China II, deel 3: Van panda's naar authentiek China (15-21 november)

Chengdu 15-17 november

Het is vrijdagochtend als we in Chengdu aankomen. Op het station is per direct duidelijk waar Chengdu voor staat. De muren, de vuilnisbakken, de aankleding… alles staat in het teken van panda’s!  Ook wij laten er geen gras over groeien en gaan met de metro en pandabus in een keer door naar de panda’s, 18km buiten de stad. We willen niet te lang in Chengdu blijven en het weekend is nou eenmaal niet handig een toeristen hot-spot te bezoeken.

In Chengdu is het panda onderzoekscentrum met bijna alleen maar panda’s (en een verdwaalde vogel). Helaas geen wildlifecenter of park maar meer een dierentuin, al hebben de panda’s redelijk wat ruimte. Het is een -naar zeggen- niet-commerciële instantie waar je over panda’s kan leren en waar panda’s in gevangenschap worden voortgepland, iets wat niet makkelijk is. Het centrum bestaat reeds 40 jaar en begon met 6 panda’s. In deze regio van China waren in het verleden redelijk wat panda’s in het wild, echter het aantal neemt hard af. In het onderzoekscentrum neemt het aantal jaarlijks toe. Momenteel zijn er zo’n 120 reuze (zwartwit) panda’s zoals we de panda in het algemeen kennen en daarnaast ruim 75 kleine schattige rode (katachtige) panda’s.

’s Ochtends zijn de panda’s het actiefst, maar dan wel rond 8.00 uur en niet als we rond 10-11 uur aankomen. Wat een slome beesten! Maar wat gaaf om ze te zien eten! Zitten ze daar aan hun bamboe te knagen. Liggen ze daar op hun rug… of zitten ze tegen een boom aan geleund te knabbelen. We kijken onze ogen uit en lopen van de ene naar de andere ruimte voor een andere leeftijdscategorie. We krijgen zelfs de kans om een couveuse met pasgeboren pandaatjes te bekijken. Bij de geboorte wegen ze nog maar 120g, de twee baby’s die wij zien zijn 1 maand oud en wegen 130g en 175g. Wat klein, wat schattig! Oh doorlopen, je krijgt maar 30 seconden en het staat er rijen dik. Gelukkig is buiten genoeg ruimte en meer dan genoeg panda’s om je aan te vergapen. Hoe langer je kijkt, hoe meer je ontdekt. Die dikzakken hangen soms zelfs hoog in een boom op een ogenschijnlijk smal takje te slapen. Stelletje dikke luilakken. Tja van hun dieet word je in principe niet dik; hun voedsel bestaat voor 99% uit bamboe en bamboescheuten en 1% appels en pandabrood. Ze eten wel veel bamboe; 20-40kg bamboe of 50kg bamboescheuten per dag… Tja en dus liggen ze de helft van de tijd te eten, het is nogal veel knaagwerk… Het verteringsstelsel van de panda blijkt ook nog eens zo inefficiënt dat maar 17% van de voedingsstoffen wordt opgenomen. Ze poepen 10-20 kg, grotendeels dus onverteerde bamboe, per dag. Het soort eten en de inefficiënte opname maken niet dik, dus het moet wel een intense luiheid zijn om zo enorm te worden! Al worden panda’s bijna 100x hun geboortegewicht, ze wegen uiteindelijk ‘maar’ 85-120kg als volwassene. Het lijkt heel veel meer! Vergelijkbaar met de beren die we in Kroatië en Japan zagen, die zeker het dubbele wegen.

De rode panda lijkt totaal niet op de reuze panda. Deze kleine roodharige panda wordt max. 5-7kg en 60cm groot. Ze eten maar liefst 30% van hun gewicht aan bamboescheuten en zijn ook zeker de halve dag aan het eten. Het zijn net wasberen, vosjes, katten, knuffelbeesten, maar geen (zwartwit)panda. Maar zeker net zo mooi, dan wel mooier!

Als we denken alle panda’s voldoende te hebben bekeken, is het tegen het eind van de middag. Het moment dat de panda’s weer actief worden, zeker nu het niet te warm is (18-20’C). En jawel, het jongere grut begint te donderjagen, te klieren, achter elkaar aan te zitten, over klimtoestellen te klauteren en op de kop de wereld nog eens te bekijken. Wat zijn ze lenig! Met hun logge lichamen kunnen ze zich in de meest vreemde houdingen brengen en overal tussendoor, mits hun hoofd er door past. Wat is dit leuk! We blijven kijken, filmen en foto’s schieten en hebben na 6u en 600 foto’s pas écht genoeg van de panda’s. Onvoorstelbaar hoe een dierentuin met maar één diersoort je zo kan vermaken!!

