50% van de tijd is voorbij…!

Maandag 1 juli t/m zaterdag 6 juli

De tijd is voorbij gevlogen! Het feit dat ik hier nu 2 maanden woon, maakt ook dat ik een leventje heb opgebouwd en het een en ander normaal wordt, je nieuwe vrienden hebt en de tijd door je vingers lijkt te glippen. De tijd van strijd lijkt ook wat achter de rug, maar dat vertraagde. Als je allemaal op je tenen loopt, krijgt tijd immers een andere betekenis. Ook Sophia en Kendi hebben duidelijk hun eigen leventje opgebouwd en ik zie ze zelden. Ook al woon ik nog met Kendi in één huis, of ze er is of niet is me vaak niet duidelijk. Vertellen als je (een dag/nacht/weekend) weg gaat of ziek op bed ligt, is geen vanzelfsprekendheid. Zelf had ik andere ideeën bij het wonen in één huis, maar zo is het nu gesteld. Van de gezelligheid is er alleen nog maar irritatie over. Mij vinden ze volgens mij een oude zeur, zelf vind ik mijn huisgenoot onverantwoord kinderachtig. De deur gaat niet vanzelf dor de laatste op slot (maar we hebben vanwege de veiligheid wel een bewaker ingehuurd), de keuken wordt vaker smerig dan schoon achter gelaten (feest voor ongedierte) en blijkbaar wordt het gas regelmatig vergeten, want inmiddels zijn bijna alle pannen zwart geblakerd (ook ik heb daar schuld aan, al is die pan schoon geworden) en heb ik ook al eens het gas uit moeten draaien terwijl er al een uur niemand in de keuken was geweest. Anyway, tijd om vooral te zorgen dat ik niet teveel thuis ben en eigen vrienden en activiteiten heb, anders blijft het een moeizame periode.

En toen was er Andrew. Andrew is een Canadees (cultureel toch echt anders dan Amerikanen is me gezegd en heb ik gemerkt, al is n=1 geen wetenschap 😉). Andrew hebben we afgelopen weekend in Liwonde NP ontmoet en is 61 jaar, al 10 (!) jaar met pensioen en reist 6 maanden per jaar en met name in Afrika. Hij had al aangegeven naar Zomba te gaan en nou ja, nu Sophia het huis uit is, hebben we een kamer over in onze grote villa. Ongebruikt potentieel en dus bied ik hem een plekje in huis aan. Hij was ook couchsurfer, dus hij komt gewoon couchsurfen. Omdat Sophia wel huur betaalt tot Ellis komt, check ik of ze terug komt. Ondanks bevestiging dat ze definitief is verhuisd, vindt ze blijkbaar dat de kamer leeg moet blijven, want ze komt later verhaal halen over de nieuwe tijdelijke bewoner…. Ik heb daarentegen een fantastische week met Andrew. Maandag kwam hij aan en donderdag vertrok hij en alle tussengelegen avonden hadden we een toptijd. Van koken en eten bij kaarslicht (de elektriciteit was deze week weer ruk, van iedere dag een periode van een half uur tot vele uren niets), tot kroegjes bezoeken met ook de gezelschap van Theo die daar ook niet vies van is. Van gin tot bier proeverij, eten bestellen en in de bar laten bezorgen, NL- Roemenië kijken, varkensoren en koeienhoeven eten en super gezellige gesprekken. Het leven is weer goed! Ondertussen heb ik natuurlijk ook nog Gracian om les te geven, maar ik heb met Andrew een betere stand-in geregeld. Maar wie krijgt nu les, hij of wij?.. hmmm 😉 …

Ja natuurlijk was ik overdag aan het werk, iets vaker een thuisstart om koffie te kunnen regelen (er blijken meer mensen cafeïne verslaafd) en met de lunch kwam Andrew ook geregeld even aan. Op het werk was het nog steeds een stukje manual herzien, maar vooral focus op de Standard Operation Procedure (SOP) voor het uitvoeren van de dietary assessment, wat nu in 1 week klaar moet zijn omdat we gaan piloten, knallen dus! Ook bezoeken Kesso, Sophia, ik en andere lokale teamleden twee scholen om verder te praten over het onderzoek, de uitdagingen die er liggen, de logistieke oplossingen en het piloten van mijn stuk. Erg interessant om de kostscholen te bezoeken met 500+ leerlingen, meiden en jongens hostels, 4-20 kinderen op een kamer, de smerige oude badkamers vaak zonder deuren etc.

