Thailand, deel 1: land #32; Corona-update (21 maart – 6 april)

21 t/m 24 maart; Naar zon, zee en strand

Zonder problemen krijgen we bij de beruchte grensovergang Poi Pet de exit stempel voor Cambodja. Al hadden we bijna de uitcheckpost gemist. Het is een vaag hokje waar allerlei mensen rondhangen. Tot onze verrassing geen (poging tot) scam, geen vragen, geen vertragende handelingen, alleen een exitstempel en klaar. YES, door naar Thailand!

Een land binnenkomen is over het algemeen lastiger dan een land verlaten. Zeker in deze tijden. We krijgen een temperatuurcontrole met dezelfde apparatuur die ons bij de grensovergang Laos in en Cambodja in geen problemen oplevert. En ook nu weer een geruststellende(?) lichaamstemperatuur van 34 graden. Thuis maar eens naar de dokter, want als we hier al onderkoeld zijn…

Door naar het visumkantoor. Daar waar we denken te moeten zijn, worden we weggestuurd. Bij de volgende controlepost alsnog teruggestuurd. We vullen een lijst met controlevragen in over onze gezondheid. Helaas niet naar waarheid, want Hilgien heeft onlangs een voedselvergiftiging gehad, nu flinke warmte-uitslag en verkouden zijn we allebei. Koortsvrij zijn we al maanden, maar toch. Netjes is het niet, want dit soort burgerlijke ongehoorzaamheid helpt het indammen van de COVID-19 pandemie niet. Maar wat zou jij doen in ons geval… ?

Weliswaar zonder koorts, maar met schaamrood op de kaken, komen we de grens over. Dit op de allerlaatste dag dat dit nog mogelijk is, zonder vooraf verkregen negatieve corona-test en bewijs dat je voor $100.000 verzekerd bent in geval van corona. Vanavond gaat de grens dus potdicht. Het was enorme race tegen de klok. Met een fantastisch resultaat: om 17 uur, na 154 km fietsen met een gemiddelde van 22 km/u (met tegenwind!!) zijn we land #32 binnen. Het laatste land van onze reis. Gaan we geplande 30.000 km halen? Daar zullen we snel achter komen…

We proberen te pinnen, maar dat lukt niet. We proberen dollars om te wisselen, wat ook niet lukt. We fietsen nog een kilometer of 8 door en vinden eindelijk een fijn hotelletje. Met zwembad!! Inchecken zonder Thaise Baht lukt niet. Pinpas, creditcard en zelfs dollars worden niet geaccepteerd. Hoe hard we ook vragen, onderhandelen en discussiëren, we blijven een nee ontvangen. We hebben 162km gefietst, onze PR of TR (teamrecord😉) met notabene 15km verslagen. We deden het ondanks de tegenwind met gemak op de flinke dosis adrenaline. Maar nu is het op. Leeg. Moe. Honger. Dorst. Maar geen lokaal geld nog.. Inchecken en daarna zoeken naar een andere ATM wordt ook al niet geaccepteerd. Wat is dit? Help. We zijn niet meer flexibel en meebewegend…. Echt, echt niet…

Gelukkig hoort een Amerikaan ons gesprek bij de balie. Hij woont hier al jaren en helpt ons uit de brand en wisselt 50 dollar voor Baht. Kunnen we in elk geval gerust inchecken, drinken kopen, een hapje eten en afkoelen in het zwembad. Jemig, we krijgen het niet cadeau, maar het harde werken wordt allemaal wel beloond!! Fijn, die behulpzame mensen als je het zelf niet op orde hebt…!

