Maandag 24-6: Het is het allemaal nét niet.

Een late trage thuisstart. Ik ben moe, heb te kort geslapen en mijn lichaam doet moeilijk. Mogelijk weer iets verkeerds gegeten, want de wc heb ik net wat te vaak nodig. Ik maak alvast een start met mijn herziening van de manual, lekker in de tuin, alvorens naar de immigratiedienst te gaan. Vrijdag gaven ze aan dat ik vanochtend kon komen. Een motortaxi vraagt zonder onderhandelen 700 kwacha (€0,35). Dat is mooi, want ik wil voor 1500 heen en weer en dat hij op me wacht. Tijd kost hier geen geld, benzine is wat telt.
Bij de immigratiedienst is er niemand die me kan helpen, en de directeur wordt voor me opgetrommeld. Dat ik 10 minuten moet wachten, klink te mooi om waar te zijn. Dus ik besluit elke 15min te vragen hoe lang het duurt. Ondertussen klets ik met een van de rondhangende personeelsleden. Het is nog erger dan bij de immigratie in Blantyre; ze lijken helemaal niets te doen. De man met wie ik praat kent NL wel, want hij volgt voetbal. Dat is mooi, want zo ben ik ook op de hoogte 😉. Als de directeur komt mag ik samen met een Zuid-Afrikaan naar binnen om ondervraagd te worden. Maar dat is voor mij van korte duur, want ze hebben geen betaalsysteem om mijn $50,- in ontvangst te nemen. Dus pech gehad, ik moet toch echt naar Blantyre. En zo ben ik best wel veel tijd kwijt (2x een uur) om tijd te sparen (4-6u)… wat dus niet is gelukt. Jammer maar helaas, terug op de motor naar werk en verder met de dagelijkse dingen.

Dat hier toch wel regelmatig Nederlanders werken blijkt tijdens de lunch. Een verpleegkundige spreekt me aan, want hij herkent mijn accent van een oud-collega, een Nederlander. Eigenlijk niet grappig, want dat betekent dat ik nog harder aan mijn Engels moet werken. Maar eerst geef ik nog Engelse les, wat best hilarisch is, want Gracian (mijn student) en ik oefenen met zijn natuurkunde boek en ik moet toch regelmatig spieken bij google.translate! Het grappige is dat ik van hem ook veel leer over het Malawische accent. Ze hebben moeite met de r en l, en elk Engels woord eindigt met een ‘a’. Maar hoor je wat ik zeg? Hij heeft diverse vakken in het Engels! Hoe lastig is dat?!

De eerste avond nadat Sophia is verhuisd staat ze weer voor de deur. De andere kamer is één bonk schimmel en ik ben minder toxisch (blijkbaar) en dus is ze terug. Ach ja. Zo kan het verkeren, ik had net mijn couchsurf-account geopend voor Malawi, zodat ik mensen kon hosten nu we tijdelijk een kamer over hebben…!

Dinsdag 25 juni: bijeenkomst met de scholen

Om 6u15 gaat de wekker, snel koffie zetten (mijn vermoeden dat ik geen koffie ga krijgen gaat uitkomen), futali maken (zoete aardappel met pindameel koken), tas pakken en wwoesjjj de deur uit. Om 7.30u gaan we met een busje op pad vanaf TRUE. Ik ben iets te laat, maar niet de enige. Geen Hollandse stiptheid hier. We gaan vandaag met ons SPIRITteam van TRUE met de scholen praten waarvan we 450 meiden willen rekruteren voor de studie. De agenda is vol en start om 8u00 met gebed en zal om 16u eindigen, maar om 8u30 is nog lang niet iedereen er. Ik zei al, geen Hollandse stiptheid. De hele dag presenteren we stukken van het onderzoek en krijgen input. De uitvraag naar ijzerinname is denk ik het eenvoudigst en vraagt het minst van de school en participanten, maar het verzamelen van maandverband om bloedverlies en vooral ijzerverlies te meten is een ander verhaal. In NL doen we al wat geheimzinnig over tampons en maandverband, hier is dat helemaal taboe. Niet dat we dat hier perse merken, want de docenten, schoolmoeders etc. kunnen daar wel gewoon goed over praten en hun zorgen uiten. Het onderzoek is uitgebreid met ook bloedtesten, zelfs vaginale swabs, ontlastingssamples etc. Wat ik zeg, de navraag van de ijzerinname is er niets bij. De dag verloopt goed, er is veel input, vragen, en gelukkig vooral enthousiasme. Zelden werd ter wereld onderzoek naar ijzerverlies via de menstruatie uitgevoerd, terwijl dat het lek van de emmer is die we proberen te vullen met ijzer. Vrouwen hebben door dit verlies een 50% hogere ijzerbehoefte t.o.v. mannen. De SPIRIT-trial gaat over suppletie van ijzer en vooral ook het gebruik van Ibuprofen (pijnstiller) om menstruaties te verminderen en niet alleen de klachten, ook het bloedverlies. De kinderen krijgen als dank o.a. muskietennetten (om malaria te voorkomen, ook een oorzaak van ijzerverlies) een wormenkuur (er is geregeld sprake van wormen wat tot bloedverlies leidt), en een zwangerschapstest. Dat laatste is nog wel lastig, want als ze zwanger zijn worden ze niet alleen door ons geëxcludeerd voor deelname, ook de school excludeert de meiden tot na de bevalling… Anyway, de scholen lijken enthousiast en ik heb gelijk 2 scholen kunnen charteren voor mijn pilotstudie over 2 weken…! En dat ondanks de examenperiode…!

