Maandag 29 juli, nwe week, maar geen nwe energie…

Brak, na 9u slaap en 45 minuten snoezen sta ik op. Traag op gang en de rest van de dag werd het niet beter; alles ging me te traag, schoot niet op. Eerst buiten gewerkt, maar eind juli betekent minder bladeren, meer zon, minder schaduw, en niet meer zo geweldig concentreren buiten. Dus naar werk en met een stevige wandeling (eh gedurende 10 minuutjes) er heen hoopte ik op wat meer energie maar die bleef de rest van de dag toch uit. Helaas. Op naar mijn reflectieverslag, een irritante plicht die ik ook binnen 3 weken moet aanleveren en waar je minder op moet concentreren. Dat ging beter, maar teveel onduidelijkheden en vaagheden dat ik er nog steeds geen energie van kreeg, maar hé al wel een start gemaakt en dat is fijn!

Voor het avondeten is de vraag wat we nu weer gaan eten. Ik eet elke lunch buiten de deur en dus warm, ben hier 3 maanden, en heb alle groente al tig keer gegeten en dus weet ik het niet meer. Maïs! Hier en daar liggen ook maïskolven en i.p.v. de maïspap nsima kan je die natuurlijk ook eten. Mijn huisgenoot vindt maïs een zetmeelbron, zoals het hier en in meerdere landen inderdaad als staplefood en dus als zetmeel wordt gegeten. Ik vind maïs groente, want zo bestempelen we dit in NL, zo zegt het RIVM, het voedingscentrum, ik als diëtist, en mijn patiënten. Maar maïs combineren met aardappelen kan volgens mijn huisgenoot toch echt niet. Over het idee agree to disagree en dat we beide de maaltijd wat anders indelen, worden we het ook niet eens, want dat zou ingewikkeld koken zijn qua hoeveelheden. Ik zie echt het probleem niet, want dan zouden we -in mijn ogen- beiden tevreden kunnen zijn leek me… Helaas wordt het niet leuk discussiëren of elkaar begrijpen en ervan te leren, maar wordt het gesprek bestempeld als ‘ruzie’. Jammer. Tot heden waren we het snel eens en sinds dag één van het hier samen wonen, eten we gezellig samen. Uiteindelijk eten we ook wel samen en omdat ik de aardappelen laat staan is de lucht weer geklaard. Zo blijkt weer dat ieder zijn eigen waarheid heeft en die gekleurd is met wat we hebben geleerd, en dat het soms lastig is af te wijken van je eigen normen en waarden. 

Dinsdag 30 juli tot donderdag 01 augustus

Ik blijf de hele week moe, probeer bij te slapen en vooruit te kijken, maar energie blijft uit. Het lukt me wat te bloggen maar veel andere dingen buiten de stage zit er niet in. Mijn huisgenoot en ik eten dagelijks gezellig samen en laten de maandagdiscussie achter ons. Voor de Engelse les met Gracian heb ik deze week echt geen tijd en ik hoop dat Ellis het t.z.t. wil overnemen wat ook gebeurt. Haar Engels is toch veel beter, dus dat is dan ook logischer haha.

Kendi is naar huis gevlogen en ook Kesso is weg voor vakantie in Zwitserland en Nederland. Dat betekent nog een kleine 3 weken zonder supervisors, want de WUR supervisors zijn ook afwezig. Niet handig zo de laatste weekjes van mijn afronding… Om die reden moet ik ook bijtijds alle afspraken gepland hebben; de laatste assessment, oral defence en presentatie. Op de één of andere manier heb ik vaak moeite uit te vinden wat, wanneer, en hoe het geregeld dient te worden bij de WUR en bij navraag geven de medestudenten allen een ander antwoord. Zowel de presentatie en examen plan ik om ze beide een paar dagen later weer te moeten annuleren, het moet anders. Voor het aanleveren van de laatste draft, het ontvangen van feedback, het verwerken ervan en de oral defence etc., is een zeer kort tijdsbestek van 19 augustus (zijn de supervisors terug) en 1 september dat alles ingeleverd dient te zijn. Zeker omdat ik 16 augustus klaar zou willen en moeten zijn en Auke komt. Anyway, ik bel een paar keer met het secretariaat waar ze goed meedenken en we gooien alles meermaals om, tot we uitkomen op 29 en 30 augustus voor alle laatste activiteiten. Zo kan ik op de valreep afstuderen voor 1/9/24 en hoef ik voor een formaliteit niet het nieuwe studiejaar in te schrijven. Maar wat dat voor consequenties heeft voor de ‘vrije tijd’ na 16 augustus…? Hmmm..