22 maart: Van de grens naar de kust

We fietsen van de grens in de richting van Bang Saen met het lang gekoesterde strand. De eerste fietsdag in Thailand slechtten we gelijk de 30.000 km. 30.000 km!!!! We did it! Een jaar na de 15.000 km in Nepal is het zover. En we hadden met natte vingerwerk bedacht dat we 30.000 km in Thailand zouden moeten kunnen behalen en het daar bij te houden. En ja hoor, dag 1, we did it! Rechtstreeks is het nog geen 10.000 km (vliegen), wij slingerden het drievoudige bij elkaar. Wauw, wat een onvoorstelbaar getal. Ook voor ons, al waren we er bij. Kilometer voor kilometer. Het zijn de echte gefietste kilometers en niet de reiskilometers, dat zou zo 40.000km kunnen zijn geweest. We maken er een hele fotosessie van om de 30.000 tot ons door te laten dringen.

We maken er weer een lange, hete fietsdag van met 117 km op de teller. We blijven onszelf verbazen met de ijzeren discipline van vroeg opstaan en met een uur of 11 of 12 vaak al een kilometer of 90 – 100 op de teller. Oké het is vlak, de wegen zijn fantaaaaastisch, maar het is daarbij erg heet met 35 tot 40 ‘C!

De eerste indrukken van Thailand. Zodra we een grens overgaan is het daadwerkelijk anders. Om te beginnen is Thailand veel groener dan Cambodja. Raar maar waar, want het is even heet. Het is hier duidelijk welvarender: dikke auto’s, grote,  stenen/betonnen huizen, veel voorzieningen en prachtige gladde asfaltwegen, zelfs op die kleine witte weggetjes op de kaart. Een voorziening waar we ontzettend blij van worden is een drinkwaterapparaat. Voor 1 baht (€0,03) kan je 1,5 liter water tappen. Dat 5 baht (€0,15) een heleboel water geeft, kwamen we na 3 flessen en een flinke waterballet achter. Jeetje, waarom hebben ze dit niet in de buurlanden? In Cambodja was het zelfs lastig om een grotere fles dan 500ml te kopen. En al die flesjes worden op straat verbrandt… Hier is gelijk veel minder afval, want de afvalverwerking is geregeld en waterflesjes weggooien hoeft dus niet. Ook staat hierdoor niet iedereen zijn (huis)afval langs de weg te verbranden of wordt het gedumpt in de natuur. In Laos zagen we heel weinig vogels en wildlife, in Cambodja is dat al veel meer, maar in Thailand zien we volop ooievaars, drongo’s, bijeneters, diverse soorten mynahs en ijsvogels. We zien zelfs een slang de weg oversteken, wiiiii! Wildlife! We zien een varaan of gordeldier, in ieder geval iets groots wat te snel weg loopt, en we zien veel hagedissen. We hebben een route bedacht, ver van de grote doorgaande weg en dwars door een nationaal park. Hier bevinden zich 280 wilde olifanten. Vol spanning kijken we naar ze uit, luisteren we naar de geluiden en zoeken in de verte naar een glimp. Helaas, wellicht zijn zij wel zo slim om die verkoeling in een waterpoel te zoeken. We moeten het doen met tig olifantenwaarschuwingsborden, obstakels om het verkeer te laten afremmen om olifantenongelukken te voorkomen en overal olifantenpoep.

Uiteraard is veel land gecultiveerd en we fietsen tussen rubberbomen, cashewnotenbomen, ananasplantages, eucalyptusbomen, cassave en we zien heel veel prachtige goudenregenbomen. Wat ons weer eens opvalt is dat het gedrag van honden zo anders is, zodra je een grens over bent. Ook nu. Er zijn veel honden, ze lopen allemaal los en ze rennen stuk voor stuk blaffend achter ons aan. Ze zijn niet heel agressief of angstig, maar wel veel alerter en fanatieker dan de honden die we in Laos en Cambodja tegen kwamen. Ze zijn echter ook goed afgericht en kennen hun talen over de grens. Zodra we in het Nederlands roepen dat ze terug moeten, luisteren ze. Top😉