Zie onze polarsteps voor meer foto’s; een selectie van 30 ipv 600 😉

Tijd om in ons hotel in te checken en op pad te gaan, voor een ontmoeting met Annemieke en Harm. Annemieke en Harm zijn net als wij een Nederlands stel, die op de fiets reizen en óók op hun fietsen wachten die met de trein op transport zijn gezet. We gaan met ze uit eten en ontdekken al snel dat het geen jonge 20ers zijn, zoals vele fietsers, maar leeftijdsgenoten uit Drenthe en Amsterdam. We kletsen honderduit, tafelen gezellig met hotpot en merken dat we ontzettend op één lijn zitten en dit soort contacten te weinig hebben gehad en zo waardevol zijn. We spreken gauw af de volgende dag de gesprekken voort te zetten.

Weekend! Zaterdag 16 en Zondag 17 november

Het is weekend en we houden weekend; we doen bitter weinig. We starten laat, de avonden zijn te gezellig met Annemieke en Harm en zaterdag ook nog met Thea en Daniël (een Noors/Zweeds stel wereldfietsers). Overdag shoppen we wat (bij Decathlon voor de verandering:), wandelen in de stad, doen een wasje en gaan ’s avonds uit eten (meestal hotpot). Het is supergezellig en het voelt echt alsof we oude vrienden na lange tijd weer ontmoeten. We blijven ons allemaal verbazen over de bende die Chinezen achter zich laten als ze eten… Op zaterdag belanden we met Annemieke en Harm in een bar, waar we om een uur of 2 of 3 of later uit gezet worden. In de gauwigheid vergeten we onze camera. Iets waar we natuurlijk de volgende ochtend pas achter komen. Gelukkig hadden we nog gecheckt of de bar zondags tevens open is. Dat is zo en dus moesten we helaas zondag weer terug naar de bar 😉

Zondagochtend krijgen we een telefoontje. De fietsen zijn aangekomen. Wat?! Dat is ongelooflijk snel. In plaats van de 5 tot 7 dagen, hebben de fietsen in 2 dagen in Lijiang bereikt. We hebben al bijna spijt dat we niet een dag eerder vertrokken zijn uit Chengdu, maar dan zouden we al die extra gezelligheid gemist moeten hebben. En dat is veel waard!

Maandag 18 november

We vertrekken om een uur of 2 ’s middags met de trein, dus we doen het weer rustig aan. Met de metro naar Chengdu Oost; één van de 3 grote stations, een km of 12 uit het centrum. We hopen dat we op of rond het station tijd door kunnen brengen met winkelen of bloggen, maar er is niet zo veel.

De reis van Chengdu naar Lijiang duurt voor ons 24 uur. Het kan sneller, maar de (veel) snellere trein bleek vol voor vandaag en op deze wijze kunnen we de nacht in de trein doorbrengen. We gaan via Guiyang en Kunming, waar we ook moeten overstappen. Dat betekent dat je het station uit moet en weer opnieuw het station in. Door alle controles heen. In Chengdu ging dit vlotjes, maar in Guiyang zit er niemand te slapen en wordt alles nauwlettend in de gaten gehouden. Ze zijn zo alert dat ze ons mes ontdekken. Het mes dat we verstopt hadden in de thermosfles. Het is al een paar keer goed gegaan, vaak omdat de bewaking appt of slaapt achter de monitor. Maar dit keer niet. De treinpolitie is vriendelijk, duidelijk en kordaat. Een mes van meer dan 5 cm lang, mag absoluut niet mee de trein in! Op zich vinden wij het niet zo erg om het mes tijdens de treinreis te missen, maar we hebben het mes daarna weer hard nodig om te koken, boterhammetjes smeren, fruit te snijden etc. Ik praat als Brugman. De 5 politiedames denken mee. Of we het mes op de terugweg kunnen ophalen. Geen optie, we komen niet terug. Of we het mes achter willen laten, geen optie, we hebben een mes nodig. We stellen vragen terug. “Hoe kook jij thuis zonder mes?, Moeten we soms na elke treinreis een nieuw mes kopen?” Ze komen met een bijzonder voorstel; ze bieden ons geld ter vergoeding aan. Wat??! Zie je dat voor je??? Dat je in NL illegaal een mes ergens mee naar binnen neemt, en dan betrapt wordt en geld tóe krijgt voor een nieuwe? Ik ben perplex, sla achterover van verbazing. Ze menen het echt! Wat ontzettend lief, ongelooflijk meedenkend en verbazingwekkend! Maar ik wil toch echt het mes houden; er zit immers een ideaal houdertje om het scherpe deel heen en we zijn er blij mee. Nee, het mes mag niet mee en vervangend geld is niet nodig. Na heel erg lang discussiëren en wachten (hoezo overstap tijd nuttig gebruiken?) is er een oplossing. We worden door een politieman met ons mes geëscorteerd naar de trein. De politieman overhandigt het mes aan een bemanningslid van de trein, die het vervolgens weer overhandigt aan de steward van ons rijtuig. Dat mes krijgen we in Kunming weer terug.

