Korea, deel 4: Een weekje in megastad Seoul (zondag 29 september t/m vrijdag 4 oktober)

Zondag 29 september

Seoul is de 5e megastad die we deze reis bezoeken, na Mumbai, Shanghai, Osaka en Tokyo. Metropolen van meer dan 10 miljoen inwoners, waarbij we steden als Teheran, Athene, Nanjing en Lucknow niet eens meetellen. We naderen de stad langs de rivier, wat heerlijk doorfietsen is: fietspaden, druk bevolkt door (lokale) fietsers. Fietsen is populair in Zuid Korea en zeker op zondag. Langs elke rivier is een fietspad. Langs de grote rivieren in Seoul is zelfs aan beide kanten een uitgebreid fietspadennetwerk. Fietsen zonder autoverkeer, stoplichten en geluidsarm ruim onder het verkeer dat boven ons raast. Wij vallen enorm op tussen de recreërende mensen en dan hebben we het niet alleen over onze bepakking. De Koreaan fietst meestal op ogenschijnlijk gloednieuwe, blitse fietsen en in hippe, nieuwe kleren met sfeervolle muziek die uit de box galmt. De box die in plaats van een bidon standaard op de fiets zit. Bovendien zijn Koreanen vaak van top tot teen bedekt. Wij voelen ons underdressed, terwijl we notabene aan het fietsen zijn, dus who cares? De Koreanen lijkt het niet te boeien. Wij (en zeker niet iedere fietser) worden vrijwel continu door iedere fietser met groot enthousiasme begroet. We voelen ons enorm welkom door de hartverwarmende begroetingen. De laatste keer dat we op zo’n grote schaal, zo enthousiast zijn begroet, is Iran geweest. Dat wordt echt wennen als we in Nederland weer gewo(o)n(e) (fietsers) zijn!

We kunnen pas na 16:00 uur inchecken en besluiten de tijd te ‘doden’ in het Olympic Park. In dit park staat een aantal van de stadions die voor de Olympische Spelen van 1988 gebouwd zijn. Stadions voor o.a. tennis, zwemmen, handbal en het baanrennen. Het park ligt zo’n 20 km buiten het centrum en ligt op onze route. Het is een mooi groen park, waar van alles gaande is. Mensen zijn aan het picknicken, er wordt muziek gemaakt en er zijn allerlei activiteiten. Vandaag vieren ze iets wat te maken heeft met een herdenking van het Baekje imperium, één van de staatkundige voorgangers van het huidige (Zuid) Korea. Een fijne plek om hier nu te zijn!

Het is al avond als we inchecken in ons hostel. Een hostel waar we twee andere fietsers ontmoeten. Aline uit Frankrijk en David uit Duitsland. Aline en David kennen elkaar alleen van Whatsapp en gaan samen door Zuid Korea en (een deel) van Japan te fietsen. Wij ‘kennen’ alleen Aline van de fiets Whatsapp-groep en het is een leuk vooruitzicht om wereldfietsers te ontmoeten. Ervaringen uitwisselen, tips delen en een stuk gezelschap. We ontmoeten maar weinig andere reizigers, laat staan wereldfietsers, dus we kijken uit naar het gezelschap. We kunnen flink bijkletsen met Aline onder het genot van een zelf gemaakte maaltijd, terwijl David nog in het vliegtuig vanuit China onderweg is. Aline was zo bijdehand om de niet-uitgeruste keuken door het hostelpersoneel te laten voorzien van een pan en braadpan, zodat we daadwerkelijk kunnen koken. Daar hadden we immers het hostel op uitgezocht; de mogelijkheid in een echte keuken te koken – iets wat prettig is als je lang onderweg bent en (noodgedwongen – nee dat is niet hetzelfde als ongewenst) veel buiten de deur eet. We kletsen honderd uit over de fietsreis(plannen) en kunnen veel tips uitwisselen, omdat we in tegenovergestelde richting reizen. Voor ons daarbij de ideale kans onze Japanse spullen kwijt te raken: een boekje Japans leren (praktisch ongebruikt), een boekje Japanse etiquette (totaal niet overbodig ;), de kaart en Japanse stekkers. Wij raken gewicht kwijt en zij zijn bij aankomst in Zuid-Korea per direct voorbereid op… eh.. Japan. Seoul voelt al helemaal thuis met ‘eigen’ keuken en nieuwe vrienden.

