Maandag 5 augustus; een werkdag of…? 

Ik word wakker in Mulanje waar ik op het werk had willen en moeten zijn. Ik geniet van het hotelontbijt en besluit dat mijn lichaam wat beweging nodig heeft en ik mijn bikini niet voor niets heb meegenomen. Dus ben ik om 8u30 baantjes aan het trekken in mijn ‘privézwembad’.  

Geoffrey brengt me vervolgens naar de minibusjes. Kan ik gelijk bij hem checken hoe het met de andere wandelaars is afgelopen. Ze blijken pas om 22u (!!!) van de berg af te zijn gekomen… Erg onverantwoord zeg! Oefff. Ondertussen houdt Geoffrey een rijdende minibus aan. Dit betekent dat er geen ‘wacht (uren?) tot het vol is’ tijd verloren gaat, ideaal! Als het busje onderweg weer eens stilstaat, koop ik groente, maar dan rijdt de bus al weer verder, terwijl mijn wisselgeld nog niet terug is. Medepassagiers hebben dat opgemerkt en grijpen in. Eerst het geld en dan pas kunnen we verder, wat attent en lief! 

Binnen 2u ben ik in Limbe, het ‘minibus-exchange dorp’ naast Blantyre. Daar doe ik mijn ‘fieldwork’; krekels checken en proeven. Potverdrie, das lekker! En dus lunch ik met een zak vers gebakken krekels (met piri piri wat het voor mij vooral lekker maakt i.c.m. de crunch).  

De vogels of kuikens laat ik voor wat het is en ik ga op jacht naar de volgende minibus. Nou ja zij op jacht naar mij. Ze vragen 8.000 ‘mzungu- Kwacha’, waar het 4.000 Malawische Kwacha kost, dus dat doen we niet! Voor 5.000 ga ik wel akkoord als ik voorin mag zitten en dat is snel geregeld. Wat ik niet doorheb is dat ik niet náást de ander voorin pas, maar in plaats van. Voor ik er erg in heb, wordt de passagier voorin UIT de bus gezet en ik erin.. en dat voor 1.000 extra (0,50). Ja die Malawiërs zijn heel lief, maar die azungu onbedoeld een trut! 

Onderweg komen we door mijn favo dorp waar wortels en andere groente aan het voorbijgaande verkeer wordt gesleten. Ik koop gelijk 6 bundels wortels (3-4 kilo) en hou nog wat wisselgeld over wat ik ook maar besteed. Maar dan denkt men dat ik alles opkoop en/of veel geld heb en dus word ik van alle kanten belaagd met groente. Overweldigend en hilarisch!  

Thuis knabbel ik in de tuin op de heerlijke wortels en krekels. De schoonmaker kijkt wat onblij verrast en volgens mij wast en strijkt ze ook/vooral haar eigen kleding bij ons en voelt ze zich mogelijk betrapt. Als ik mijn weekend tas wil weggooien omdat die aan alle kanten uitscheurt, neem ze die even gretig aan als de wortels. Tja 55% inflatie per jaar (!) heeft nogal gevolgen in een land dat al arm was… 

Even later ga ik naar de apotheek en drogist voor supplementen onderzoek (studie). Als ik klaar ben is het donker en zijn alle motortaxi’s weg. Ik wacht tot er weer wat motoren komen, maar moet ze stuk voor stuk afslaan omdat ik weinig eisen heb (b.v. het hebben van een rijbewijs, werkzame spiegels of dashboard), maar wel verlichting voor en achter vereis. Ze bieden me als alternatief een helm aan, maar ik heb liever achterlicht (krijg je ook geen vieze beestjes van), al kan je je natuurlijk afvragen wat meer veiligheid biedt… Thuis eten Ellis en ik zoals gewoonlijk gezamenlijk de avondmaaltijd en horen we elkaars weekend verhalen. Zij was met Tawachi en zijn maten mee naar Lake Malawi en hebben zich erg goed vermaakt, mijn plan B wat achteraf misschien wel een beter idee was geweest…! Maar ook Mulanje was de moeite waard, zeker wel, de organisatie had gewoon beter gekund, maar joh, weer een ervaring rijker..! 