We gaan eerst maar eens slapen op onze ‘hard sleeper’; 3 bedden boven elkaar en niets dat harder is dan de ‘soft sleeper’. Bij het krieken van de dag worden we na een heerlijke nacht gewekt en wordt het mes netjes aan ons overhandigd. Nu even Kunming in, sightseeing ten behoeve van de benen strekken, alvorens we weer de trein in gaan naar Lijiang. En nu maar hopen dat de volgende controle geen problemen oplevert. We doen het mes gewoon weer in de thermos maar letten beter op hoe de tas in de scanner ligt, wie weet maakt het uit.

In Kunming komen we later nog terug op onze route naar Vietnam, maar we werpen alvast een korte blik, eten er een hapje en lopen rond. De controle komen we moeiteloos door. De reis van Kunming naar Lijiang gaat voorspoedig, mét mes op zak in onze flitstrein, al is de ruimte beperkt en zitten we met Puckie op schoot nuttige dingen te doen. Ondertussen wel af en toe even een blik werpend op het mooie berglandschap van Yunnan.

Dinsdag 19 november

Tegen drieën stappen we uit de supersonische flitstrein (die overigens nooit de 200 km/u heeft gehaald) en staan op het gloednieuwe station van Lijiang. Direct zien we in de verte imponerende bergtoppen met sneeuw en ijs bedekt terwijl de zon straalt en het aangenaam warm aanvoelt. Wow wat een binnenkomer is dit!

Nu maar eens kijken hoe onze fietsen uit de strijd gekomen zijn. Knorretje en Iejoor hebben samen, maar zonder ons 3.700km afgelegd… (en wij dus gespijbeld van het fietsen…) Het gebouw van de CRE is zo gevonden en daarmee ook de fietsen. Als we het verpakkingsmateriaal verwijderen, blijkt al snel dat er schade is ontstaan. Hilgien haar versnellingskabel is beschadigd, beide achterwielen zitten los en scheef in het frame (!!) en mijn spiegel is afgebroken. Die laatste twee dingen zijn snel verholpen/is jammer, maar die versnellingskabel is wel een dingetje. We hebben nog heel wat bergen te gaan en de nieuwe komt pas over een dikke maand met Erika en Tjeerd mee. Hopen dus dat die het nog even uit houdt! Maar hoe hard hebben ze met de fietsen gegooid dat de wielen scheef in het frame kwamen te staan?! Wat betekent dit voor -nog onzichtbare- schade? Later horen we hetzelfde verhaal van Annemieke en Harm, die een week later pas hun fietsen ontvangen. Het frame bleek te zijn verbogen en niet veel later was een velg gescheurd…!! Eén van de redenen om niet te willen vliegen geldt ook voor trein- en busreizen. Zeker waar anderen je fiets vervoeren en ze geen idee hebben wat ze waard zijn, hoe kwetsbaar de fiets is en wat de gevolgen van het gooien en smijten zijn, voor onze stalen rossen…. Zucht… 

Als alles weer een beetje rijklaar is gemaakt, gaan we op pad naar ons hotel in Shuhe, 15 km van het treinstation en 8 km van Lijiang. Op weg daar naartoe beloven de eerste impressies van Lijiang heel wat. Als we aankomen in Shuhe is het net donker. Wat een leuk plaatsje is dit, nog extra leuk misschien wel vanwege de invallende duisternis en de sfeervolle straatverlichting. De straten blijken niet zo geschikt om te fietsen met alle kinderkopjes, trappetjes en bruggetjes. Toch is de oude stad met zijn mooie huizen, stroompjes, wirwar aan straatjes en pleintjes een prachtige binnenkomer. Na zoeken en vragen, vinden we ons hostel en krijgen we een upgrade cadeau. We blijken de enige gasten nu het laagseizoen is. Voor 10 euro hebben we een flinke kamer, met zithoek, kingsize bed en een eigen badkamer. En dat op een hele mooie plek! We wandelen een kort rondje en eten in een simpel restaurant, met briljant eten: een schapensoep, met daarnaast gegrilde champignons en pepers met sesamzaad en pinda’s. Een mooie afsluiter van een lange dag/reis vanaf Chengdu.