Maandag 30-9 en dinsdag 1 oktober

David is kennelijk goed gearriveerd, want zijn fiets treffen we de volgende ochtend voor onze deur aan. Dat er beneden een bagageruimte is, omgetoverd tot fietsgarage, kon hij ook niet weten…

We gaan twee dagen soms samen, soms met z’n drieën en anders met z’n allen op stap. Seoullo 7017 is een plek die we samen ontdekken. Een autoweg met fly-overs, gebouwd in 1970 en in 2017 omgetoverd tot een wandelpromenade met planten, bomen en kunst. Een fijn stukje ontspanning in de grote stad. Aline blijkt prachtig te kunnen pianospelen en kleed de ruimte verder aan met een heerlijk ontspannen muziekstuk. We bezoeken Ihwa mural village, een soort kunstdorp met veel muurschilderingen, gebouwd tegen de oude stadsmuren van Seoul aan. De oude binnenstad van Seoul is strategisch gebouwd tussen 4 heuvels in en door het bouwen van een stadsmuur tussen deze bergen, ontstond een goed verdedigbare stad. Ihwa valt een beetje tegen, of wellicht was ons referentiekader een pittige. Wij hadden gehoopt dat het zoiets was als het overweldigende Gamcheon in Busan, maar Ihwa komt daar niet bij in de buurt. En ach Gamcheon is en blijft ook wel de highlight van Korea, dus probeer daar maar aan te tippen…

Auke en Aline wilden graag naar een museum en met z’n drieën gaan we voor het nationale museum. Dit is het ook niet helemaal. Of wellicht hadden we niet een uitgebreide rondleiding moeten nemen. De gids vertelt heel uitgebreid en gedetailleerd over allerlei kunstvoorwerpen uit de oudheid. Leuk voor de liefhebber, maar wij zijn net wat meer geïnteresseerd in de grotere lijn van het Korea van nu en wellicht een stuk geschiedenis die geleid heeft tot het huidige Korea.

Gelukkig is het onverdeeld gezellig met onze collega wereldfietsers. Aline organiseert voor onze laatste gezamenlijke avond een picknickavondje, met wat mensen die zij heeft leren kennen in Seoul. Met haar Warmshowerhosts (een Amerikaans/Koreaans stel), een vriendin van hun en een Française die met de auto de wereld over reist, spreken we af in een park aan de Namgang rivier. Met zelf meegenomen hapjes en drankjes is het super gezellig en typisch Koreaans; lekker buiten recreëren. We merken meer en meer dat dat ons grootste gemis is geweest in Japan; mensen die op straat leven, recreëren en genieten.

Woensdagen 2 oktober; Gangnam style; plastische chirurgie. Doen we het wel of doen we het niet?

Eind van de ochtend vertrekken Aline en David naar Sokcho. Juist als het regent en waar ze de rest van de dag niet meer onderuit zullen komen. Er is opnieuw een tyfoon onderweg, waaraan deze enorme regenval vooraf gaat. Reden voor ons om het OV te testen. Onze bestemming is Gangnam. De upperclasswijk waar de wereldhit Gangnam style over gaat en waar het wemelt van de plastische chirurgie. Hier kan je heel je uiterlijk naar believen laten veranderen. En tja, omdat we respectievelijk 40 en 50 jaar zijn geworden, is het hoog tijd voor wat verbeter- en verjongingsacties! Korea en specifiek Gangnam zijn de place to be! En omdat we proberen te integreren, in welke cultuur dan ook, is er géén andere keuze. In Korea draait het om uiterlijk. Nieuwe, mooie, kleurrijke kleding en een mooi gezichtje. Een mooi gezichtje met een witte huid, grote ogen, een smal neusje, hoge jukbenen, strakke kaaklijn, etc. Net even anders dan het fijne ronde gezichtje van de Aziaat met wat smallere ogen dan de blanke medemens. Een aanpassing is hier een dagelijkse kleinigheid tegen een kleine prijs.