Kendi bleek opeens ziek, ik vroeg me al af waar ze was, maar het duurde even voor ik ook op de hoogte was. Dit keer nog erger dan eerder. Met 17x spugen raakte ze ook wel wat uitgedroogd en heeft daarom in het ziekenhuis een infuus met vocht gekregen. Op de vraag hoe het ging kreeg ik niet of nauwelijks een antwoord, maar als ik thuis was of Andrew konden we in ieder geval elke paar uur vragen of er nog wat leven in zat, want uitdroging moeten we niet onderschatten.

Mijn zweepslag die me weerhield van wandelen in de bergen en aerobicen, leek te zijn hersteld, maar als ik vanwege haast 100m sprint, sta ik weer 3-0 achter. Shitttt… rustiger aan!!!

O’ja het nadeel van stroomstoringen is ook dat je niet meer weet wat aan en uit staat, je telefoon op een gegeven moment zo leeg is dat je ook geen wekker meer hebt en dat je midden in de nacht wakker schrikt om het licht uit te doen en eh de wekker aan… ! 😉

Donderdag was een dag van veranderingen. Andrew trok weer verder, Ellis de nieuwe stagiaire zou aankomen. Met een schoonmaker die komt wanneer wij vragen, kon ik geregeld krijgen dat alles weer spik en span was om Ellis te verwelkomen. Nou ja er waren in het verwelkomen nog wel wat uitdagingen. Ze kwam via Lilongwe gevlogen en dat is max. 3-4u rijden en toch duurde dat -zoals gewoonlijk- veel langer. Kendi lag nog ziek op bed en ik (we) hadden een etentje… Pam zou vertrekken naar Tanzania en nodigde ons uit voor culinaire hoogstandjes bij een Italiaans restaurant. Op het laatste moment is besloten dat ze toch blijft en werd het etentje bijna gecanceld. Maar hoooo, dat ze blijft is het vieren meer dan waard en dus gaan we uiteten. Van met z’n 5en werd met z’n 3en (met Kesso) en een wijntje werden er twee en zo hadden we een heerlijke (letterlijk en figuurlijk) avond! Toen ik de taxi naar huis nam, bleek de taxi van Ellis ook exact op dat moment naar ons huis te rijden en zo kwamen we tegelijkertijd aan. Kon ik haar toch verwelkomen in haar nieuwe woning!

Vrijdag was het vooral druk op werk en de avond rustig om bij te komen. Ellis eet graag samen, want daar is ze een beetje van uit gegaan en heeft geen eten geregeld. Ik was juist eens van plan het er makkelijk af te maken en yoghurt met weetabix te eten, want mijn lunch is altijd al een warme maaltijd. Maar het wordt wat bij elkaar rapen, koken en gezellig samen eten.

Zaterdag is Independence Day, dus ik hoopte op festiviteiten, maar ik kom er maar moeilijk achter waar wat is en het is ook allemaal wel wat tammetjes sinds het verlies van de vicepresident. Het is dus tijd om uit te slapen, de stad in te lopen en de nodige boodschappen te halen, ook maar eens een nieuwe powerbank, want we kunnen blijkbaar niet zonder hier. Het weer is weer beter dan wel warmer met 27’C, ook lekker om te relaxen in de tuin.