En dan de mensen. Die zijn zo onwaarschijnlijk zacht en vriendelijk. Een beetje zoals we dat in (Noord) Laos ervaren hebben. Twee voorbeelden: een vrouw van een winkel met zo’n geweldige waterapparaat heeft haar winkel net gesloten en het apparaat uitgezet. Ze komt direct met een andere fles aan om onze fles aan te vullen en wil er absoluut geen geld voor hebben. Ze begreep ook dat we de plastic fles niet wilden hebben en wilde het met alle liefde overgieten, zodat ze de fles zelf ook kan hergebruiken. Wij heel blij, zij blij. Op de markt stoot ik (Auke) mijn hoofd tegen een kraampje. Gebeurt wel vaker, ben gewoon nogal lang voor dit werelddeel. Niks bijzonders, maar wel een bloedend hoofdwondje, zoals gebruikelijk. We lopen verder en gaan zitten voor een hapje eten. Komt de kraameigenaar aanzetten met net bij de 7-Eleven gekochte watten, alcohol en pleisters. Een marktkoopman die toch niet heel rijk zal zijn, terwijl ik zelf ergens tegen aan loop!! Zooo lief! We hebben geweigerd in de hoop dat hij het zelf kan gebruiken of kan retourneren. Wat een schat.

23 maart Khlong Takrao

We besluiten een dag in Khlong Takrao te blijven. Niet dat dit stadje nou zo vreselijk boeiend is, maar we zitten in een fijn bungalowpark met een zwembad. We moeten nog altijd aan Thaise Baht komen, wat die dag uiteindelijk met moeite lukt. Die extra gepinde dollars waar Laotianen en Cambodjanen gek op zijn, die krijgen we hier niet gewisseld. Men zou ze hier normaliter graag willen wisselen, wederom tegen een betere koers dan de officiële, maar de corona heeft alle dollarbiljetten besmet. Thaise Baht zijn daar niet gevoelig voor. Blijkbaar. Pinnen lukt maar niet tot we het bijna opgeven en een pinapparaat toch geld uitspuugt. Pfff… wat een deja vu weer. Hebben we dan niets geleerd? Ja wel, maar extra dollars op zak hebben was hier nu níet de oplossing.

Nu we geld hebben, de tweede nacht en eten & drinken kunnen betalen, kunnen we ons focussen op de TOPprioriteit. De COVID-19 zit ons dermate op de hielen, dat we besluiten moeten nemen. Landsgrenzen, provincies en steden gaan dicht, totale lock down dreigt. Hierdoor kunnen we eenvoudigweg niet meer reizen. Het verplaatsen wordt aan banden gelegd, maar ook restaurants en hotels dreigen gesloten te worden. We besluiten vandaag dat we een nieuw vliegticket naar Nederland moeten kopen. De eerder geboekte vlucht van 16 april met EVA-air is immers gecanceld. Het is best weer een puzzel: liefst een directe vlucht om problemen met een tussenlanding te voorkomen, de mogelijkheid om (tegen een redelijke prijs) voldoende bagage mee te mogen nemen, de regels en voorwaarden van de maatschappij, de tijd waarop gevlogen wordt en de ticketprijs. Als dan uiteindelijk het besluit genomen is, wordt Hilgien haar creditcard bij de betaling geblokkeerd. Nee!! Niet weer!?! Gelukkig lukt het met de gemeenschappelijke pas wel. We hebben een vlucht gevonden en geboekt op 1 april met KLM via de website van kiwi.nl. We moeten echt eerder hier weg. Nu maar hopen dat de terugvlucht wel doorgaat en geen slechte 1 april grap wordt. Steeds meer maatschappijen reduceren en annuleren vluchten. Hetzij uit eigen ‘keuze’, hetzij gedwongen omdat vliegvelden sluiten. Het verandert bijna met de minuut. Het is chaos. Nu maar hopen dat kiwi.com betrouwbaar is, want de prijs lag hier aanzienlijk lager dan bij de concurrenten…. Je weet wel. To good to be true..

