(Alsnog de laatste verhalen – met 4 mnd vertraging)

Maandag 19 augustus: op naar Mulanje plateau (Lujeri)

Vandaag een stuk meer actie. We gaan op pad naar het Mulanje plateau (het echte wandelwerk) met als idee daar 3 dagen te wandelen. Daarna willen we wildlife zien en in een keer door naar Majete NP. En dus moet we spullen pakken en veel regelen: de huurauto, slaapzak, slaapplek bij Mulanje, een meerdaagse wandelroute, en een gids en drager. Maar in de ochtend moet Hilgien nog wat werk verzetten en we gaan langs het werk om gedag te zeggen. Als we dan ook een slaapzak en de auto hebben, kunnen we (pas) om 15 uur op pad. Het is maar 130km, doch kost minimaal 2,5 uur ondanks de behoorlijk goede weg. We gaan de eerste nacht couchsurfen bij Sylvester in Lujeri, ten zuiden van het Mulanje plateau. Hij tipt ons een gids, die we eerst echt even moeten ontmoeten om de plannen door te spreken. Op weg naar Lujeri komen we langs de plek waar de gids woont EN waar we de volgende dag vandaan vertrekken; zo’n 30 km van Lujeri. Onderweg als we soms even bereik hebben, krijgen we een afspraak gepland; onderweg naar Sylvester spreken we de gids en komen tot een route en prijs (alles is altijd onderhandelbaar). De gids komt heel ervaren over en spreekt goed Engels, dus dat geeft ons een goed gevoel en dus zijn we snel akkoord. Echter, de andere aanwezige man die we nog niet gehoord blijkt aan het eind van het gesprek onze gids te gaan worden… oh.. 

Inmiddels is het 19u, hartstikke donker, en hebben we nog een behoorlijk stuk te rijden. In het donker, zonder bewegwijzering en met googlemaps en Osmand die beide hun eigen mening over de route hebben, is het best lastig navigeren. We rijden over een voetbalveld, een voetpad, wegen met grote kuilen en gaten en komen tot onze verbazing zonder kleerscheuren met onze gewone auto (en geen 4WD die je hier nodig hebt!) over een gammele bamboebrug die de finish van de tour weergeeft. Tsjonge zeg, we hadden begrepen dat Sylvester wat ‘off grid’ woont, maar dit is wel erg pittig. Uiteindelijk komen we pas om 20u30 aan. Sylvester heet ons hartelijk welkom en hij is gelukkig zo slim geweest om in te schatten dat er van onze belofte om voor hem te koken, weinig terecht zal komen. En dus is hij al een potje aan het koken voor ons 3-en. Heel fijn, heel welkom, want we zijn moe van de rit en eh… Hilgien heeft nog een deadline die reeds verstreken is. Voor haar wordt het nachtwerk. Om 2u30 dient ze haar draft verslagen in en kan dan nog heel even het bed testen. Dat gaat een héle korte nacht worden. Niet bepaald een goede voorbereiding voor een 3-daagse pittige wandeltocht…

Dinsdag 20 augustus: Likhubula naar Chisepo Hut (Mulanje)

Voor dag en dauw (5u) gaat de wekker weer. Vroeg opstaan is één, maar met 2u slaap is de nacht voor Hilgien extreem kort geweest. We hebben niet alleen een lange wandeldag voor de boeg, maar moeten eerst nog de 30 km afleggen om bij het startpunt met onze gids en drager te komen. We weten maar al te goed dat de eerste 8 km niet bepaald een goede weg is, al komen we er vrij snel achter dat er wel degelijk een normale onverharde weg is waar onze auto wel geschikt voor is! Haha, oopsss.

In Likhubula ontmoeten we onze gids, de drager is er nog niet, maar wij starten alvast met achterlating van onze grote rugzak. Het pad en de wandeling is niet vreselijk zwaar, alhoewel het ook weer geen wandeling in het park is, omdat het rotsig is dat soms best steil omhoog gaat. Hilgien heeft de vorige keer dat ze naar de Chisepo Hut liep de skyline wandeling gelopen, dus kiezen we het eerste deel een andere route langs de rivier met zijn mooie watervallen, stroomversnellingen, uitzichten en een slang(etje). Vroeg in de middag komen we aan bij de Chisepo Hut op ruim 2.200 meter hoogte. Zoals gewend wil Hilgien even zwemmen als beloning op een wandeling. Het water is hier echter een graad of 20°C verfrissender…