Deze week staat een man voor de deur die honger heeft. Hij verkoopt oerlelijke houten beelden en ik besluit een giraf te kopen zodat hij kan eten. Hij bedelt er niet om, hij heeft iets gemaakt dat hij verkoopt en dat is te waarderen. De giraf decoreert het huis (beter iets dan niets).

Op het werk hebben we op een dag de hele dag geen stromend water… en dat is toch lastig! Geen koffie of heet water… geen wc doorspoelen, geen handen wassen. Nou ja op zich hebben ze als back-up wel een ton met water om de handen te wassen en een drinkwater apparaat, maar ook dat raakt (te) snel leeg… Super onhandig zeker omdat we de komende paar dagen hetzelfde zullen meemaken. Zullen ze de rekening niet hebben betaald…? Thuis en in de rest van het ziekenhuis hebben ze namelijk wel gewoon water…

Vrijdag 2 augustus: doe ik het of doe ik het niet.

Het is alweer bijna weekend…! En wat ga ik nu doen? In plaats van geen plannen (meeste vrienden hier zijn het land uit dan wel aan de andere kant van het land), zijn er nu teveel leuke opties die allemaal niet ideaal zijn, doch heel leuk kunnen uitpakken. Het eerste idee is wandelen in Mulanje, het berggebied met de hoogste bergtop van Malawi. Iets wat zeer de moeite waard moet zijn. Er zijn notabene 2 wandelopties; a) een georganiseerde tententocht (was dat nou wel of niet leuk..?) naar een waterval en b) een goedkopere huttentocht naar ‘Sapitwa’; de piek én een waterval. Beide klinken leuk, maar het kamperen met alles wat er bij komt kijken aan georganiseer en meenemen klinkt toch net wat minder. En ik kom er ook niet achter waarom die 2x zo duur is, wel dat ik onvoldoende materiaal heb. De 2^e klinkt te mooi om waar te zijn; voor €12,50 2 dagen met een groep van 15-20p de bergen in met overnachting in een hut, alle maaltijden, gidsen, porters, alles geregeld. Enige is nog wel, hoe kom ik in Mulanje..? De auto die ik graag huur, had ik al soort van in optie genomen, maar is voor ik kon besluiten, gecanceld… dus dan wordt het OV of heel snel een andere auto weten te huren…  Dan hebben we nog optie c) met Tawachi mee naar het meer, waar hij met zijn maatjes een wandelrun gaan doen en ondanks 3-4u rijden, ze heen (om 3u ’s ochtends) en diezelfde middag terug rijden …. Ellis wilde ook wel mee en er was plek in de auto… !

Om 13u neem ik na wikken, wegen en veelvuldig contacten eindelijk de beslissing, ik ga mee met de huttentocht! Parisa leek ook enthousiast maar had twijfels bij de haalbaarheid van de tocht. De wandeling is een bekende tocht en online lijkt het 6u wandelen per dag te zijn gedurende 3 dagen, al is deze tocht voor 2 dagen gepland. Dus ik dubbelcheck bij de organisatie, maar ‘het is geen enkel probleem, allemaal hartstikke haalbaar…’. Hmmm.. ik hoop maar dat het klopt!

Als ik mee wil op de tocht, moet ik snel werk achter me laten en me gaan organiseren. Dus vlieg ik om 14u de deur uit, pak een motortaxi heen&weer naar Chipiku om me te bevoorraden, verzamel mijn spullen en sta om 16u aan de straat met de duim omhoog. De andere kant op reizen naar de gedeelde taxi’s en minibussen kost tijd, dus wil ik liften. Binnen 3 minuten stopt er een minibus, waarin ik ruim kan zitten en er zelden wordt gestopt voor meer mensen, top! Geoffrey is de organisator van de wandeltocht en zou me halverwege oppikken (@Limbe/Blantyre), maar onderweg was dat plan opeens van de baan. In Blantyre is het reeds donker (18u) en tot mijn geluk moet een mede reisgenoot uit de minibus dezelfde kant op en escort me. Het is druk en voelt niet helemaal veilig, dus fijn met een lokale (onbekende!) man aan mijn zijde. …Ik word in een minibusje ingezet waar zeker 24p in blijken te passen. Ik heb de pech op het opklapstoeltje zonder leuning te zitten met een persoon die voor me staat (nee dat past niet, klopt). Ik leun daardoor op iemand achter me en zit hartstikke vast tussen alles en iedereen. Eigenlijk wel zo veilig, want zo zal ik bij een remactie niet door de bus vliegen en val er ook niet zomaar uit, al valt de deur steeds open… welkom in Malawi!