24 maart De kust!!

Na een fietsdag van ruim 110 km belanden we in ons appartementje in Bang Saen. Zorgvuldig uitgezocht via Booking.com, maar desondanks valt het appartement, als je het al zo kan noemen, tegen. Het is een kamer, ja er is een balkon (van 1,5 bij 0,5 meter) en er staat een bed, koelkast en wat andere mega goedkope inrichting in. Op zich geen probleem, maar we hadden voor onze laatste dagen van de reis gehoopt op beter. We vinden dat we iets leuks verdienen als afronding van de reis en als cadeautje voor de 30.000 km😉  We hebben er uitgebreid naar gezocht en voor €17,- per nacht hadden we in Thailand echt wel op meer gehoopt. We kleden snel om en gaan naar buiten… Daar is ‘ie dan: het strand. Dat is heel lang geleden. We hebben wat strand gezien in Vietnam en Zuid-Korea, maar de laatste keer dat we echt op het strand hebben gelegen was in Busan, ergens eind september. Ook het strand werkt (nog) niet echt mee: het waait keihard en terwijl we op het strand liggen komen politiemannen borden plaatsen vanwege COVID-19. De vertaalapp maakt er iets van dat er een avondklok ingesteld wordt en dat openstelling van cafés en restaurants aan banden wordt gelegd. Het zijn lastige, onzekere en onvoorspelbare tijden. Het is duidelijk. We moeten aan de slag om klaar te zijn voor vertrek. We moeten spullen gaan uitzoeken en we hebben fietsdozen nodig!

25-27 maart Bang Saen

Onze welverdiende rustdagen zijn niet rustig. Sterker nog, ze zijn onrustig. Het staat in het teken van vertrekken in een tijd die onzeker is. We zijn niet bezig met relaxen en genieten. Een mindset. Een verkeerde mindset. De telefoon is roodgloeiend van de corona-berichten. We twijfelen of we vanaf Bang Saen over een paar dagen de taxi naar het vliegveld moeten nemen (80km) of we beter naar Bangkok kunnen fietsen en vanaf daar de taxi. Waar kunnen we fietsdozen regelen? Fietswinkels zijn dicht. Worden de provinciegrenzen gesloten en kunnen we met een taxi of juist met de fiets wel of niet het vliegveld bereiken? Hinkelend op twee gedachten benaderen we zowel hier als in Bangkok fietswinkels voor de benodigde fietsdozen.

Op straat is de rust. Winkels en restaurants zijn gesloten. Afhalen is de norm. Bijna elk restaurant is omgetoverd tot AfhaalThai. Grab (bezorgdienst) maakt overuren. Supermarkten en de vele 7-Elevens zijn open. Handalcohol staat bij de ingang van winkels, hotels en kappers. Bijna iedereen draagt een mondkapje. Niet altijd even functioneel; vaak staat het mondkapje op de kin. Of juist als ze (tegen de telefoon) gaan praten zien we hem menigmaal afgedaan worden.

Ondertussen zijn onze drie geboekte nachten om. We hebben iets veel beters gevonden; een leuk appartementje mét keuken en een heus zwembad op het dak. Ideaal, want stel dat we vast komen te zitten.. Als we onze aankomsttijd mailen, krijgen we tot onze verrassing te horen dat we een doktersverklaring moeten overleggen. Buitenlanders moeten bewijzen dat ze corona-vrij zijn, anders komen ze er niet in. Eigenwijs geef ik aan dat het discriminatie is. We zijn gezonde fietsers die niet in het OV zitten, uit Laos en Cambodja komen en dus uit landen met heel weinig coronapatienten (100 t.o.v. 1000 in Thailand). De verhuurder blijft volhouden en geeft aan dat het om veiligheid gaat. Ik geef aan dat we niet op straat kunnen slapen en dat we misschien de politie erbij moeten halen om te kijken naar een oplossing. Daarop zijn we toch welkom. Gelukkig maar, want het duurdere appartement (€23,-) is daadwerkelijk geweldig! Helaas helaas, het zwembad is al 10 dagen corona-dicht. Grrrrr…