Dat het ontbijt op de (kost)scholen niet al om 7u, maar zelfs om 6u00 is, is even slikken, maar ook daar komen we wel overheen! Overigens regent het de hele dag, heb ik juist open nette sandalen aangetrokken en zit ik net als in de kerk enorm te kleumen. Over kerk gesproken; ook met een gebed sluiten we de dag weer af. Het is toch wel een mooi moment zo, iemand spreekt namelijk gewoon hardop zijn dankbaarheid uit over de dag… Wat het weer betreft; misschien toch maar weer in de gaten houden, want het fluctueert de laatste dagen meer dan de eerste weken toen het warm of heel warm was, maar we weken geen regen zagen…!

Vanavond is voetbal en ik krijg het niet gestreamd. Jammer, met 5 doelpunten en zelfs een eigen doelpunt, had ik best NL-Oostenrijk willen kijken, de immigratie-officier had me immers net enthousiast gemaakt. Sophia is ook weer thuis, nu was de kamer wel ontsmet/anti-schimmelspul gebruikt, maar vanzelfsprekend geen fijne, gezonde lucht om in te slapen…

Overigens heb ik van de buren in Delft 2 mobieltjes gekregen voor de weggeef en ik heb (helaas) de perfecte nieuwe eigenaar gevonden. Fanille die ik woensdag heb ontmoet, is na een eerdere overval opnieuw bestolen in haar huis. Haar mobiel is haar enige contactmogelijkheid met familie die ver weg woont. Nu wil ze haar laptop verkopen om een nieuwe mobiel te kopen! En nu maar hopen dat ze dat nog niet heeft gedaan als we haar te pakken krijgen, even bellen lukt immers niet!

Woensdag en donderdag 26 juni 2023

Time flies, ik heb eigenlijk geen idee meer wat ik deze dagen heb gedaan of beleefd. Op het werk ben ik vooral heel veel uren bezig met mijn manual. Op zich is die grotendeels af, maar herschrijven in ‘proper English’ kost tijd. Ondanks gebruik van AI (‘Deepl’) kost het optimaliseren bijna 2 uur per pagina. Een hele pagina door de molen halen en klakkeloos overnemen kan namelijk niet, want sommige woorden zijn heel bewust gekozen en door het vele refereren moet het veelal handmatig.  

Woensdag ben ik met Pam gaan eten, als ze Fanille met een smoes heeft opgetrommeld. De plek is 4km verderop en met Gracian oefenen we Engels terwijl hij me onderweg kan vergezellen en mijn veiligheid is vergroot. Fanille was helemaal ontroerd en met tranen in haar ogen sprakeloos vanwege haar nieuwe Iphone. Was super om iemand zo te kunnen helpen (thanks Juan!!). Hier zijn mensen dolblij met de door ons afgedankte mobieltjes. Pam zelf begint ook wat op te knappen na flink ziek te zijn geweest.

Vrijdag 27 juni – bijna weekend

Het is vrijdag, nog net geen weekend maar wel tijd daar actie voor te ondernemen. Ik wil naar Liwonde NP voor wildlife! Om 6u15 heb ik akkoord om een auto te huren en om 9u weet ik dat Laurel mee gaat en verder (toch) geen gegadigden zijn. Van 8-12u verzet ik naar tevredenheid bergen werk. Om 12u zou mijn huurauto thuisbezorgd worden, waarbij ik me geen Malawische tijden kan veroorloven. Maar dan komt Bruce letterlijk 2 voor 12 aan scheuren en neemt in de haast nog even een sparrenboom mee, oops!  