(foto’s in dit blog = slideshows, dus even doorklikken)

Mulanje is, net als het Zomba plateau, een enorme granieten puist, met meerdere pieken waarvan de hoogste piek net boven de  3.000 meter is. Verspreid over het plateau liggen een negental hutten. Deze hutten hebben elk een beheerder en voor een verblijf in een hut betaal je het schokkende bedrag van 1.000 Kwacha (nog geen €0,50). De Chisepo hut is één van de populairste/meest bezochte omdat het de meest logische uitvalsbasis is om naar de hoogste top te klimmen. Maar dat is voor morgen. Nu is het een kwestie van uitrusten, de voeten in de rivier die langs de hut loopt en op een houtvuurtje met een geleende pan onze maaltijd (pompoen, zoete aardappel en soja brokken) bereiden. Als Hilgien haar telefoon checkt als we even bereik hebben, blijkt dat we heel wat berichten hebben gehad van bezorgde vrienden en familie omdat er kennelijk een vliegtuigje is neergestort met in elk geval een Nederlandse vrouw aan boord. Nadat we het thuisfront gerust hebben gesteld, gaan we vroeg naar bed. Hilgien kijkt niet alleen uit naar wat uren slaap, we willen tevens proberen om de zonsopkomst op de bergtop te zien. Gids en drager wilden eigenlijk pas om 6 uur op pad, maar dan gaan we zeker geen zonsopkomst boven op de berg aanschouwen. Met een dosis overtuigingskracht overreden we de door ons ingehuurde en betaalde gids en drager om rond uur of 4 op pad te gaan.

Woensdag 21 september: Chisepo hut – Sapitwa Peak  – Minunu hut

De wekker gaat om 3u30 en we blijken reeds 9u aan één stuk te hebben geslapen, ondanks de dunne matjes, de toch wel dunne slaapzak van Auke en de lage temperatuur. (Een nacht van 2u en vele uren wandelen zal vast zijn vruchten hebben afgeworpen). Wiiiiiii, herwonnen energie! Ook blijken we alles (nu wel 🙂 supergoed voorbereid te hebben, al zeggen we het zelf. Zonder de mede hutgenoten al teveel te storen verlaten we muisstil de hut en eten we op de veranda ons ontbijt. Helaas hebben de gidsen niet het beloofde gekookte water en gaan we dus op pad zonder koffie.

In het donker is het eerste stukje nog makkelijk, maar al snel wordt de klim naar de top steiler en rotsiger. Snel gaat het dus niet. Sterker, het gaat zo langzaam (het zou maar 2,5 km zijn!) dat het al snel duidelijk is dat we bij lange na niet de zonsopkomst gaan zien op de top. Maar uiteraard zien we tijdens de klim de zon wel opkomen en een voordeel is natuurlijk wel dat we met de zon zonder hoofdlamp onze weg wat makkelijker kunnen vinden. Het blijkt overigens dat de drager eigenlijk ook gids is en veel kan vertellen over de route en de omgeving. Bovendien is hij spraakzamer dan de gids die als gids fungeert en dus al snel die rol overneemt. Het laatste stuk naar de top is het klaar met wandelen. Het wordt klauteren over rotsblokken. En zelfs (uit)glijden, want er ligt vanaf ongeveer 2.800m rijp op de rotsen en begroeiing. Na 3,5 uur(!) klimmen en klauteren bereiken we de top; 3,5 uur over 2,5 km…!

Dit was zeker geen ‘stroll in the park’!! En dan moeten we nog naar beneden en vervolgens nog 5 uur lopen naar de volgende hut: Minunu hut. Het belooft een lange en pittige dag te worden! De tocht naar beneden kost ons ongeveer 2,5 uur, wat niet eens tegenvalt, gezien de steilte van een aantal stukken.

Bij de hut drinken we eindelijk onze koffie en lunchen we. Ook even de voeten koelen in de rivier, zodat we weer enigszins verkwikt onze tocht kunnen vervolgen. Even na 12u vertrekken we. Super veel marge hebben we dan eigenlijk niet, als je bedenkt dat de wandeling 5 uur duurt en het om 18u toch echt wel donker is. De wandeling is wel mooi en toch ook wel heel anders dan gisteren en vanmorgen. Wat ook indruk maakt zijn de grote verbrande (aangestoken) velden en dan die sterke planten die toch weer vanuit hun wortels het leven erin blazen en opkomen. We lopen nu op het plateau en qua reliëf gaan we niet vreselijk veel meer op en neer. Er is dus tijd voor Hilgien om de gidsen eens uit te vragen over eten en eetgewoontes (macht der gewoonte). Voor heel veel eten blijkt er een lokale versie en een hybride versie te zijn. Hybride wil in dit verband zeggen: geïmporteerd en/of genetisch gemodificeerd. Dit geldt voor kippen, maar dus ook voor gewassen zoals maïs. En in tegenstelling tot steeds gedacht is de lokale kip waar nauwelijks vlees aan zit, toch echt de meest gewilde kip, die hybride kip is ‘immers’ de vetgemeste, snelgroeiende kip…