We zien online steeds meer vliegmaatschappijen vluchten terug trekken. We worden onrustig als we 36u na boeking met kiwi.com nog altijd géén bevestiging hebben. We willen cancellen. Hoe lang zal de bevestiging daarvan duren? Eerst maar afwachten of dat lukt met 100% geld retour voor we een derde vlucht boeken. En dan… dan is alles een grote soap. De soap die vliegtickets heet. Een terugblik en vooruitblik….

Komen we nog thuis? Of moeten en mogen we nu eindelijk alle polarsteps bijwerken, blogs schrijven en die 22 maanden meegesjouwde boeken lezen. Die wensen die maar blijven liggen…. Wordt vervolgd.

28 maart

Na de hectiek die wegvliegende vluchten heet, moesten we het even laten bezinken dat we 11 dagen later naar huis gaan. Tenminste dat verwachten we nu. We hebben er verrassend snel vrede mee. Eigenlijk is er niets aan de hand. Klopt alles als een bus. We hadden los van de corona- perikelen het idee om aan het eind 1-2 weken strandvakantie te houden en op 16 april ná Thais nieuwjaar naar huis te gaan. De werkelijkheid is: na 2 weken strandvakantie vliegen we op 13 april, de start van de nieuwjaarsfeesten die niet plaats zullen vinden. We hebben gedwongen vakantie. We werken achterstanden weg en hebben al 3 blogs kunnen plaatsen. Dit gaat goed!

We zitten in Bang Saen, 80km van Bangkok. Hier is een avondklok ingesteld voor alleen het strand, de rest van de stad is de hele dag toegankelijk. In winkels dienen we handalcohol te gebruiken, soms wordt de temperatuur gemeten en vaak dragen we onze mondkapjes als we in aanraking komen met anderen. In de zee en op het strand zijn meer bewoners op zoek naar eten, dan toeristen zwemmen of zonnebaden. Veel restaurants zijn dicht, echter er zijn genoeg open en we kunnen ons thuis in ons keukentje prima redden. In ons prachtige 25m2 klein, nieuw en heerlijk appartement hebben we alles; een heerlijk bed, bank, keuken, badkamer met stortdouche en een hele goede airco. Boven op het dak is een overloopzwembad; hiervan loopt het water tot over de rand en hebben we al zwemmend uitzicht op zee. Ja, we zijn weer burgerlijk ongehoorzaam en hebben het heerlijke, gesloten zwembad als dagbesteding ontdekt…

29 maart

We willen hier geen 4 nachten, maar 14 nachten blijven. Bangkok zit aardig op slot, hier hebben we alles wat we willen. Een enorme luxe. Een plek om vast te willen zitten. We onderhandelen over de prijs voor een 10-daagse verlenging en komen er snel uit (1 voorstel en hup akkoord ;). Voor $20 pn mogen we hier blijven. We vinden het wat duur voor Thailand, maar niet voor deze regio (blijkbaar normaliter erg populair) en zeker niet voor wat we krijgen. Alles in kannen en kruiken. We wandelen over het strand, gaan weer eens het zwembad in en toen… toen draaide alles weer om.