We hebben allebei wat plekjes in het gezicht, die we niet mooi vinden en willen laten weghalen. Superkleine ingrepen (je moet ergens beginnen), maar toch een spannende beslissing, die WIJ niet licht nemen.

We hebben een afspraak staan en gaan direct wat in de omgeving ‘rondshoppen’. Bij de eerste kliniek worden fikse prijzen (€120,- p.p.) geopperd. In Nederland misschien normaal of weinig, maar we hadden ons ingelezen en hebben lagere prijzen in gedachten. Bij de volgende kliniek, waar we een afspraak hebben, gaat het allemaal iets te makkelijk en te snel, zonder goede en duidelijke uitleg. Het stelt voor hun natuurlijk niets voor. Wij denken daar alleen net even anders over. Wat we met ‘te snel en makkelijk’ bedoelen? We zitten in de wachtkamer, er komt een assistent met een stift aan en we arceren de plekjes. Met stiftrondjes in het gezicht, benoemt hij het bedrag (zo’n €50,- samen), vraagt te betalen en mee te lopen voor de behandeling. Huh? Wat? Nu? We komen voor informatie en uitleg. Hoe zit het met het resultaat, het aantal behandelingen, zonlicht, nabehandeling, etc.? We willen morgen eigenlijk naar de sauna, mag dat wel? Geen probleem, zo blijkt. Het lijkt óns echter beter het zekere voor het onzekere te nemen en na de sauna terug te komen. Met een afspraak op zak staan we net zo snel weer buiten. Het voelt echter zo slecht dat we de afspraak per ommegaande per mail en met genoemde reden afzeggen. Als reactie schrijven ze dat ze hopen ons binnenkort alsnog te zien. Dat bedoelen we, zelfs een mail van drie regels, lezen ze al te vluchtig!

Bij de 3e kliniek hebben we een beter gevoel waar een arts met assistent vertaler de tijd neemt en goed naar de plekjes kijkt. We maken we een afspraak voor vrijdag. Kliniek 2 en 3 (50.000 pp, €75 samen) zitten qua prijs dicht bij elkaar. Ja, ook hier willen ze best direct aan de slag, maar we willen nog even bedenktijd voordat we iemand aan ons gezicht laten zitten. Met deze kennis op zak, laten we onze gedachten bezinken en bezoeken we de grootste toeristische trekpleister in de omgeving: het enorme, moderne COEX winkelcentrum, met een spectaculaire bibliotheek.

Donderdag 3 oktober

De lucht is opgeklaard en we kunnen lekker met de fiets op pad. We bezoeken de futuristische Dongdaemon Plaza, de levendige Gwangyang markt, het Changdeokgung paleizencomplex en Bukchon Hanok village. Prachtige plaatsen waarbij de Bukchon Hanok village eruit springt. Dit is een wijk vol met traditionele Koreaanse huizen, deels bewoond door mensen, deels museum, deels horeca/galerie. Het is er een drukte van jewelste en desondanks straalt de wijk een hoop rust uit. Dit is mede mogelijk doordat er streng op toegezien wordt dat bezoekers de woonwijk niet verstoren. Op het bevuilen van de straat, het maken van teveel lawaai, na 17.00 uur bezoeken, etc. staan serieus hoge boetes. Voor het stiekem maken van foto’s door (deur)openingen staat bijvoorbeeld een maximale gevangenisstraf van 5 jaar!

3 oktober is het Kae Chun Jul, oftewel Stichtingsdag, een nationale feestdag in Korea. Het is de dag ter viering van het ontstaan van het oude Koreaanse koninkrijk Gojoseon. Het is daarom druk op straat met betogers zwaaiend met de Koreaanse vlag. Er is veel politie op de been. Er is geen sprake van een grimmige sfeer zover wij kunnen zien, alhoewel de sfeer ook weinig weg heeft van onze Koningsdag. Waarom veel mensen naast Koreaanse vlaggen ook met Amerikaanse vlaggen zwaaien wordt ons niet helemaal duidelijk.