Woensdag 20 november

Het is met 2 à 4 ‘C een frisse start van de dag en dus zitten we met jassen en mutsen buiten. Het ontbijt wordt namelijk buiten geserveerd… Enorm verbaasd zullen we de komende dagen hieraan moeten wennen… 😉 We kauwen nog even op het vervelende nieuws wat we vanmorgen te horen hebben gekregen. Erika en Tjeerd komen met kerst niet naar Vietnam. Waarschijnlijk wordt het pas maart. De cursus die Tjeerd in Zuid Vietnam zou geven, is 2 maanden uitgesteld. Ontzettend balen!  Want zij zouden een aantal spullen voor ons mee nemen (nieuwe laptop, versnellingskabels, Rohloff olie, Credit Card Hilgien etc.). Maar nog vervelender is, dat we ons zo verheugd hadden op een gezellige kerst en oud & nieuw met hun. Die van 2018 waren een behoorlijke domper omdat aan beide niets gedaan wordt in Iran. We konden dus wel gezelligheid en een feestje gebruiken. Enige voordeeltje is dat we qua planning weer helemaal ons eigen plan kunnen trekken.

We zitten in Shuhe redelijk strategisch. Shuhe zelf is een Unesco plaatje en 4 km ten noorden ligt het schilderachtige Baisha en 8 km ten zuiden ligt het alom bekende Lijiang. We besluiten Shuhe nog even over te slaan en fietsen naar Baisha. Wat een schattig plaatsje is dit weer. Het is iets kleiner dan Shuhe en heeft dezelfde prachtige huizen, straten met kinderkopjes (dus fietsen neerzetten en lopen ;)) en op de achtergrond de Jade Dragon Snow Mountain.

Van Baisha fietsen we naar Lijiang, via de Black Dragon Pool. Tussendoor een fantastische lunch met gegrilde vis, die je met stokjes fileert en eet. Het helpt dat de vis zo gaar is, dat het zo van de graten af valt. Voor in totaal €8,- hebben we verrukkelijk gegeten tussen de Chinezen en kunnen voldaan door naar de Black Dragon Pool. Dit is een serie meertjes die gevoed worden door een riviertje en een aantal bronnen. Het water is helder en het meer is schitterend aangekleed met tempels, wandelpaden en hier en daar een dodaars. Het weer is heel mooi, uitstekend om te lanterfanten tussen de lokale mensen (vaak in klederdracht).

Dat lome maakt wel dat we vrij laat in het oude centrum van Lijiang zijn. En ook hier kan je niks fout doen. Overal waar je loopt, zie je de mooiste huizen en tempels in een wirwar van straten, stroompjes en bruggen. En ja, het is allemaal erg commercieel en misschien een beetje overdreven mooi gemaakt, maar wat geeft het? Alles wat je nodig hebt is er; hotels, restaurants, winkeltjes en toiletgebouwen als mooie nieuwe ‘oude’ gebouwen. En de verkopers? Die zitten rustig te slapen, te appen, met één van de vele collegae te kletsen en rustig de klandizie af te wachten in hun winkeltje, niemand valt je lastig.

Donderdag 21 november

We zijn gisteren achter iets gekomen, waardoor we vandaag opeens alle zeilen bij moeten zetten en in plaats van rustig rondkijken, in actie moeten komen. We zijn China binnengekomen met een 30 dagen visum. De maximale verblijfsduur als je buiten je thuisland een visum aanvraagt. Op 6 november kwamen we het land in en 6 december moeten we eruit zijn. Tenzij we het visum eenmalig verlengen in één van de steden waar dat mogelijk is. De manier om 60 dagen dit grote land te doorkruizen. We zijn pas 15 dagen onderweg. De regels om het visum te verlengen zijn in alle steden bijna hetzelfde, de tijd en de kosten die er mee gemoeid gaan verschillen nogal. Lijiang blijkt één van de beste opties. Betere opties zijn voor ons niet op de route en dus geen optie. Kunming kan ook, maar we hebben nóg een visum te regelen en je hebt maar één paspoort om bij een ambassade in te dienen. Het moet hier en nu dus gebeuren. Mits ze akkoord gaan met deze vroegtijdige verlenging.