We krijgen een mail dat het appartement -ondanks ons akkoord- online door iemand anders is geboekt. Onacceptabel…!! We geven aan dat we over en weer meerdere keren een akkoord hebben en wij niet weggaan. Dat hij zijn appartement online niet heeft geblokkeerd, kunnen we niets aan doen. Dat een ander dit fantastische appartement wil hebben, daar twijfelen we geen moment aan. Hopen dat dit maar goed komt! En terwijl we in het zwembad bloggen en dobberen komt er een hangslot op de toegang tot het zwembad. Hij is nu écht op slot. We namen de Thaise brief met een mogelijk verbod niet zo nauw, aangezien we bij het zwembad een paar andere bewoners dagelijks tegen komen. We volgen maar het voorbeeld van een bewoner om de nooduitgang te gebruiken…. Kunnen we het écht niet meer maken hier te komen? Of is daar de nooduitgang voor? Zwembaden zijn in de hele wereld momenteel gesloten. Onderzoeken tonen aan dat het risico op verspreiding van corona niet groot is door zwemwater met voldoende chloor (het drievoudige van de meting hier), maar vooral is om samenscholing te voorkomen. Dat gaat hartstikke goed hier. Want 9 van de 10 keer zijn wij alleen aanwezig en er is een max. van 4 personen die allen een eigen plekje op het dak/in het bad zoeken. Zo asociaal als we blijkbaar zijn, zien we het als een vrijbrief om hier te komen…

Hmmm… hier in Thailand of in Nederland zitten…. ik weet het zo net nog niet… 😉

4 april

Time flies when you are having fun! We zijn alweer een weekje verder. De eigenaar van het appartement heeft zijn schoonmaker gestuurd om $200,- op te halen. Door onze betaling hebben we ons appartementje vastgelegd tot 10 april. Wat een stress leverde dat op! De uitkomst is geweldig; we kunnen onze gepinde dollars alsnog gebruiken 😉

We liggen elke middag bij het zwembad en de bewoners komen er blijkbaar alleen in het weekend. We zijn echter inmiddels al drie maal betrapt. Er wordt daarbij niets gezegd, wel met een foto bewijs vastgelegd en daar blijft het bij. Elke dag genieten we van het zwembad alsof het de laatste dag is. Best een fijne mindset.

Op straat is het stiller geworden. 99% van de restaurants zijn dicht, al zijn de meesten voor afhalen geopend. Een mondkapje is verplicht in winkels en restaurants. De avondklok vanaf 20.00 uur, geldt hier alleen voor het strand. Voor het hele land geldt dat je niet buiten op straat mag zijn tussen 22.00 uur en 4.00 uur. Niet echt beperkend dus. Er dreigen dagelijks meer maatregelen te komen, al merken we ze nog niet.

Ondertussen is het aantal geregistreerde coronapatiënten toegenomen naar 1,1 miljoen mensen (25% in de USA, 10% Spanje, 10% Italië), met bijna 60.000 doden. Terwijl er in Nederland 15.725 patiënten zijn, zijn er in Thailand ‘maar’ 2067 gevallen bekend. Geen reden naar Nederland te vliegen!

En toen zagen we gisteren opeens een extra KLM-vlucht op 5 april staan. Een vlucht met plek zat. We kregen vervolgens berichten binnen via de repatriëringssite en mijn ouders dat deze vlucht er is. Binnen 2 dagen naar huis…?! ;S Het voelt te onverwachts, te snel, te gestrest. We bellen en appen de KLM met de vraag: “Hoeveel kans geven jullie dat de vluchten van Bangkok naar Amsterdam in april worden gecanceld?” Het vliegveld van Bangkok heeft per 1 april zelfs de mogelijkheid tot een overstap verboden…

De KLM reageert niet bepaald geruststellend… “De kans dat een latere vlucht vanaf Bangkok wordt geannuleerd is zeer zeker aanwezig, maar voor hetzelfde geld blijven alle restricties zoals deze op dit moment zijn en kan de vlucht wel doorgang vinden“. Kunnen wij op zo’n kort termijn 80km fietsen, fietsdozen vinden, de fietsen inpakken en op het vliegveld zijn? Ja, het kan. Als we alles op alles zetten kan het. Maar we willen het niet. We zijn zo lekker bezig met bloggen, polarsteppen én hebben onze allereerste boek van onze reis uitgelezen… dat we deze fantastische trend nog even door willen zetten. We gaan niet.