De wens nieuwe schoenen te kopen, leidt tot niets en dus waagt Hilgien nog maar eens een lijmpoging om de levensduur van de schoenen te rekken tot goedkope schoenenland, China. De ‘kwalitatieve’ waterdichte schoenen bleken binnen een half jaar eigenlijk al niet meer waterdicht. Er was nog geen spat gevallen of de schoenen kregen een grote bek. Afhankelijk van de lijm helpt een lijmpoging dagen tot weken. De laatste lijm gaf maar een paar uur succes. Shoppen naar lijm gaat sneller dan het vinden van schoenen. Hop tube 4 in bezit. Sinds we op reis zijn, zijn we specialisten geworden op gebied van plakken, kleding naaien en andere reparaties. Lang leve ducttape, lijm, naald, draad én geduld!

Ons hostel is volgeboekt en dus hebben we een goed excuus voor een bezoek aan één van de vele jjimjilbangs in Seoul. Het luxe saunacomplex annex goedkope, basic overnachting zoals we in Busan reeds van hebben geproefd. Er zijn twee hele bekende jjimjilbangs: Dragon hill spa en Siloam, we kiezen voor de laatste. We laten –wederom– de meeste bagage in ons hostel achter, zodat we met één tas ons kluisje vullen. Ook hier krijgen we bij binnenkomst handdoeken en een kledingpakje. Voor de mannen een bruin pakje, voor vrouwen oranjerood. Het badderen in de diverse warme tot hete baden en het douchen gebeurt uiteraard naakt en, het is immers Korea, mannen en vrouwen gescheiden. Dit complex met 6 etages heeft voor iedere sekse een aparte etage voor het badderen. Vervolgens zijn er nog 4 verdiepingen gemeenschappelijke ruimtes waar je kan relaxen, gamen, eten of drinken én kan slapen. Hier vind je opnieuw een aantal sauna’s. Dit zijn sauna’s van 50 of 60 graden met verschillende thema’s, waar je gekleed en gemixt in gaat. Er is een zout sauna, een loess sauna en een jade sauna. Uiteraard proberen we die sauna’s ook, maar 50 of 60 graden is toch wel erg heet onder de voeten en te zweterig in ons schone slaapkostuum. Dat sommige mensen in die sauna’s gaan slapen begrijpen we totaal niet!

In deze jjimjilbang kan je slapen waar je maar wilt, op ieder willekeurig stukje vloer. Je kan tevens voor een stapelbed of een soort capsule kiezen; de kleigrot. Dat laatste klinkt bijzonder en klinkt aantrekkelijk. De rode kleigrot is goed voor de bloedcirculatie en het metabolisme, maar niet geschikt voor claustrofoben! Achteraf gezien kan het ook stress en hoge bloeddruk veroorzaken… Inslapen gaat prima. Maar dan wordt Hilgien midden in de nacht op een bizarre manier gewekt. Ze wordt wakker van een gek gevoel aan haar voeten. Het is pikkedonker en het duurt even voor het kwartje valt. Een idioot heeft haar voeten gelikt! Blijkbaar iemand met voetenfetisj?? Iiiieeeeee……..!!!!! Ze schreeuwt de hele boel wakker en de man druipt rustig af. Voor ze in actie kan komen, is de dader allang gevlogen. En herkennen aan zijn kleren doe je niet gezien iedereen hetzelfde slaappakje draagt. Het kost, zeker Hilgien, enige tijd voordat ze de slaap weer kan vatten. Die man begrijpen we wel; als je verslaafd bent aan voeten, is de kleigrot in een jjimjilbang ideaal: allemaal schone voeten die uit een grot steken waar je rustig je keuze uit kan maken en als je slachtoffer wakker wordt heb je ruim de tijd weg te glippen. En als er al camera’s hangen, zie je toch niets in het pikkedonker…

Die laatste nacht in Seoul sluiten we op deze wijze bijzonder af. Hoog tijd om verder te reizen!