Al keuvelend en wandelend begint er bij de gidsen toch een lichte ongerustheid te ontstaan, al proberen ze dat niet te laten blijken. Op een gegeven moment komt de aap uit de mouw: ze komen niet zo vaak op dit deel van het plateau. Wat heet: 23 jaar geleden voor het eerst en eh…. Voor het laatst! De route die gisteren goed gemarkeerd was, is op deze wat incourante route niet/nauwelijks gemarkeerd en overal lopen paden en paadjes gemaakt door mens en dier. Lang verhaal kort: we zijn verdwaald! Terwijl één van de gidsen probeert de route te vinden, pakken wij onze navigatieapp OsmAnd er maar eens bij. En die kan ons feilloos vertellen dat we aan de verkeerde kant van de vallei zitten. Shit! Dat betekent dat we een uur (!) moeten teruglopen. Oei, het was gezien de tijd al krap, maar nu wordt het echt een uitdaging!! En dus zetten we er flink de vaart in om zoveel mogelijk afstand af te leggen vóórdat het donker wordt.

Het daglicht is niet onze enige tegenstander. De wandeluren beginnen te tellen en nog belangrijker; het eten begint op te raken en het energieniveau daalt. En met het laatste daglicht, gaat ook bij Auke het licht uit; een hongerklop. Dus toch maar een pauze en met een potje suiker en walnoten (onze pap-boosters…& enige kant- en klaar eten!) proberen we energie op te doen. Dat lukt nog redelijk, maar het levert maar kort energie, en in het donker zonder markeringen en dus op de navigatie van de telefoon de route bepalen met alleen onze twee hoofdlampen is het niet ideaal. Ook de afstand blijkt toch iedere keer weer wat langer dan gedacht. Om 19u30 komen we aan in de Minunu hut… Dat is notabene 15 uur na start naar de top vanochtend! Ook met 9u slaap is dat echt teveel van het goede!

Echter er wacht een beloning… We blijken een werkelijk prachtige hut (met zelfs echte bedden!) voor onszelf te hebben. De hutbeheerder stookt het vuurtje in onze hut aan zodat we kunnen koken; een pasta, met wortel en tonijn. Oh wat smaakt dat goed! We kookten extra veel (250 gram (ongekookte) pasta) om wat extra te hebben voor onderweg – we gaan hard door ons eten heen. Echter alles gaat grif naar binnen. Weer enigszins bij onze positieven duiken we snel ons bedje in. Morgen maar eens kijken hoe het hier bij daglicht uit ziet.

Donderdag 22 augustus Minunu hut – Lujeri tea plantation

Dat slapen was na zo’n dag als gisteren weer geen enkel probleem. Als een blok hebben we geslapen en zodra Auke zijn gezicht laat zien, komt de beheerder meteen binnen om het vuur aan te steken. Dat Hilgien nog naast de open haard ligt wakker te worden wordt genegeerd. Ondanks de goede nacht is de vermoeidheid nog goed te voelen. Voordeel is wel dat we een relatief makkelijke dag hebben; we hoeven alleen maar naar beneden. Als we op de veranda onze koffie drinken, zien we pas hoe mooi deze hut ligt met uitzicht op de bergen en het geluid van een riviertje dichtbij. Een dagje langer hier blijven was niet erg geweest! Maar ja, de gidsen willen ook eens naar huis en wij hebben nauwelijks genoeg eten mee om deze dag door te komen!