Zondag 7 juli: Zomba plateau

Zondag heb ik weer eens ruimte voor mijn favo-bezigheid en ook het meest passend bij de locatie waar ik ben; ik wandel weer eens het Zomba plateau op. Het is net 6u30 geweest als ik de deur uit ga, dit keer alles goed gepakt en opgeladen en zelfs een (nieuwe) powerbank mee. Ik wil nu geen “zuinig-met-de-telefoonaccu-dan-wel-lege-accu”-stress hebben, dit loopt écht een stuk relaxter! Ik ga weer vanuit huis de Chambo road af richting de bergen, wandel weer door het rustige fijne dorpje, en besluit bij de weg een pad omhoog te nemen die in de goede richting gaat. Dat pad werd naar mate ik verder kwam steeds steiler en minder pad en bij een opgedroogde stroompje is van een pad weinig te maken en het echte pad niet te vinden. Ik weet zeker dat ‘de oude weg’ erboven loopt maar dat duurt me helaas langer dan gewenst en het wordt ook steeds steiler… maar ik red het, al was ik flink rood aangelopen! Shortcut is dan wel korter maar kost opnieuw meer tijd dan de normale route.  

Vanaf daar loop ik braaf de weg af en herken weer een punt waar ik eerder ben geweest. Na 6km en 2u (incl. pauze) ben ik wat besluiteloos, ik wil niet weer naar Chingwe’s hole, waar nu wel bekenden heen lopen, maar ook niet mijn hoogte verliezen. Ik keer om en loop toch een km of 4-5 de oude route naar Chingwe’s hole. Ik wil naar de hoogste top van het plateau op 2086m. Het laatste stuk is enorm stijl en inmiddels is het 10u geweest en wordt het al aardig warm, maar wat zijn de uitzichten indrukwekkend! Ze hebben op de top zelfs een markering gezet, wat een verroest ding is zonder dat er iets opstaat. De uitzichten zijn veel mooier, zelfs of misschien wel dankzij de smog… Ja de lucht wordt hier zonder regen steeds viezer…

Vanaf daar loop ik de ‘ridge walk’, mijn nieuw bedachte doel en dat is daadwerkelijk een ridge= bergkam met aan 2 kanten een dal, het plateau 100-200m onder me, Zomba zo’n 1000m lager. Ondanks of dankzij de smog is het erg mooi. Ik geniet volop. Ik kom één azungu gezin tegen en een enkele bewoner, maar verder geen wandelaars. Had ik ook niet verwacht, want het is zondag en dan zit iedereen in de kerk.

De vermoeidheid slaat toe, de laatste kilometers -naar beneden- gaan steeds trager en de pauzes nemen toe, maar voor 14u heb ik er 17km in netto 4,5u (bruto dus 7,5u) op zitten en ben ik bij hotel Sunbird. Ik heb al 2-3u naar dit punt uitgekeken en niet alleen letterlijk… want hier is mijn beloning; het zwembad!

Als ik aankom schrik ik, niet alleen is het erg druk, maar het is vol met islamitische en Indische (hindoeïstische) gezinnen. Helemaal niets mis mee, maar wel als ik in bikini aan het zwembad wil liggen. Gezien er alleen mannen liggen, de vrouwen elders zijn en deels zelfs gezichtsbedekking hebben, besluit ik op het terras mijn plan te heroverwegen. Maar ik wil niet heroverwegen. Dit was zooooo niet het plan! Als ik later norgmaals het zwembad check, heeft een groep in bikini geklede NLers zich gesetteld. Ik bedenk me geen seconde, bestel lunch met bezorging aan het zwembad, spring onder de douche en duik in het water. Zooooo daar was ik aan toe. Ik blijf nog even genieten tot de zon begint te zakken voor ik huiswaarts keer. Liftend wel te verstaan en de eerste auto stopt en neemt me mee naar beneden, daar pak ik de motortaxi en zo ben ik ruim voor het donker thuis, kapot maar voldaan. Ik kijk weer terug naar een zeer succesvolle dag, teveel foto’s en zon, en het meest positieve: mijn zweepslag lijkt volledig verdwenen! Toch 2,5 weken zoet mee geweest maar voldoende mijn best gedaan om rust te houden en dat betekent dat ik ook de hogere bergen kan gaan opzoeken…!