemand klaar en krijg ik nog koffie en ontbijt aangeboden. Ik snap er helemaal niets meer van, maar ben zeer dankbaar voor de koffie en laat het gebeuren. Tegen 10u zitten we in de Calvary kerk, een evangelische stroming en de kerk van Lala. Ik vind dat ik minimaal een kerkdienst moet hebben bijgewoond, omdat Malawi lijkt te drijven en stromen op het geloof. Iedereen is hier gelovig en het hele land en alle gewoontes zijn er doordrengt mee. Zo worden vergaderingen, autoritten, bezoeken, etc. geopend en gesloten met gebed. Mijn poging om locals mee te nemen naar het weekend naar Liwonde NP was ook ingewikkeld; want maa-vrij is het werken en zondag de kerk en dus alleen zaterdag een optie. En er is dan ook niemand die niet naar de kerk gaat. Qua geloof weet ik te weinig, ondanks de Christelijke basisschool en ik zoek op internet op in welke kerk ik ben beland. De kerkdienst duurt tot 12u30 en het was maar goed dat we laat waren, want 2,5u dienst was al erg lang. Diverse verzen uit de bijbel werden besproken. Vaak eerst Engels dan in Chichewa. Veel snap ik niet goed, al wordt er lang bij elk deel stilgestaan en toegelicht. Wat ik vooral meekrijg is dat geld geven niet iets is als geld kwijt raken, maar investeren in het hiernamaals. Hierop volgde 2 rondes waarin iedereen naar voren moest om geld in te leveren. Wat ik niet fijn vond, maar ik leek met 1500 kwacha (€0,75) mijn eer redelijk te hebben gered, want anderen leken toch minder te geven. Verder mag je geen eigenliefde hebben en alles wat je doet, doe je voor god, je liefde voor jezus. Het zingen en het gebed zijn mooiere stukken, maar een goedbedoelde actie brengt me in verlegenheid. De mensen die voor het eerst zijn moeten opstaan en zichzelf voorstellen. Shoooot! Ik kan niet niet opstaan want ik ben als enige azungu zéér herkenbaar nieuw. Als ze maar niet vragen wat mijn geloof is… Gelukkig mogen de 2 Malawische dames zich eerst voorstellen en ik herhaal een van de antwoorden ‘ik ben hier voor een bezoek’ en wordt er gelukkig niet doorgevraagd, want geen geloof is onmogelijk hier en met een leugentje voor bestwil val ik geheid door de mand…! Mijn doel van dit kerkbezoek is een belangrijk deel van Malawi te leren kennen en meer te begrijpen van de mensen. Maar helaas moet ik heel oneerbiedig zeggen dat ik er meer een sektegevoel van kreeg en mij alleen maar verward, in de zin dat ik minder begrijp en me misschien wel meer laat verwijderen van de mensen. Jammer. Heel jammer.

Lala stelt gelukkig weinig vragen na de dienst, want ik vind het maar lastig allemaal; wat heb ik eruit gehaald, wat heb ik ervan geleerd etc. Iedereen zit er namelijk met een kladblok of schrift en maakt notities. Ik vind het verder ingewikkeld dat ik en andere agnosten en atheïsten vaak dezelfde normen en waarden hanteren, maar dat alleen met het geloof in god en je leven daartoe wijden betekent dat je een goed mens bent en nastreeft. Ik had er ook moeite mee dat de schoonmaakster aangaf dat Malawiërs zo aardig zijn omdat ze Christenen zijn, wat dus ook kan betekenen dat als je dat niet bent, dat je minder aardig bent… te kort door de bocht..

Na een snelle en erg lekkere lunch bij Lala, ben ik klokslag 14u thuis en zit mijn volgende afspraak al op me te wachten. Loveness is onze schoonmaakster en heeft me bij haar uitgenodigd en komt me halen. Super leuk en het fijne is, is dat ze ook erg goed Engels praat, wat niet de standaard is bij de lager betaalde banen hier. Ze neemt me mee naar haar huis met haar 2 zonen en nog een vriendin van haar. Onderweg hakt ze suikerriet van haar land en de zonen leren me hoe ik dat moet eten. Zelf pakken ze het van de grond op om met de tanden de buitenkant af te bijten, maar heel schattig, wassen ze (gelukkig) voor mij eerst de suikerriet af voor ik de grond mag proeven 😉. Het is echt een groot succes, de zonen zijn supertrots een azungu in huis te hebben en ik ben superblij en trots te zijn uitgenodigd en megaleuke gesprekken te hebben. We leren van elkaar, doen hele fotosessies, sluiten het bezoek af met een gebed, om vervolgens onder begeleiding van de zonen weer naar huis te wandelen.

Omdat Loveness afgelopen week om geld of ‘relish’ begon te vragen en ze wel loon maar inderdaad nog helemaal geen fooi had gehad, had ik een kilo kip meegenomen; wel diepgevroren, want zoals ik al vermoedde had ze geen koelkast. Maar dan verrast ze me met cadeautjes als ik wegga; ze heeft landbouwgrond en komt met zelf verbouwde pinda’s en avocado aanzetten, wat cool!

En zo eindigt de week weer met bijzondere ontwikkelingen, leerzame momenten en gelukkig wat meer vrede voor de medemens. Ja, ik word erg blij van langdurig in een ander land verblijven om steeds opnieuw verrast te worden en andere culturen te leren kennen. Dus ja…. ik ben benieuwd wat volgende week gaat brengen…!