Om 12u10 rijd ik naar de immigratie in Blantyre (eindelijk mijn permit regelen) en dat is op zijn snelst 1u15min rijden, maar kost mij 50% meer tijd. Ik rij voor het eerst echt (meer dan 2km) en wel links in een land dat ik qua verkeer nog niet goed ken. Ik rij redelijk pittig door -al zeg ik het zelf- maar de (onverwachtse) kuilen in de weg, de fietsers en motoren die de hele baan in beslag nemen en inhalend tegemoetkomend verkeer maakt dat ik heel waakzaam en alert moet rijden. Ook word ik 4x aangehouden. De eerste keer wilden ze mijn rijbewijs en reserveband zien (ik was ervoor gewaarschuwd en voorbereid 😉 en kon toen weer gaan. De tweede keer duurde veel langer. De agent wilde mij graag de auto uit hebben om te chatten, want ze verveelden zich. Daar heb ik voor bedankt. Vervolgens wilde dhr. duidelijk laten weten dat hij met een Europeaan wilde trouwen omdat zij hier geen geld hebben. Ik kon pas gaan, na mijn belofte dat ik mijn best zou doen wat Europese dames naar Malawi te halen. (Bij deze de oproep). Op de terugreis werd ik hier weer aangehouden, maar omdat ik de agent zijn naam had gekregen en kon zeggen dat ik al met hem had gesproken, lieten ze me door. Gelukkig maar, want de immigratie ($50 betalen en een stempel) koste zeker een half uur en nu heb ik nog meer haast. (Overigens accepteerden ze mijn dollarbiljet niet, want 2006 was te oud, en in kwacha gaven ze me een slechte wisselkoers, maar onderhandelen hierover viel niet perse goed….). Haast op de terugreis was reden voor een nieuwe politie-stop. “Sister, why are you hurrying, overtaking here is forbidden, you did not see the ramps…?” Natuurlijk, die voel je wel.., ik bedank voor de uitleg van de regels en mag van deze vriendelijke agente er met een waarschuwing vandoor. Onderweg zie ik verrukkelijke knaloranje verse wortels die aan mijn raam worden aangeboden. Voor 1500 kwacha (€0,75) koop ik een flinke bundel, geef 2000 en hoop op wisselgeld. De dame loopt weg, terwijl ik omringd ben door zeker 20 personen. Ik kijk wat verdwaasd rond, want welke dame was mij geld schuldig en… is er meer lekkers te koop? Achter me word er getoeterd (ik blokkeer de hele boel) en anderen wijzen naar de stoel naast me, het wisselgeld was door het raam naar binnen gegooid! Ze zijn hier bijna altijd super eerlijk, prachtig om het nu opnieuw bevestigd te krijgen. En wauw wat zijn die wortels lekker! Wat heerlijk zo in 1 minuut zittend in je auto shoppen!

Ik ben pas 15h40 thuis, moet nog de laatste dingen bij elkaar rapen, Laurel een paar straten verderop ophalen en geld wisselen… Dat wordt in het donker rijden…! Ik moet en zal toch echt eerst naar de zwarte markt om te wisselen. Het is letterlijk op de route en we gaan naar het NP, wat betekent dat ik veel meer geld nodig heb. De zwarte markt zijn een paar mannetjes op straat die dol zijn op Euros en Dollars. De officiële (internet)koers is €1,- = MKW 1860, bij de bank krijg ik per €1,- zo’n MKW 2002-2010 (afh. Van de dagkoers) en hier is het eerste bod 2200. Nog even verder onderhandelen, wat me een koers oplevert van €1,- = MKW2350 , 25% meer dan als ik pin!!! Mijn €200,- is goed voor een pakket van 94 (!!!) briefjes van 5.000, de grootste eenheid die ze kennen. (Ja de grootste eenheid is €2,50…) Zij blij, ik blij, en nu het gas erop het is al 16u15… (en om 17u30 donker).

De route naar Liwonde is 60km, hetzelfde als naar Blantyre, maar dan 180° de andere kant op. Reken dus maar op 1,5u en eh… de rest; tanken, drukke dorpen, spits, donker en de meeste verkeersdeelnemers hebben geen verlichting… De route is prachtig, de bergen, het groen, de mensen, de dorpen, de megadrukke marktjes, wat is dit genieten! Hhoooo wel op de weg blijven letten…

Het is 18u15 als we in het pikkedonker de lodges vinden, we zijn welkom, krijgen onze eigen slaapzaal zonder andere gasten en eten een verzameling restjes van thuis wat een verassend lekkere combi blijkt. Kuche kuche biertje erbij en proosten maar, we zijn in een National Park!

Weekend 29-30 juni NP Liwonde

Als ik de hele nacht wakker lig van de dierengeluiden en stress om me te verslapen, voelt het helemaal geen weekend als om 5u mijn wekker gaat. Om 5u40 staat (echte!) koffie klaar en om 6u zitten Laurel en ik met een Braziliaans stel die in Somalia werken, in de jeep. We gaan op safari! Gedurende 3,5u rijdt onze gids en chauffeur William ons rond en genieten we van het echte Afrikaanse wildlife…!