In Mulanje pikt Geoffrey me op om me naar het hotel te vervoeren waarvandaan de tocht is georganiseerd. Ik laat me dus volgen (locatie delen) en ontvoeren (in auto meegenomen) naar een hotel 3-4u reizen van huis… Klinkt naïef, maar soms weet je dat het okay is. Bij aankomst word ik gelijk voorgesteld aan het andere deel van de organisatie, krijg een 1p volledig voorziene miniwoning toegewezen, en gaan we samen eten. Dit wandelweekend is blijkbaar een pilot, waarbij de meeste deelnemers uit Mulanje zelf komen en in dit hotel werken dan wel mee samenwerken. In de nabije toekomst willen ze voor toeristen wandeltochten organiseren en dus is de organisator blij met mij als azungu om mijn ervaringen straks te horen. Oftewel ik ben de enige azungu tussen de Malawiërs, leuk!

Zaterdag 3 augustus: Bergwandelen in Mulanje

Om 4u30 de wekker, 5u verzamelen, en om 5u30 weg, is de planning. Te vroeg voor het hotelontbijt, maar voor mij geen berg op, zonder ontbijt. Dus had ik brood meegenomen en zie melk en suiker staan en maak er een koud wentelteefje van, wat een smakelijke oplossing blijkt. Om 5u30 sta ik buiten en raak in paniek, niemand te zien en te horen, ze zijn me vergeten! Maar nee één man staat er al een half uur te wachten en de rest is er nóg niet. Tja dit is typisch Malawi. Tegen 6u rijden we naar het startpunt, tegen 6u45 gaan we eindelijk met 17 personen bewapend met wandelstok, 2 i.p.v. 3 gidsen, en een paar dragers de berg op. Allemaal jonge mensen en eh… een enkeling van mijn leeftijd. We krijgen een pakje sap en 10 snoepjes als brandstof mee…(!) Na een klein halfuurtje is het tijd voor een eerste pauze. Wat?? Nu al…? Dat belooft wat, de eersten zitten zelfs al wat te zuchten van inspanning maar mijns inziens stelt het nog niets voor. Ook al komt bijna iedereen uit Mulanje en anders uit de naastgelegen grote stad Blantyre, op een enkeling na heeft nog niemand van de groep een wandeling in hun achtertuin – dit berggebied- gemaakt! Doordat we een uur na planning zijn vertrokken, het tempo niet al te hoog ligt en de hoeveelheid pauzes wel, loopt de tijd en dus de temperatuur fors op. Het is al snel warm, ondanks schaduw. De omgeving is net zo snel al prachtig! Heel wat anders dan Zomba, mooie uitzichten, prachtig gebied. We wandelen kletsend omhoog terwijl ik geniet van de omgeving. Wauw!

(fotos = slideshow)

We hebben dragers mee voor het eten en drinken, maar ik heb ook zelf snacks mee; bammetjes, gekookte eieren, pinda’s en koffie.  Wat een geluk, want zo’n drager is niet persé in de buurt als je honger, dorst of om andere redenen pauze nodig hebt. In Malawi is het meer dan in NL de gewoonte alles te delen en dus bied ik mijn proviand aan, waar gretig gebruik van wordt gemaakt. Sterker nog, een uitzondering daar gelaten zijn we reeds uren met deze pittige inspanning bezig zonder eten en beperkt drinken. Het weekend kost slechts 25.000 (€12,50) met het idee; het is helemaal verzorgd; hut, matjes, eten en drinken en dus wacht iedereen af wat er op hem/haar afkomt. De sap en snoepjes bij de start leek mij geen voeding voor een bergtocht, maar dat is het hier dus wel. Of eigenlijk toch ook niet.