En dus aan de wandel naar de theeplantages van Lujeri en onze 2^e overnachting bij couchsurfer Sylvester. Regelmatig komen we mensen tegen en het worden er al snel meer. Wat die hier doen wordt duidelijk door de bedrijvigheid die we zien: hier vindt ongebreidelde, illegale houtkap plaats. Dat het gebeurt is te begrijpen: het levert geld en brandstof op en dus een bestaan voor de mensen. Maar het zorgt wel voor een enorme kaalslag en een verwoesting van de natuur die onomkeerbaar is. Eigenlijk hebben we al weer spijt dat we die beheerder niet nog meer fooi hebben gegeven in de hoop dat hiermee minder hout verdiensten nodig zijn. Wellicht geeft het voor de Malawiërs een beter perspectief om als beheerder van een berghut aan de slag te gaan in plaats van houtkapper. Aan de andere kant: in zo’n hut wordt gekookt op eh… hout…!

Vlak voor we het bos (of wat daarvan over is) uitlopen, pauzeren we bij een dam in de rivier. Een dam aangelegd vooral voor de waterhuishouding, maar die ook gebruikt wordt voor energie opwekking. We ploffen neer op een steen, met de voetjes in het water. Tot op een gegeven moment één van onze schoenen voorbij komt drijven. Krijg nou wat: het water stijgt en best snel ook! Iedere nacht wordt de dam open gezet en ’s ochtends  dicht en dus loopt het stuwmeer weer vol(ler). Dat hadden we graag ietsje eerder geweten..! Gelukkig is de schoen blijven drijven en daarmee niet helemaal doorweekt.

Vanuit het bos lopen we de prachtige felgroene theevelden van Lujeri in. Hier wordt door man en vrouw thee geplukt en met manden de berg afgedragen, wat een prachtplaatjes!

De gidsen of vooral de gids die zich heeft laten inhuren als drager trekt het niet meer en heeft pijnlijke voeten (hij is het dragen ook totaal niet gewend..). Daarnaast blijkt er ongenoegen te ontstaan over het einddoel, wat sowieso natuurlijk veel te ver is. Er is weinig over gecommuniceerd behalve dat we naar Lujeri gaan, waar we overnachten en dus ons einddoel is. Op zich een heel duidelijk eindpunt, want de organisator heeft als service onze huurauto naar onze overnachtingsplek (zijn vriends’ woning) terug gereden. Overigens best spannend om je auto aan iemand die je nauwelijks kent toe te vertrouwen, maar het scheelde een enorm gedoe! De heren leken in de veronderstelling dat ze klaar zouden zijn als ze ons van de berg, de theevelden in hadden geloodst, maar hoe dan ook, we moeten überhaupt allemaal verder om thuis te komen. Er rijdt geen vervoer en dus regelen wij via de couchsurfer een motortaxi die ze wat hogerop oppikt en de twee en onze bagage naar onze couchsurfer brengt. Wij lopen verder, vinden ze uitgeteld op de veranda, geven ze nog wat extra fooi voor ze verder reizen en dan storten wij ook in.

Het is met Sylvester direct weer gezellig en ’s avonds nemen we hem als dank mee uit eten (dichtstbijzijnde restaurant: 15km verderop!). We hebben leuke, open gesprekken met Sylvester. Over zijn perspectief (als IT-er in Malawi, beperkt dus), zijn ambities om als fietsreisleider aan de slag te gaan en zijn zoektochten. Zo vertelt hij dat hij katholiek opgevoed is en -zoals we weten- dat geloof enorm belangrijk is in Malawi. Niet een geloof hebben is eigenlijk geen optie en dat hij niet naar de kerk gaat en zich verdiept in verschillende geloven en overtuigingen is niet bespreekbaar. En dus zijn wij als vreemden dankbare gesprekspartners voor hem. Het was een hele gezellige avond en wie weet kan Auke hem nog eens helpen met een Business Case voor zijn fietsendroom.

Vrijdag 23 naar Majete National Park

Enigszins bijgekomen van 3 dagen hiken, maar stijf van de spierpijn en toch ook wel wat andere pijntjes, nemen we afscheid van onze host Sylvester. Tot dan toe hebben we zijn omgeving vooral in het donker gezien, maar de omgeving met theeplantages en bergen is prachtig. We gaan op weg naar het Majete Reserve. Even iets minder in de actieve stand, maar vooral op zoek naar het wildlife van Malawi. Het park grenst aan Shire Rivier welke ontspringt uit het Lake Malawi en in Mozambique uitmondt in de Zambezi rivier. Nadat we ons door de verkeersdrukte van Blantyre hebben geworsteld, komen we op een plateau, vanwaar we de vallei van de Shire rivier kunnen zien. Deze vallei is de heetste plek van Malawi omdat deze het laagst gelegen is, maar gelukkig is het nu bij lange na nog niet de warmste tijd van het jaar en dus valt de hitte mee. De lodge is een hele mooie plek met zwembad en baobabs en (om te beginnen) flink wat vogels. We slapen in een tent. Ruimte zat en prima voor één of twee nachten, maar verwacht vooral geen plek om spullen neer te zetten (tafel, kast, haken, lijnen, o.i.d.), dus we gebruiken onze auto maar als driving closet.