We beginnen met impala’s, Afrikaanse waterbuffels, waterbucks (‘toiletseat-bucks’), guru’s, sable antilope (zwarte paard-antilopen), kudu’s, wrattenzwijn maar dan zien we ook leeuwen! Een heel gezin met wat kleintjes erbij die heerlijk spelen en niets aantrekken van de 3 jeeps vol starende mensen en camera’s. Wat leuk en gaaf dit!!! Wat later zien we olifanten, eerst 3 en dan een kudde van 6 joekels van beesten. En dan op de valreep zien we een jachtluipaard weglopen..! Super leuk om hier nu te zijn en te genieten.

Door Auke aangestoken wil ik meer weten over de vogels waar we er tientallen van in pracht en praal zien. William weet de namen, heeft zijn vogelboek mee en blijft mijn beschrijvingen ondertitelen met namen die ik probeer op te schrijven en te onthouden, dat laatste lukt helaas wat minder. Minimaal 300 foto’s verder is het pas 10u als we terug zijn voor ontbijt, wat relaxen, de lodge in het licht bekijken, rondwandelen en nog meer vogels en apen spotten, lunchen en hop naar de volgende safari.

Dit keer zijn we met 6 personen met nog 2 Britten erbij. We stappen op de boot en worden weer voorzien van wildlife, in de verte hier en daar hetzelfde op het land, maar in het water zijn het vooral de nijlpaarden. De vraag heerst of ze kunnen zwemmen of alleen kunnen lopen in het water en ze kunnen maar liefst 5-6minuten onder water blijven! Machtige beesten, ook wel gevaarlijk dus we blijven op afstand.  We zien tevens krokodillen, maar die vinden ons blijkbaar gevaarlijk want die verdwijnen snel zodra we ze met moeite spotten. De boottocht zelf is prachtig en vanwege mijn vogel-interesse bezoeken we vogelbroedplaatsen. We keren terug als op mijn camera-accu het genoeg vindt geweest. Nou ja 400 foto’s is ook wel een beetje veel….

Terug aan wal is duidelijk dat de logde midden in het park ligt, de bushbucks en wilde zwijnen zijn vlakbij de lodge. Ook als we later in de avond op de uitkijkposten staan, zien we een olifant en nijlpaard op 50m afstand. Reden ook dat we bewaking hebben, zij houden ons tegen te ver van het kamp te lopen en de dieren op afstand.

Zondag

Vroeg de wekker tijdens een goede nachtrust blijkt zonde, zeker als het bewolkt is en de zonsopkomst daarmee niet de moeite waard. Wildlife is niet veel anders vanaf de uitkijkposten en lijkt nu al te wennen, haha, zo gaat dat! We duiken het bed weer in, staan wat later op voor een goed ontbijt, gezellig koffieleuten met de andere reizigers en dan is het tijd om huiswaarts te keren. De Honda Life brengt ons weer goed terug naar huis en dan is het 12u, tijd voor blog, werk, boodschappen en dus de dagelijkse dingen en kijk ik terug op een geweldig lang weekend wat eigenlijk maar 1 dag was. Dit was voor herhaling vatbaar!! Een auto kan je hier voor 30.000 (€15,-) per 24u huren, dus dat is ook geen enkele reden om na te laten vaker een auto te huren en de omgeving te verkennen. Oh en had ik al gezegd dat Malawi echt heel mooi is? Ik ben geloof ik een beetje verliefd op dit land… ik weet niet of ik wel terug wil…!!!

Ik besluit de auto zelf terug te rijden ipv te laten ophalen. Het voordeel van geen adressen hebben, is dat je beter oplet. En zo rijd ik de auto terug naar de tussenpersoon en vind in 1x zijn huis en zie dan dat hij <100m van onze schoonmaakster woont. Terugwandelend naar huis is er zoals altijd aanspraak en soms blijft iemand wat langer hangen. Zo ook Solution, een jongen van 17 die perfect Engels spreekt, helemaal trots is dat hij met een azungu praat, en me de markt overneemt en uitlegt hoe ik mosterd leafs moet maken. Hij komt zeer intelligent over, heeft vorig jaar de middelbare school afgerond en is al een jaar aan het ‘relaxen’, want de uni kost teveel geld. Hij wil graag naar Europa en vraagt hoe hij dat zou kunnen doen. Aan zijn motivatie en ambitie ligt het niet en zijn manieren en Engels zijn ook zeer helpend. Ik vermoed dat een scholarship de beste optie is, maar ik ben bang dat zijn potentieel mogelijk onbenut zal blijven. Veel mensen zou je gunnen dat je de studie kan betalen, maar een duurzame oplossing zijn die soort financieringen waarschijnlijk ook niet. Ik blijf het ingewikkeld vinden; je wilt helpen, maar niet de mensen bemoedigen te wachten tot het je toekomt. Misschien moet ik hier gewoon blijven, personeel aannemen en in ruil de studie betalen… Mwaa geen gek idee!