We wandelen via de ‘Skyline’, steken een rivier over (flink op en neer dus) richting Chisepo hut. Als we oververhit en uitgehongerd zijn, is er tot mijn blije verrassing een samosa-break. Jaaaa in de schaduw en voor de volgende klim zijn er heerlijke samosa’s! Dat deze pasteitjes vlees bevatten en al uren in de warmte zijn geweest, accepteer ik, want het korte termijn effect – de trek dempen- is sterker dan de angst voor buikklachten…

(fotos = slideshow)

Tegen 14u bereiken we de hut. De planning was om de top te bereiken, maar het is relatief laat én we hebben nog steeds niet geluncht (en het gros zelfs niet ontbeten). De top is volgens internet een retourtje van 5-6u…! Een paar iets snellere wandelaars, incl. de organisator zijn wel doorgelopen. Wachtend op een lunch die nog gemaakt moet worden, bediscussiëren wij of dat wel zo verstandig is… (echt niet!). Als om 16u de lunch wordt geserveerd is gelukkig bijna iedereen terug bij de hut, ook de groep die in eerste instantie nog door wilde naar de top. Voor de lunch was een levende kip mee naar boven gekomen. Heel normaal hier, hygiëne hebben ze best hoog zitten en bij gebrek aan koeling is de kip dus kakelvers!

Er zijn geen douches, maar een bak koud of, naar wens, warm water om je te wassen. Ik gebruik de koude rivier om gezicht en voeten te wassen. Dat iets lager gelegen het water voor ons eten wordt verzameld, merk ik wat later pas…  Het is overigens erg druk bij de hut, niet alleen wij, maar ook andere gezelschappen zullen er overnachten. Ik vraag me af hoe, want er is voor 15-20 plek en met alleen ons eigenlijk al vol. Ook al is bekend dat er duidelijke overbezetting is en het eigenlijk niet past, matjes flink verdeeld moeten worden etc., wordt er geen actie op ondernomen. We gaan eerst een kampvuur maken, om 20u nog een keertje eten en dan is het tijd als de anderen slapen om de discussie aan te gaan en met veel lawaai te passen en meten, zodat wij als groep met 2-3p per matje lepeltje-lepeltje kunnen gaan slapen. Tja. Ach. Hmmm.. Nou ja gelukkig hadden we slaapzakken mee en heeft iedereen wel een eigen slaapzak…Ik slaap met donsjas en regenjas en al aan en ben lekker warm met zelfs wat draairuimte, wat een luxe!

Zondag 4 augustus: Sapitwa peak

Om 3u30 gaat de wekker, om om 4u de berg op te lopen, dus pas tegen 4u45 gaan we omhoog. We starten op 2.200m. Zonder ontbijt, maar dat is op dit tijdstip misschien wel normaal. Ik pak toch nog even een droge boterham en -geleerd van gisteren-, wat snacks voor meerdere mensen, want ik denk niet we voorlopig eten krijgen. Er werd nu wel geadviseerd snacks mee te pakken, maar de meesten hadden geen zin in ‘sjouwen’, en ‘iemand anders zal er wel zorg voor dragen…” en dan weet je dat er een herhaling van zetten gaat komen…

Het is pikkedonker en ik ben de enige met een hoofdlamp, er zijn wel meerdere zaklantaarns, maar een zaklantaarn betekent geen vrije handen. Het is nog fris en daarmee juist wel lekker om de steile berg te beklimmen…! Na een uur begint de hemel rood te kleuren en hebben we meer zicht, maar vooral ook prachtige uitzichten. De klim is pittig, zeer steil en het lukt me net om met mijn bergschoenen tegen de wanden op te klauteren. De Malawiërs daarentegen zijn niet voorzien van dit soort gemakken als een hoofdlamp, lichtgewicht donsjas of… goede bergschoenen…! Des te meer reden dat ze geregeld met handen en voeten moeten klauteren.. Tegen 6u komt de zon op, maar dan zijn we nog niet op de piek. Om een of andere reden worden we wel gemaand op te schieten, al zijn we te laat voor de sunrise. De route is behoorlijk technisch, soms hebben we touwen nodig, andere momenten springen we met hulp van de gids van de ene rots naar de andere.