Onze hoteleigenaar belt de instantie en hoort dat we al kunnen komen verlengen. We willen gelijk alles gaan regelen, want morgen willen we op pad; fietsen. Maar we zijn in China. China en de bureaucratie, twee handen waar wij een volle buik van krijgen. Verlengen kan alleen als we geregistreerd in een hotel verblijven. Dat betekent dat de hoteleigenaar ons ergens moet aanmelden, wat nog niet geregeld was. Dat betekent ook dat we samen met de hoteleigenaar naar het politiebureau mogen om de registratie compleet te maken. Dat we kopieën moeten maken van het paspoort en huidig visum omdat we anders geen hotel meer inkomen. En daar komt als hobbel bij dat zowel het politiebureau als de instantie een uitgebreide lunchpauze hebben…. We fietsen naar het politiebureau en de eigenaar laat zijn mtb staan en pakt de auto die een km verderop geparkeerd staat. Bij het bureau zijn de parkeerplaatsen vol en mag hij een km verderop parkeren. We wachten en wachten en vragen ons af waarom hij niet mee fietste om deze 4 km samen te overbruggen…. De politie-agente die ons te woord staat (via onze –verboden- Google Translate) weet niet precies hoe het allemaal werkt en dus kijken we allemaal op het scherm mee… Na een half uur is alles ingevuld en vertrekken we. In het hotel aangekomen, mogen we weer terug. Een handtekening mist. Ondertussen wachten we ook al 3 uur op de eigenaar van het kopieerbureautje. Hij zegt steeds dat hij komt, maar heeft blijkbaar andere dingen te doen. Het kost de hele ochtend en dan zijn we nog niet eens bij het visumbureau…. Daar gaat het vervolgens wel snel; de baliemedewerker spreekt Engels, weet wat hij doet en in goed overleg wil hij de procedure ook nog wel wat versnellen, zodat we maandag al aan het eind van de middag het visum kunnen ophalen (2,5e werkdag i.p.v. 5). Nou ja, hij zegt steeds ‘ik zal met de baas praten, het komt goed’. Dat hebben we eerder gehoord. In Yerevan, Armenië werd ons ook beloofd dat het visum voor Iran goed kwam. Dat kwam het niet. Maar wat kun je anders doen, dan er in geloven, hopen en afwachten dat het goed komt? Niets en dus vinken we dit af en gebruiken de rest van de dag om leuke dingen te doen; Lijiang en ons eigen dorpje Shuhe te bekijken.

Naast de prachtige architectuur en houtsnijwerk zijn de kanaaltjes en watertjes indrukwekkend om te zien. En vooral hoe ermee omgegaan wordt. De kanaaltjes zorgen voor de watertoevoer in het dorp, water wat overal voor gebruikt wordt. Zo zie je mensen hun dweil uitspoelen, de schoenen wassen en verderop, stroomafwaarts de groente wassen. Echt! Ze zien elkaar zelfs en niemand die het lijkt te boeien dat de groente door het dweilwater en voetenzweet gespoeld wordt…

Lijiang ligt op 2.400m hoogte en de temperatuur is heerlijk overdag als de zon schijnt. In de avond wordt het snel kouder. De mensen lijken daar gewend aan te zijn en er niet eens op te reageren. Overal en altijd staan deuren en ramen wagenwijd open. In veel gevallen zijn de deuren er ‘gewoon even uitgetild’. De deuren staan tegen de muren aan mooi te zijn. In de avond klinkt uit de ramen van de vele restaurantjes (live!) muziek. Vaak mooi, soms wat teveel door elkaar; alsof iedereen van zich wil laten horen en zo klanten wil aantrekken. Live muziek, dat is weer iets nieuws!   

Vlakbij ons hotel hoorden we een prachtige muziekstuk en zien een non op een snaarinstrument spelen. We nemen een foto door het raam wat een mooi plaatje oplevert. Als we een paar uur later weer langs lopen laten we de foto door het raam zien. Binnen snappen ze niet wat we daar buiten nou bedoelen en dus worden we binnen gevraagd. We krijgen thee en thee en nog meer thee. De non wil voor ons wel opnieuw een stukje opvoeren op de ‘sitar’; een meersnarige liggende ‘gitaar’. Wauw wat een muziek krijgt ze daaruit!! Ondertussen kletsen we met de bewoners van dit guesthouse, luisteren naar de muziek en delen de foto via WeChat. Wat een grappige spontane wending van de avond! En wat zijn de mensen in dit enorm toeristische dorp toch leuk, open en vriendelijk, (zonder bijbedoelingen!!)!

Een gedachte over “China II, deel 3: Van panda's naar authentiek China (15-21 november)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s