Zaterdag 24 Zua Safari Lodge – Majete gamedrive & selfdrive

’s Ochtends weer vroeg op (5u30) om ons bij de ingang van het park te melden voor een gamedrive. Het regent notabene! En omdat je bij een gamedrive stilzit in een open auto, zijn de trui en regenjas geen overbodige luxe. Goed om een gamedrive te doen, want zo leren we in elk geval de (grote) dieren (her)kennen die er in het park voorkomen. Maar om heel eerlijk te zijn, moeten we deze wel eerst zelf spotten, want de gids/chauffeur spot, op een paar vogels na, niet vreselijk veel. We worden blij van verschillende antilopen, apen, buffels, wrattenzwijnen en zeker van de paar zebra’s en giraffen die we zien, maar het ‘echte’ werk, leeuwen en olifanten, zien we niet. Van een afstand wel nijlpaarden en krokodillen.

Later op de dag gaan we met z’n tweeën met ons huurautootje het park in. Zo gaaf dat dat kan én mag, zelfs met onze simpele auto! En al snel is duidelijk dat dat veel leuker en relaxter is omdat je dan alles op je eigen tempo doet. Alle dieren die we in de ochtend hebben gezien, zien we nu ook, plus een olifant, zij het op een behoorlijke afstand. De impala’s zijn talrijk en prachtig en de wrattenzwijnen (Pumba!) schattig. Zeker als ze een draf inzetten waarbij ze hun staart recht overeind hebben. Uren toeven we rond, mogen zelfs op een paar punten de auto uit en schieten tig foto’s.

 Vóór 18u moeten we het park uit zijn, maar van een tegenligger horen we dat er leeuwen zijn gesignaleerd en dus rijden we met gezwinde spoed die kant op en ja hoor, daar zijn ze. Het zijn er maar liefst 5; 4 vrouwtjes en een mannetje. De laatste ligt doodgemoedereerd op een karkas te knagen en als meneer zijn buik vol heeft gegeten, zijn de dames (die ongetwijfeld de prooi hebben gevangen) aan de beurt. Wat ontzettend gaaf om dit van zo dichtbij te zien. Jammer alleen dat de duisternis invalt en belangrijker de klok rap richting 18u gaat en we nog kilometers van de uitgang verwijderd zijn. Als we nog 20min. hebben, weken we ons los van het schouwspel en ‘racen’ we richting de uitgang. Het gaat best voorspoedig totdat we zo’n 500 meter voor de uitgang ineens een giraffe de weg blokkeert. Hoe cool! We laten de foto maar even voor wat hij is en met een brede glimlach en uitgebreide excuses aan de ranger bij de uitgang zijn we op de valreep (maar uiteraard toch net iets te laat) het park uit. Een heerlijke dag vol met interessante ontmoetingen en een heerlijk slot!

Zondag 25 augustus – einde van een topweek

Tijd om deze avonturen af te ronden… Gelukkig zijn we goed verzadigd geraakt van de mooie avonturen op het Mulanje plateau en in Majete NP. We beginnen Majete zoals we geëindigd zijn; aan het zwembad. Hilgien grotendeels op de laptop zoals steeds alle ‘vrije’ uurtjes worden ingevuld, met af en toe een verfrissende duik en doorrrr. We dachten nu even rust zonder afleiding van wildlife dus. Maar die vogelspin naast Hilgiens hoofd en bij later inzien ook onder het kussen, waren toch wel erg eng!! Die kleine mormels zijn best gevaarlijk!

Als de laptopaccu leeg is en er -zoals wel vaker-  te lang stroomuitval is, is het tijd terug naar Zomba te reizen. Thuis maar weer even verder en rijdend nog even genieten van alle mooie plaatjes onderweg. De rit als break om thuis weer even vol energie een paar uurtjes door te pakken. Gisteren kwam de laatste feedback op de draft versies binnen (ook de begeleiders haalden de deadline niet) en de afspraak is om deze maandag verwerkt te hebben en in te sturen als definitieve versie… dat is dus nog even knallen…!!