De wandelstok is praktisch, tot ik de mijne breek omdat ik erop spring, dom! Kruip door sluip door, dit is leuk! Maar m.i. niet weggelegd voor ons kluitje onervaren mensen. Ik ben notabene de meest ervaren hiker! (dat zegt genoeg). Ik ben blij dat ik al 3 maanden heb getraind in Zomba…! Maar dan zijn we op de top! 3.002m. Ik wil foto’s maken van de prachtige zonnestralen draperend over de bergen, maar de camera hapert. Er zit een stofje IN de lens en de camera gaat bij tegenlicht er steeds op scherpstellen… grrrr!!!! Eindelijk durven anderen foto’s te maken (ze hebben een los mobieltje die meestal veilig opgeborgen is), maar mijn camera doet niets meer… ☹

Als we terug wandelen komen we de tweede groep tegen, het is al een uur of 8 en jaaa daar zijn dan ook eindelijk de snacks: een rol koekjes en voor eenieder en een pakje sap. Snelle suikers zijn het zeker. Ik kies voor brood met koekjes als beleg en ik maak anderen blij met mijn pinda’s als aanvulling. Ik word verdrietig van het typische Malawische gedrag om een leeg pakje, zakje, of snoeppapiertje zonder pardon de natuur in te gooien. In Malawi is geen vuilophaaldienst, laat staan gescheiden afval, alles wordt óf verbrand (extra smogvorming) óf gewoon in je eigen tuin of natuur gedumpt. Het is onbegonnen werk om hier nu van 20p 3x per dag een leeg pakje op te pakken. Gelukkig lijken een aantal groepsgenoten toch gevoelig voor mijn betoog dat we allemaal van de mooie, schone natuur willen genieten en nemen hun eigen vuilnis de berg af. Het is ook wel complex, want later zal het alsnog in de natuur belanden, dan wel de lucht vervuilen…

We zijn gisteren met 2 i.p.v. 3 gidsen de berg op gegaan, wat krap is met zo’n grote groep en de 2^e gids blijkt nu ook weg. Hij moest met een van de dames omkeren naar het dal. Wat betekent dat wij -twee groepen- één gids moeten delen. ‘Onze’ gids gaat verder omhoog met de 2^e groep en wij dus zonder, naar beneden. Onze groep valt onderweg verder uit elkaar, want de snelheid naar beneden wisselt nog meer. Tevens kan één teamgenoot een knie niet meer buigen en moet daardoor bijna hinkelend de berg af. Zo’n 800m hoogtemeters lager ligt de hut en dan hebben we nog 1.400m (!!) te dalen en wat kilometers te gaan….! Hoe?? Ik was zo bijdehand te vragen wel te zorgen dat er een ontbijt klaar zou staan als we terug zouden komen. Dat zou ook besteld zijn om 10u, maar het is 11u als wij bij de hut zijn en het ontbijt moet nog gekookt worden… Om 11u45 werken we het ontbijt naar binnen om om 12u de verdere afdaling aan te gaan. Een heel uur pauze klinkt lang, maar na een dag wandelen, korte nacht en de piek te bestijgen, was dit niets te veel! Als wij vertrekken is er van de 2^e groep overigens nog niets te zien… Hoe laat zij komen en helemaal beneden zullen zijn, is onduidelijk en dat geldt óók voor de dragers die met onze bagage sjouwden. Dus besluit ik mijn eigen extra tas zelf maar naar beneden te gaan sjouwen. Niet fijn, maar het lukt me om de extra tas aan de dagrugtas te binden en zo mijn handen vrij te houden. Al betekent dit ‘een slingergewicht’ met alle risico’s van dien.

Onderweg naar beneden is het ondanks het afdalen erg warm. Door het veelvuldig kappen van de bomen is schaduw schaars. De zon brandt op onze hoofden en de temperatuur blijft oplopen. Afdalen wordt geregeld afgewisseld met klimmen en steile, moeizamere delen. De 4 voorste mensen wachten soms op de 4 achterste mensen (waar ik bij hoor), maar als we compleet zijn, zit voor hun de pauze erop. Wij – de trageren – hebben juist meer moeite en lopen daarom achterop, maar hebben eveneens pauze nodig, sterker nog, misschien wel meer. Altijd een lastig dilemma met wandelen, zeker in de bergen. Uiteindelijk komt het erop neer dat ik slechts 3x 5min. (!) pauze heb gehad als we om 17u30 beneden zijn. De flinke afdaling van 12km was verder dan de organisatie bleef aangeven en de mooie watervallen waren niet zoals steeds beloofd een pauzeplek, daar was namelijk geen tijd voor. Sterker nog, de waterval (Nkhalamba waterfalls), wat een belangrijk onderdeel van dit weekend zou zijn, hebben we gemist…! Anyway, ik moet nageven dat het dwingende doorlopen heeft opgeleverd dat we de bergen uitwaren, exact voor de duisternis genadeloos insloeg.