Dat juiste vanochtend een mail van KLM binnenkomt met “Uw vlucht is niet geannuleerd” is behalve een geruststelling, vooral verwarrend, want welke is nou niet geannuleerd? we hadden er 3 van de KLM die zijn geannuleerd! Nou ja. Tijd voor een duik.

15.00 uur. Dit is Corona-tijd. Alles kan elk moment weer totaal anders zijn. Wij gaan 5 april niet. Of niemand niet? Wij hebben gelukkig onze vlucht van 13 april niet veranderd. Eigenwijs of vooruitziende blik? 😉

6 april, het verandert met de dag

Zoals overal ter wereld moeten ook wij eraan geloven. We riepen gisteren nog dat we zoveel vrijheid hebben, gisteren en vandaag is deze verder ingeperkt. Gisteren een rondje van 50km gefietst. Het was zondag en we kwamen heel veel (race)fietsers tegen. Bij een natuurgebied aangekomen, troffen we heel veel ooievaars, steltlopers, sterns en de grote lelijke maraboes. En een hond die helemaal werd leeggezogen door zijn 10 prachtige puppies. Terwijl we water halen en onze koekjes delen met moeders, gezien ze uitgeput, uitgehongerd en uitgedroogd leek, kwam een scooter aanrijden. We hadden welgeteld 2 mensen gezien in het hele uitgestorven natuurgebied. Plus deze twee agenten. Zo komen ons wegsturen. Verboden gebied vanwege Covid-19. Nieuwe regels. Begrijpen doen we ze niet. In het stadje Bangsaen mag je je gewoon verplaatsen, op straat begeven, etc. Hier waar we eenzaam en alleen niemand kunnen besmetten, dan wel besmet worden, worden we teruggestuurd de bewoonde wereld in…

Onderweg halen we eten en vragen of we bij een tafeltje plaats mogen nemen, dat kan. Fijn, want eten afhalen is alleen handig als je bijna thuis bent of een zitplaats kan vinden, wat erg lastig is. De verkoopster maakt zich zorgen dat we geen mondkapje dragen wat buiten nog altijd geen plicht is. Door een mondkapje ga je enorm zweten bij 35’C, met als gevolg dat je steeds met je hand de stroom zweet weg wilt vegen. Niet echt veilig. Bovendien eet het verdomd lastig met een mondkapje. Thuis gaan we maar weer afkoelen in ons privézwembad, nu het nog kan.

Vanochtend, 6 april wandelen we een uurtje langs het strand tot we zwaailichten naast ons zien en horen. Politie stapt uit en wijst ons op een nieuw verbod; sinds gisteren is het strand gesloten. We vonden het al zo extreem stil. We snappen de risico’s en het verbod niet op het lange, grote, lege strand. De  politie geeft aan dat we beter terug naar ons hotel kunnen. Nou eh. Dat is echt niet beter hoor. Als we vragen of we in de schaduw van de palmbomen terug mogen wandelen, krijgen we akkoord. Als we een bankje zien – tussen strand en straat –  gaan we zitten lezen (jaaah, boek 2!). Ook dat mag niet, aldus een volgende agent. We wandelen terug op het goedgekeurde stukje schaduw tot we een derde waarschuwing krijgen. Grrr. Door foto’s te maken leggen ze blijkbaar nog een dossier aan ook! Zij maken foto’s? Dan wij ook 😉.

Vlakbij ons hotel is een strook strand, want niet commercieel en niet afgezet is. Gelijk de verklaring dat we eerder het strand opkwamen zonder erg te hebben in welk verbod dan ook. We pakken hier ons boek er weer bij. De politie rijdt langs, kijkt en gaat blijkbaar nu wel akkoord. Gelukkig maar. Ons zwembad is immers niet alleen verboden gebied, er is geen schaduw te vinden, dus daar willen we voor 15.00 uur niet zijn!

2 gedachtes over “Thailand, deel 1: land #32; Corona-update (21 maart – 6 april)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s