Dinsdag 6 tot donderdag 8 augustus 

Ik heb tijd in te halen, nog 1,5 week te gaan en dan zit mijn stage erop! Sinds 1-2 weken heb ik me vast gebeten in de vormen van ijzer (heem en non-heem), de voedingsfactoren die de opname van ijzer verbeteren en welke het juist tegengaan, en het ijzer in insecten. Kostte allemaal een hele hoop tijd, levert wel degelijk waardevolle informatie op, echter het voelt alsof ik niet verder kom. Dan heb ik afgelopen vrijdag ook slechts tot 14u gewerkt en maandag nauwelijks tijd aan de stage kunnen besteden en dat kon ik me niet echt of echt niet? veroorloven… Ik moet en zal gaan knallen. Maar word weer eens ziek. Dit keer niet de darmen, maar ben ik echt stront verkouden. In de minibusjes zaten we -zoals dat altijd gaat- bovenop elkaar en ik was al bang voor dat genies en gesnotter in mijn gezicht. En jawel, daar kon mijn lichaam geen weerstand tegen bieden…! Dus voel ik me sinds woensdag ziek. Ik ga wel naar werk, maar laat, tempo ligt laag en het liefst slaap ik. Ik mag ook weer terug naar de drogist waar ik maandag vooral vragen stelde, maar nu een pak paracetamol moet halen. 

Op het werk zijn was dus geen feest, maar niet alleen omdat ik me zo voelde. Elke dag was er water gebrek, gewoon géén kraanwater, dus ook geen wc-water. Nou hebben we ook een waterkoeler staan met drinkwater, echter ook die raakte leeg.. Geen drinkwater! En geen koffie! Geen was-water! En dat terwijl ik loop te snotteren en graag net even wat vaker mijn handen was dan normaalgesproken… Ohhh en toen was ook de wc-papier op. 2 dagen lang! Steeds werd beloofd dat het zou komen, tot ik er specifieker om ging vragen, want ook thuis was ik door alle wc-papier heen gesnoten en nu had ik op beide plekken een probleem… Toen ik vrijdagochtend zover was dat ik in een supermarkt terecht kwam en wc-papier kon kopen, was de schoonmaker thuis en dus ook het wc-papier aangevuld en op werk ook. Ach ja..  

Deze dagen hadden we ook weer een couchsurfer, dit keer een Duitser, Sebastiaan. Hij reist met zijn vriendin een jaar het zuidelijk halfrond af. In Duitsland wordt een sabbatical aangemoedigd en zijn er mooie regelingen die het heel makkelijk maken. Als zijn vriendin doorvliegt naar Bali voor een cursus pilates komt Sebastiaan bij ons buurten voor hij doorreist naar zijn tijdelijke Workaway job in Mozambique. En wat was het weer gezellig! Een super aardige, spontane, zachte jongen die in Duitsland als politieagent werkt. We krijgen niet alleen leuke gesprekken en een gezellig tijd, hij bakt voor ons daarbij nog bruin zonnebloempittenbrood (jippie!) en kookt een hele luxe warme maaltijd, top!  Dus ondanks dat ik me ziek voelde, was er thuis genoeg afleiding en met zijn kookkwaliteiten mocht hij nog weken blijven, maar die ruimte had hij helaas niet.  

Vrijdag 9 augustus: De delicatessen krekels worden ingewisseld voor mussen en wraps 

Ik moet echt van het heem en non-heem ijzer verhaal af en door…! Hoe meer bronnen ik raadpleeg, hoe ingewikkelder het wordt. Ik check bij mijn supervisor, het Voedingscentrum en meer, want welke vorm ijzer wordt nou wel of niet door de ijzerstatus beïnvloed.. en wie beweert wat en op basis van welk artikel? Ja het is wel relevant, maar niet zo relevant als alle snacks en straateten dat geregeld wordt geconsumeerd. Want ook daar weet ik nog onvoldoende vanaf. Dus ik moet hoognodig veldwerk doen en mijn lokale collega Gladys kan vandaag mee op pad. Om 9u is de beste tijd voor de ochtendsnacks en we wandelen van snack naar snack naar de stad. Ik fotografeer, weeg, noteer, etc., terwijl Gladys me naar je juiste plekken brengt en geregeld vertaalt. De straatverkopers die de frituurhapjes verkopen spreken net iets minder vaak Engels dat Gladys vaak moet bijspringen. Ondertussen testen we natuurlijk ook van alles, al is het omdat de bereidbaarheid mee te werken daarmee groeit of zelfs bepalend is. De bananensnack bevalt het beste, de oliebollen die je veel ziet zijn saai, de pinda-tijd lijkt voorbij en de pindazakjes daarom gekrompen en de grasshoppers waren niet zo lekker vers en knapperig als afgelopen maandag! Als we kleine grijze beestjes zien, krijg ik de bevestiging dat het de ‘Mozambikaanse mus’ is. Wildvangst dus, die net als duiven, muizen, ratten, maar ook apen gegeten worden. Gladys vindt ze heerlijk en dus nemen we ze mee om te wegen en proeven en bah, die pootjes incl. botjes erbij op te knagen.  