Maar ja, er was nog iemand, namelijk de dame die om 5u30 al de aftocht heeft gewaagd omdat de piek echt niet ging. We kwamen haar onderweg nog tegen, ook geblesseerd. Die is nog wel even onderweg. En dan hebben we er nog een stuk of 8-9 die na 12u nog de hut moesten bereiken, moesten lunchen én dan nog naar beneden moesten komen.. en ja dat was de tragere groep die nog wat meer moeite heeft in vergelijking met onze groep en na zoveel inspanning dus ook nog eens in het donker uitkomen…! Enige pluspunt…ze hebben de gids en zaklantaarns bij zich! Gelukkig maar!  

Terug bij het hotel is het 18u, zondagavond, mijn batterij van de telefoon én van mijn nieuwe vooraf 100% opgeladen powerbank ook… Ik moet nu heel snel actie ondernemen, hang mijn telefoon aan een andere powerbank, ga als een razende appen voor vervoer vanaf Blantyre, backup overnachting Blantyre bij bekenden en krijg 0 op het rekwest. Het advies wat ik keer op keer krijg: “blijf, ga niet reizen, in Blantyre is het nu gevaarlijk op straat”. Het feit dat daar straatkinderen rondlopen die zonder boe of bah mensen neersteken is aardig beangstigend inderdaad… Ik kan met 2 andere wandelaars wel tot Blantyre mee, maar daar ben ik toch echt op mezelf aangewezen en dus kies ik eieren voor mijn geld, check opnieuw in en beland in dezelfde hotelkamer. Mijn telefoon heeft wat sap, mijn powerbank ligt bij de receptie verder op te laden en dus kan ik douchen om daarna mijn vieze kleding weer aan te trekken, want iets schoons heb ik niet mee. Ik ga met de organisator Geoffrey opnieuw eten en vraag hoe hij terugkijkt op een m.i. toch wel wat mislukte weekend…. Hij blijft net als de rest van de tijd een ras-optimist en vond het een mooi weekend met een goede uitdaging maar niets te veel. Zelf ben ik een stuk minder enthousiast en hij wilde graag mijn feedback. Het was immers een pilotweekend om later aan toeristen aan te bieden. Ik vind het lastig evenveel positieve als negatieve punten weer te geven, maar heb duidelijk kunnen maken dat er veel veranderd moet worden willen azungu’s dit accepteren! Het begint met realistisch zijn (ja dit is 100% een 3-daagse tocht die je niet zomaar in 2 dagen kan proppen), verwachtingsmanagement (niet steeds zeggen dat we er bijna zijn, pauze krijgen, het slechts enkele kilometers zijn, etc. als daar niets van klopt) en zorgen voor voldoende proviand op de voldoende momenten zodat mensen met brandstof wandelen. Zijn optimisme was mooi, maar realisme in dit geval net wat helpender in mijn ogen. Wat de andere Malawiërs ervan vonden…? Tegen je baas/ hogere rang negatief uitlaten dan wel opbouwende kritiek geven, past niet binnen de cultuur. De vele blessures die ze opliepen en de kapotgelopen schoenen vinden ze erbij horen, dan wel iets overkomelijks, en niet iets wat te voorkomen was door minder extreme inspanning, voldoende eten, drinken en pauzes. Ja ik merk nu wel dat de Malawiërs prachtig positief zijn ingesteld!

Toen die ene dame eindelijk om 19u15 de berg af was en in de groep appte voor vervoer, was Geoffrey nog steeds overpositief dat ze wel kon wachten op de anderen. Ik kon me totaal niet voorstellen dat de anderen voor 21 à 22u beneden konden zijn, gezien onze vertrektijd, minimale pauzes en het feit dat wij daglicht hadden. En ben dus zeer duidelijk dat hij dat niet kan maken, waarop hij gelukkig actie onderneemt. Als ik om 21u kapot in slaap val is er nog geen bericht van de anderen (en in de bergen geen bereik)…. Ojeee!