Het is ook weer bijna weekend en over eten gesproken, we hebben Lala, haar vriend Anders, en haar dochter Rebecca uitgenodigd om te komen eten. Rebecca zei opnieuw af, maar neef Daniël eet dit keer wel graag mee en komt ze vergezellen. Anders vliegt al bijna weer terug naar Noorwegen en dus kunnen we nog net dit afscheidsetentje houden. Omdat Sebastiaan tarwemeel had gekocht voor brood, bedachten wij dat wraps wel een optie kon zijn en dus bakken Ellis en ik onze eigen wraps, hebben met gekookte rode bonen (kooktijd= 2u), een van de laatste avocado’s van het seizoen, feta  en allerlei groentes  wordt het een feestmaaltijd. Ik voelde me nog altijd niet fit, maar uitstellen kon niet meer en dus genieten we maar…    

Zaterdag en zondag 10 /11 augustus: ruuuustig aan. 

Het is hoog tijd voor een rustig weekend met uitslapen dan wel bijslapen, ondergoed wassen (de rest doet de schoonmaker met de hand), bloggen, maar ook tijd aan mijn manual en SOP besteden, want er is veel tijd in te halen. Maar nee ik word maar niet fit en knallen zit er voor geen enkele activiteit in. 

Omdat we gisteren goddelijk hebben gegeten en nog steeds behoorlijk veel eten over hebben, nodigen Ellis en ik last minute weer even wat mensen uit om alles op te eten. Allereerst was Gracian maar eens komen buurten omdat er geen afspraak was voor Engelse les en ach, waarom niet eens mee-eten? Ook nodigen we Philip, onze tuinman en Tom, de bewaker, uit. Vooral de bewaker leek zich wat opgelaten om binnen aan tafel met ons wraps te eten en ja, dat is toch wel even wat anders dan nsima… Hij mist redelijk wat van zijn gebit en dus waren de wraps misschien ook wat lastig om te eten. Maar een refill werd gretig beantwoord en ook de watermeloen als toet vloog erdoor heen. Coole actie waar we allemaal blij van werden!  

Waarom is dit de eerste keer na 3 maanden dat ik hier woon? We bieden weleens eten aan als we over hebben, maar meestal is dat laat (20u) en hebben ze al gegeten. Tom kan soms wel laten weten dat hij het koud heeft en graag thee met kilo’s suiker wenst en als we dan ook eten aanbieden neemt hij het altijd aan, maar meestal koken en eten de heren samen op het moment dat Ellis en ik dat ook doen. 

Overigens kwam de meneer van de houten giraf deze week ook weer aan de deur. Hij had honger. Ik had hem wat brood gegeven, maar hij wilde geld om maismeel te kopen. Twee dagen later was hij weer terug voor geld, want hij had nog steeds geen maismeel. Wat een dilemma, maar toch besloten niet hierin mee te gaan, want het voelt niet fijn als hij steeds weer in de tuin verschijnt. Hij blijft netjes, maar duldt eigenlijk geen nee en straks staat de hele stad nou ja, zijn hele familie dan, voor de deur… Tja wat is wijsheid…? Het inkomen van de Malawiërs is laag, als azungu heb je nou eenmaal meer geld, maar de hand-ophoud-cultuur blijft ook een ingewikkelde die je niet kan onderhouden en waar je ook niets mee oplost.